Fresh Bloemen & Planten Tuinontwerp Beet Duiken Rovers Karper Mama Wetenschap in beeld Historia GoodFood Hart voor dieren

Diana SMolders: terug van weggeweest

Drie jaar hebben we niets van haar gehoord, maar nu werkt Diana Geris-Smolders keihard aan haar comeback in de dressuurcompetitie. En met succes, want de eerste overwinningen zijn inmiddels behaald.
   
In tegenstelling tot veel andere topruiters en -amazones, heeft Diana Geris-Smolders haar liefde voor paarden niet via haar genen meegekregen: “In mijn familie reed echt niemand paard. Waarom ik ben gaan rijden, weet ik niet meer precies. Ik denk dat het kwam doordat ik paarden had gezien op de televisie. Ik wilde graag leren rijden, maar dat mocht niet van thuis. Mijn moeder vond paardrijden veel te gevaarlijk. Maar toen mijn oma mij meenam naar de manege in Stramproy en mijn moeder zag hoeveel plezier ik daar had, ging ze overstag. Ik bracht echt al mijn vrije tijd door op de manege. Mijn vakanties, de weekenden, zelfs na schooltijd ging ik er rechtstreeks naartoe.”
Diana kwam er al snel achter dat ze talent had. Na zes maanden op manegepony’s te hebben gereden, kreeg ze van haar vader haar eerste pony, Casharel, met wie ze uiteindelijk tot aan de Z1 wist te komen. “Ik was gelijk heel gedreven. Ik wilde net zo leren rijden als Anky van Grunsven. De piaffe die ik haar op de televisie zag maken met Bonfire, dat wilde ik ook met mijn pony kunnen. En daar werkte ik hard voor. Ik kreeg iedere dag privéles van Gerrit Verberne, een bekend jurylid. Hij heeft me de basis van het rijden geleerd. Hij heeft gesleuteld aan mijn houding en zit, waar ik nu bij mijn eigen klanten ook de nadruk op leg. Ik vind het belangrijk dat mijn lesklanten leren rijden met gevoel. Dat kost tijd, heel veel tijd. Maar dat is het meer dan waard.”
  
Vliegende start
Toen Diana twaalf werd, was ze volgens haar vader klaar voor haar eerste paard, de vierjarige ruin St. Ludwig’s le Bijou. “Ik heb veel met dit paard ‘geknutseld’. Ik ben begonnen in de B en ben uiteindelijk tot de Z1 gekomen. Toen kwam Clark, een vijftienjarige ruin die mijn vader van goede kennissen heeft gekocht. “Met hem begint eigenlijk mijn carrière, toen kwam ik namelijk uit op nationale en internationale wedstrijden. Het begon allemaal toen ik werd gevraagd of ik niet bij de junioren wilde gaan rijden. Na een paar maanden trainen, reed ik mijn eerste wedstrijden. Een paar weken later nam ik al deel aan het EK. Ik was toen net vijftien, net als Clark. Uiteindelijk heb ik drie Europese Kampioenschappen gereden. Helaas heeft mijn vader dit niet meer mee mogen maken. Hij overleed voordat ik mijn eerste grote wedstrijden reed. Maar ik weet zeker dat hij trots is op hoe ver ik ben gekomen.”
  
