Fresh Bloemen & Planten Tuinontwerp Beet Duiken Rovers Karper Mama Wetenschap in beeld Historia GoodFood Hart voor dieren

 

 

Bij deze het persoonlijke verhaal van Tina, die haar 4-jarige Tinker verloor aan een esdoornvergifitiging. Ze wil haar verhaal delen met ROS zodat andere paardeneigenaren zich bewust worden van het mogelijke gevaar.

We hebben gemerkt dat er maar weinig mensen zijn (net als wij) die afweten van de enorme inpact die esdoornzaden hebben. Achteraf denk ik: ja, ik wist dat ze giftig waren, maar heb er nooit zo bij nagedacht en ook niet dat ze ZO giftig waren dat 75% van de paarden er aan overlijden!

Dit jaar zijn er extreem veel esdoornzaden gevallen en dit is een groot risico voor paarden. Wij zijn hierdoor helaas onze 4 jarige tinker verloren. Ze stond in een wei met heel veel van die zaden op de grond en heeft deze binnen gekregen. In eerste instantie dachten we aan bevangenheid, maar vonden dit erg vreemd omdat we dagelijks een half uurtje met haar trainde. Zaterdag hadden we nog een klein bosritje met haar gemaakt. En toen ik haar zondagochtend ging poetsen om met haar te gaan rijden, vond ik het erg vreemd dat ze helemaal onder het vlas zat. Ik begon haar te poetsen en ontdekte dat ze stond te zweten, dit was erg vreemd want het was niet bepaald warm. Ze was heel rustig en stond ook nog gewoon te eten. Ik ging rustig door met poetsen en dacht nou misschien dat ze maar een dagje rust moet hebben en lekker naar de wei moet om even bij te trekken, misschien is ze een beetje koliekerig. Toen ik 10 minuten later mijn moeder erbij riep om te zeggen dat ik haar naar de wei ging brengen zag ik ook dat er een spier in haar schouder trilde. We hebben haar naar de wei gebracht en halverwege (wij moeten een eindje lopen) merkte ik dat ze steeds moeilijker ging lopen en het leek alsof ze bevangen was. Toen ze eenmaal in de wei was ging ze erbij liggen. Maar ze stond weer op en liep rustig wat rond. Toen een half uur later iemand een ander paard uit de wei ging halen belde ze in paniek op dat ze er erg eng bij lag in de wei en met haar hoofd lag te slaan. We hebben per direct naar de dierenarts gebeld en haar naar huis gehaald. Toen hij kwam vond hij het een vreemd verhaal dat ze bevangen zou kunnen zijn en heeft haar een pijnstiller gegeven en bloed afgenomen. Haar hartslag was extreem hoog. Hij dacht in eerste instantie ook aan koliek maar ja, de stijfheid was wel vreemd. Hij zou het bloed gaan onderzoeken om te kijken of het bevangenheid was. Toen hij weg was kwam de buurjongen en omdat ons terras ook vol lag met esdoornzaden pakte hij er toevallig een op en zei: 'zo het ligt hier echt vol met die giftige dingen...'. En toen ging er een lampje branden, gelijk heb ik een foto geappt naar de dierenarts en hij appte gelijk terug met het antwoord dat dit het zou kunnen zijn en dat alle verschijnselen klopten bij het ziektebeeld. Intussen ging ze nog verder achteruit. Nog geen half uur later belde hij dat er uit het bloed kwam dat ze een zeer hoog toxinegehalte had en dat we haar beter konden brengen. We hebben haar met spoed naar de kliniek gebracht zodat ze aan het infuus kon. Ze is die zondag aan het infuus gegaan en de nacht overleefd, maar maandag was de toxinewaarde nog extreem hoog en haar urine rood (zie foto van het buisje, dit is de kleur van de urine) ze heeft twee dagen aan het infuus gestaan maar helaas heeft het voor haar niet meer gebaat. Ze is helaas overleden, wat ons erg veel verdriet doet. Het rare vind ik dat als er blijkbaar best veel paarden aan overlijden , waarom is er geen tegengif?