Fresh Bloemen & Planten Tuinontwerp Beet Duiken Rovers Karper Mama Wetenschap in beeld Historia GoodFood Hart voor dieren

Stichting ’t Olde Manegepeerd bestaat 20 jaar!

Weet jij nog wat je 20 jaar geleden deed? Pfoe, 1997….. daar moet je vast even over nadenken, want dat is een heel eind terug! Laat ons je helpen je geheugen op te frissen; in 1997 zong Anouk ‘Nobody’s Wife’ en scoorden Marco Borsato en Trijntje Oosterhuis een grote hit met ‘Wereld zonder jou’. In dat jaar werd de geboorte van het schaap Dolly bekendgemaakt, het eerste gekloonde zoogdier, ging de film Titanic in première en kwam het eerste Harry Potter boek uit. Maar er waren meer primeurs!

Rika Lassche (68) weet het nog als de dag van gisteren. In dat jaar startte ze, samen met haar inmiddels overleden man Appie, de Stichting ’t Olde Manegepeerd in het Overijsselse Dalmsholte, aan de voet van de Lemelerberg: “Het begon met één paard. Zijn naam was Pablo. Mentaal was hij nog fit, maar fysiek kon hij het manegewerk niet meer aan. Ik vond het gek dat manegepaarden na een leven lang hard te hebben gewerkt, doorgaans in het slachthuis belandden als ze niet meer nuttig konden zijn in de manege. Natuurlijk kwam het voor dat enkelen een plekje kregen bij een particulier, maar een structurele oplossing was er niet. Sindsdien is het mijn missie dat er meer bewustzijn komt over manegepaarden en dat er meer wordt nagedacht over een fijne, oude dag. Veel mensen zijn nog niet bekend met het bestaan van rusthuizen, specifiek voor manegepeerden, zoals ’t Olde Manegepeerd. Het zou fantastisch zijn als meer mensen ervan weten en bereid zijn een bedragje af te staan, zodat een welverdiend pensioen binnen de mogelijkheden ligt.”

Droom
Ze droomt van een toekomst waarbij er voor uitgewerkte manegepaarden landelijk meer aandacht bij de klant en de manegehouder is en dat er meer opvangplaatsen komen. Rika: “Nu zijn er nog maar drie plekken in Nederland, waarvan ’t Olde Manegepeerd met ruimte voor veertig paarden verreweg de grootste is. Ik werk samen met manegehouders, niet tegen. Als een paard iets heeft waardoor hij niet meer kan lopen, tja, dan houdt het op. Ook hier, want de paarden gaan hier dagelijks de weide op. Maar er zijn genoeg manegepaarden die niet meer werken, maar nog goed genoeg zijn om voortijdig in het slachthuis te eindigen. Inmiddels hebben in die twintig jaar al zo’n 140 manegepaarden hier van een welverdiend pensioen kunnen genieten. Sommigen zijn hier al jaren. Ook dat mag. Het verzorgen van paarden kost overigens wel een hoop geld. Dat hoef ik de ROS-lezers vast niet te vertellen. Door het organiseren van diverse activiteiten proberen we samen met de vrijwilligers iedere keer weer wat geld in het laatje te brengen, want we draaien volledig op donateurs en giften van goede doelen. Dat we het al zo lang vol houden, is dan ook te danken aan alle vrijwilligers, donateurs en goede doelen. Daarom vieren we op zondag 25 juni 2017 een feestje ter ere van ons 20-jarig bestaan. Daarbij is iedereen uitgenodigd. Dus ken je ons nog niet, kom dan vrijblijvend kijken en genieten!”

Activiteiten zondag 25 juni:

  • 11:00u welkom woord door Rika Lassche
  • Schminken
  • Pippi Langkous vertelt een verhaal
  • Parcours lopen met een pony!
  • Grabbelbox
  • Rommelmarkt
  • Paarden poetsen en verwennen
  • Diverse lekkernijen te koop; pannenkoeken, ijs, suikerspin Tijd: 10:00 – 17:00u

    www.manegepeerd.nl                                             
    www.facebook.com/StTOldeManegepeerd 
  • Adres: Beukenlaan 2, Dalmsholte
  • Datum: zondag 25 juni 2017

 

 


 

Hoe onderhoud je de hoeven van oudere paarden? Extra: win een pedicure-behandeling voor jezelf!

Bij Stichting ’t Olde Manegepeerd zie je paarden en pony’s in allerlei soorten en maten, maar één ding hebben ze gemeen; ze genieten van hun pensioen na hard gewerkt te hebben in een manege. Dat ze nu niet meer hoeven te werken, wil niet zeggen dat hun hoeven niet meer verzorgd hoeven te worden. Integendeel! Het is belangrijk dat ook oudere paarden goed bekapt worden. Net als bij (oudere) mensen, moet er goed gekeken worden hoe ze staan. Dit wordt bereikt door de hoeven op de juiste manier te bekappen, maar we kijken ook naar hoe we het bekappen zelf zo comfortabel mogelijk kunnen maken.