Succesnummer
Tijdens haar laatste jaar bij de junioren kocht Diana Kir, een zesjarige merrie die – voordat Clark met pensioen mocht – meerdere overwinningen met Clark mocht delen. In 2002 werd Diana’s troef van nu aangeschaft: Sandor. “Met Sandor ben ik van aankoopstrategie veranderd. Ik herinner me dat ik met een vriendin meeging om een paard voor haar te kopen. Maar toen ik Sandor zag, dacht ik gelijk: ‘laat die maar staan’. Sandor was toen voor mij bepaald geen schoonheid. Na enig aandringen van de eigenaar ben ik uiteindelijk toch even in het zadel geklommen. Het voelde fantastisch. Toen heb ik hem zelf gekocht. Dat je paard er fantastisch uitziet, is mooi meegenomen, maar de mogelijkheden die een paard heeft, staan voorop. Wat ik zoek in een paard? Een paard moet medewerking tonen, hij moet voor je willen werken. En hij moet vrolijk zijn. Ik vind het belangrijk dat een paard opgewekt is. Als hij sip in zijn stal staat, denk ik al gauw dat er iets mis is.”
Met Sandor heeft Diana veel overwinningen behaald in de L1 en L2. En na keihard werken lukte het haar ook om hem uit te brengen in de Z2. “Toen ik zwanger was van mijn oudste dochter, heb ik het rijden op een laag pitje gezet. Kort na haar geboorte raakte ik opnieuw zwanger. In totaal heb ik mij twee jaar teruggetrokken uit de sport. Nu werk ik hard aan mijn comeback. Sandor moet zo snel mogelijk weer in het wedstrijdritme komen, hij heeft twee jaar in de wei gelopen. Ik wil zo snel mogelijk met hem richting de Z-zwaar en starten op grote, internationale wedstrijden en kampioenschappen. Ik zou graag een Grand Prix amazone worden. Hier ben ik echt keihard voor aan het werk, maar ik heb ook een beetje geluk nodig.”
Diana ziet de toekomst positief in. “Sandor is lichamelijk enorm aan het veranderen. Hij wordt steeds sterker en is ontzettend vooruitgegaan in zijn techniek. Eindelijk vormen we samen echt een combinatie, dat gevoel heb ik acht jaar lang niet gehad.”
  
Kijkje over de grens
Diana heeft gedurende haar carrière met name in Nederland gereden. “Al bij de junioren werd mij geadviseerd om ook in Nederland te rijden. Op België wordt in de dressuursport vaak een beetje neergekeken. Onterecht, want ook in België rijden echte talenten, maar het zijn er wel een stuk minder dan in bijvoorbeeld Nederland. Ook wordt je in België meer aan je lot overgelaten. Je wordt niet door iemand onder de hoede genomen, maar moet alles zelf uitzoeken. Dat is niet altijd even makkelijk. Ik heb alleen in België gereden in de paar jaar dat ik daar moest rijden. Nu echter wil ik heel graag terug naar België. Niet omdat de concurrentie hier minder groot is, maar omdat hier mijn toekomst ligt. Het Europees Kampioenschap bijvoorbeeld moet ik ook in België rijden. Ik wil hier laten zien dat ik weer tot de top behoor. Ik ben Belgisch en ben daar trots op.”
  
Geven en nemen
“Of ik veel moet laten voor het paardrijden? Ik denk het wel, al rijd ik zo graag dat het niet echt als ‘laten’ voelt. Maar ik ga bijvoorbeeld nooit op vakantie, een dagje naar de Efteling met de kinderen zit er eigenlijk ook niet in, in verband met de concoursen in het weekend. Het liefst ben ik altijd bij de paarden, ik laat hen niet graag alleen. Ik heb er zelfs mijn huwelijksreis voor geannuleerd. Gelukkig kan mijn man zich goed vinden in mijn keuzes. Hij weet hoe belangrijk de paarden voor mij zijn.”
  
Vragen van lezers
Wie is jouw grote voorbeeld? (Linda Verkerk)
Toen ik net begon met rijden keek ik met grote ogen naar Anky van Grunsven. Nu heb ik veel bewondering voor Adelinde Cornelissen. Zij heeft echt keihard gewerkt voor waar zij nu staat. Laatst zag ik dat ze een vacature had, maar helaas is haar stal te ver weg.
Wat is je mooiste overwinning? (Sofie Bruggink)
Dat is toch wel mijn gouden plak op het Belgisch kampioenschap. Ik was helemaal alleen op die wedstrijd, er was niemand die mijn onder zijn hoede nam. Ik sliep ’s nachts alleen in de vrachtwagen en heb mijn overwinning helemaal alleen voor elkaar geboktst. Dat blijft je wel bij.
Ben je bijgelovig? (Julian van Rooij)
Ja, dat denk ik wel. Zo trek ik altijd eerst mijn linkerlaars aan en dan pas mijn rechter. En ik betrapte me er laatst op dat ik dat ook doe met mijn handschoenen en sporen. Waarom links eerst? Ik denk doordat je eigenlijk alles aan de linkerkant van je paard doet…