Fresh Bloemen & Planten Tuinontwerp Beet Duiken Rovers Karper Mama Wetenschap in beeld Historia GoodFood Hart voor dieren

Eventingruiter Tim Lips: ‘Rijden is elke dag een feest’

“Ze moeten hard kunnen lopen, het vermogen hebben om 1.40 te springen en goed zijn in de dressuur. Niet veel paarden kunnen dat.” Hoewel de Brabantse eventingruiter Tim Lips (26) over een scala goede paarden beschikt, is de zesjarige ‘Sjakie’ (Concrex-Akarlos) zijn oogappel. De vos is volgens Tim nooit chagrijnig en bovendien snapt hij het spel. “Met hem wil ik op het hoogste niveau gaan acteren….” Tim en Sjakie hebben nog een lange weg te gaan, maar Tim is gedreven en vertrouwt op zijn gevoel.
  
Tekst en foto: Moos Blankevoort
 
De zondagsrust is ver te zoeken. Er moet nog een boel werk worden verzet, want de familie Lips uit Made is sinds enkele maanden gevestigd in Breda. Het enorme complex, pal naast de A16, is de nieuwe werkplek van Tim en vader Martin. Met plezier en gepaste trots laat Tim de schitterende accommodatie zien: de grote hal met daarin onder meer de rijbaan, stapmolen, de was-en poetsplaatsen, 26 stallen en buiten een grote fraaie springtuin, een longeerkraal, de er omheen gelegen weilanden en wijzend naar een perceel, het toekomstige crossterrein waar hij eventingclinics wil gaan geven. Tim is een druk bezet baasje. “Eigenlijk ben ik dat altijd geweest. Heb ik zeker van mijn ouders”, zegt hij lachend. Hij doelt onder meer op zijn vader, voormalig militaryruiter en de huidige bondscoach eventing van de KNHS, maar ook zijn moeder Annet werkt nog altijd actief mee achter de schermen.
  
Altijd feest
Terwijl hij terugloopt naar de stallen, ventileert hij zijn overtuiging dat KWPN-ers ‘steengoeie’ eventingpaarden zijn en deze tak van sport in de lift zit. “De huidige eventingruiters, beginners en gevorderden, willen gewoon deskundige begeleiding. En een plek om te trainen. Iedereen wil hogerop: of je nu een amateur bent of een prof. Jezelf blijven verbeteren, ontwikkelen, dat is de fun, de drive. Ik heb les van mijn vader, van Anky van Grunsven en van kadertrainer Rob Ehrens. Springen gaat me goed af en de dressuur gaat inmiddels heel goed. Ik heb er veel plezier in.”
Aan overwinningen heeft Tim geen gebrek. Hij is opgenomen in het A-kader Senioren Eventing en het Rabobank Talententeam. Na 2005 werd hij driemaal achter elkaar Nederlands kampioen. Bij de military in Aken in 2008 behaalde de één na jongste deelnemer de tweede plaats. Tim reisde hierna af naar de Olympische Spelen in Hong Kong met Concrex Oncarlos, waar hij vijftiende werd.
 
Ruim twee jaar rijdt Tim nu op Sjakie, ‘het broertje van Oncarlos’. “Hij zal wel staan te eten”, zegt Tim als hij bij zijn stal aankomt. “Dat doet hij graag.” De vos staat inderdaad te eten, maar draait zich direct om als hij de stem van zijn berijder hoort. Hij steekt zijn hoofd over de staldeur. “Sjakie houdt van aandacht. Eigenlijk is hij een heel vrolijk, ongecompliceerd en leergierig paard, dat nooit zijn oren in zijn nek legt. Hij kent geen moeilijke dagen, rijden is daarom altijd een feest. Hij is jong, dus zet ik hem nog niet zoveel in. Maar tot nu toe heeft hij alles gewonnen. Vorig jaar mei werd hij op het NK in Ermelo eerste bij de vijfjarige eventingpaarden. Maasbergen en Etten-Leur gingen fantastisch en zijn laatste cross in Varsseveld ook, we behaalden de eerste plaats. Foutloos springen en mooie punten bij de dressuur. De cross was geweldig om te rijden. Dit paard zit goed in zijn vel, kan makkelijk bewegen. Het kost hem geen energie. Het laatste jaar is hij gegroeid in zijn ontwikkeling en is hij sterker en fitter geworden. In de dressuur is hij zo cool! Met springen is hij fijn en gedoceerd en in de cross snapt hij het spel. Dat vind ik heel bijzonder aan Sjakie.”
 
Geen toptalent
Ondertussen staat Sjakie Tims handen uitgebreid af te likken. Het hooi is niet meer interessant. “Sjakie kan de hindernissen in het parcours heel goed inschatten. Hij kijkt en snapt meteen wat er van hem wordt verwacht. Ik loop de cross van te voren, maar het paard niet. Ik kom aangalopperen en Sjakie moet maar even in één keer die hindernis over. Dat doet hij dus! Eigenlijk zijn dat de beste paarden. Maar daar ben ik wel zuinig op. Ik houd mijn paarden scherp door niet altijd het uiterste te vragen, ze uit te knijpen. Na een wedstrijd moeten ze rust hebben, de tijd krijgen om weer fit te worden. Het werk probeer ik leuk te houden, zeker bij zo’n jong dier. De tak van sport is al afwisselend, maar de training moet dat ook zijn. Ik neem de paarden veel mee naar het bos voor de galoptraining. Dat vinden ze eigenlijk allemaal het leukst. Maar Sjakie heeft zich veel sneller ontwikkeld dan ik had gedacht, dat heeft me verbaasd. Juist dan moet je voorzichtig zijn. Hij heeft het in zijn mars, dat is het belangrijkst. Dan komt het er vanzelf uit.”
 
De jonge Tim is enorm gemotiveerd en gedisciplineerd, maar ook bescheiden. “Ik heb misschien wel gevoel voor paardrijden, maar ik ben geen toptalent. Ik moet er hard voor werken en alles goed plannen. De druk van presteren op het hoogste niveau vind ik niet altijd fijn. Dat zou wel eens wat minder mogen, want ik moet altijd zorgen dat ik het voor elkaar krijg. Maar de kick van het rijden vind ik geweldig. Ik krijg steeds meer ervaring, waardoor ik meer kan genieten tijdens het rijden. Vooral nu met Sjakie. Het moet wel leuk blijven, want ik moet er een hoop voor laten. Ik werk bijna altijd zeven dagen per week, waardoor ik niet veel vrije tijd heb. Gelukkig hebben we tien hele fijne en goede paarden op stal staan, dat maakt het werk aangenaam.”
 
Vertrouwen
Met Sjakie kijkt Tim verder in de toekomst. De verwachtingen zijn hoog gespannen. “Het is een lange weg, maar ik denk dat hij over drie jaar pas zijn eerste WK kan lopen. Hij is nog te groen, te jeugdig voor het zware werk. Ik ben misschien een beetje eigenwijs, maar ik heb mijn eigen planning in mijn hoofd. Mijn vader heeft me altijd gestimuleerd om bij andere ruiters en bedrijven mee te lopen, om goed te kijken. Daar leer ik van. In Engeland bijvoorbeeld, gaan ze de heuvels in voor de galoptraining en de conditie-opbouw. Het duurt daarom veel korter. Wij moeten er hier veel meer voor doen en boeken bij de cross vaak minder resultaat. Wij zijn dikwijls langzamer dan de buitenlandse starters. Maar bij de lange galoptrainingen is de kans op blessures daardoor ook groter. Je bent dus altijd aan het schipperen en daar moet je je weg in vinden. Maar ik geloof dat ik het wel aardig doe. Met onder meer Concrex Oncarlos, Skoprio en Keyflow bereik ik mooie resultaten. In Sjakie heb ik veel vertrouwen. Maar alles kost gewoon tijd. En soms heb ik geluk en soms heb ik pech. In juni tijdens het EK in Luhmuhlen kwam ik in de cross in een stortbui terecht. Ik zag bijna niets meer. Oncarlos is een ervaren rot in het vak, maar ik had uiteindelijk wel een tijdsoverschrijding en eindigde op de twaalfde plaats. Zo kan het dus gaan. Maar Sjakie is niet te koop, dus daar train ik lekker mee verder. De tijd zal het leren…”