Rust en evenwicht
Een paar keer per jaar komen hoefsmeden Henrie en Maarten, vaak ook met een leerling, naar ’t Olde Manegepeerd. Ze trekken dan twee dagen uit om ongeveer 45 paarden te bekappen. Dit gaat in alle rust en dat is heel belangrijk. Henrie en Maarten weten dat je niet van elk paard zomaar de benen kunt optillen, zoals bij een jonger dier. Soms moet er goed gekeken worden en zetten ze de benen even naar voren, afhankelijk van het probleem bij het paard. Het kan zijn dat er een blokkade in de rug zit of dat een paard door artrose sommige handelingen niet lang kan volhouden. Zie het als bij een mens; deze moet soms ook aangepast schoeisel of kan niet lang in een bepaalde houding staan. Daar moet rekening mee gehouden worden. Sommige paarden hebben moeite met hun evenwicht bewaren als ze hun benen moet optillen voor het bekappen. Zo heeft het paard Kadar moeite met zijn achterbenen op te tillen om te laten bekappen. Dan laten we dat, want hij loopt er verder prima mee. Een andere voorbeeld is Diana. Zij heeft klompvoetjes. Dit betekent dat de hoef naar voren te snel groeit. Dit komt door een historie van hoefbevangenheid. Nu word ze zo bekapt dat ze later als een prinsesje door het land loopt, zo van: zie mij eens met mijn mooie hoeven!

Even schrikken
Daarom een dikke pluim voor deze mannen die zo goed voor de hoeven zorgen van onze paarden. Is er tussen de bekapbeurten door een probleem? Dan kunnen we altijd een beroep op ze doen. Eén telefoontje is dan genoeg. Zoals laatst, toen we zagen dat Ella haar hoef voor een groot gedeelte was ingescheurd en omgeklapt. Dit was zo vervelend dat ze met haar stuk hoef tegen haar goede been sloeg. De schrik sloeg ons om het hart. Gelukkig kon Henrie ons gerust stellen. Hij kon snel komen en het verhelpen. Daarbij legde hij uit dat ze een kwart van haar hoef miste, maar daarmee nog prima in het land kon lopen. Er lag die dag sneeuw en dat was juist goed, want het is bewezen dat de sneeuw een zuiverende werking heeft. Ze heeft nog een tijdje heel gelukkig in het land gelopen. Helaas hebben we haar inmiddels moeten laten inslapen door andere oorzaken dan haar hoef.

Win een pedicurebehandeling
Hebben we de paarden en pony’s toch in de hand voor het bekappen, dan geven we ze gelijk de wormkuren. Ze hebben het halster toch al aan en dan gaat het in één moeite door zonder stress. Natuurlijk kost dit veel geld (40 paarden bekappen kost al gauw €1000) en daarom hebben we nu de volgende actie:
Als u een donatie overmaakt aan rekeningnummer NL 94 RABO 0378923722 van St. ’t Olde Manegepeerd onder vermelding van de actie ‘Gezonde Hoeven’ en ons een e-mail stuurt met uw gegevens zodat we u kunnen informeren als u gewonnen heeft, dan maakt u kans op een gratis pedicurebehandeling voor uzelf. Deze wordt beschikbaar gesteld door Mariecke Verseput, als pedicure gevestigd in zowel Ermelo, als in Zwartsluis.
Doen!

 

 


 

Waar een einde is, is ook een begin

Pablo, onze eerste uitgewerkte manegepaard, kwam in 1997. Hij symboliseerde het begin van wat nu Stichting ’t Olde Manegepeerd is met zo’n 40 manegepaarden en -pony’s die van hun welverdiende pensioen genieten.
Toen Pablo kwam, dacht ik (Rika Lassche) nog niet aan dat er een einde aan zijn leven zou komen. Ergens weet je natuurlijk wel dat niemand het eeuwige leven heeft, maar je denkt vooral aan de heerlijke tijd die hij kan beleven bij ons in de weides en op stal. Helaas moesten we hem na ruim een jaar laten inslapen. Daarna zijn er nog velen gekomen, en ja, ook gegaan. Het hoort erbij, maar het went nooit. Bij ieder paardje dat overlijdt, heb je wel gevoelens. De ene keer zijn die heftig als het vrij onverwacht komt, de andere keer is het een gevoel van berusting, zo van ‘zo is het goed voor hem’.

Makkelijk wordt het nooit
Ook voor de vrijwilligers is het een vervelende ervaring, ook al weten ze dat je het kan verwachten met de paarden waar we voor zorgen. Samen praten wij er dan over en nemen we afscheid van het paard. De één heeft soms diepe gevoelens in de privésfeer die ze bij de paarden  een plek kunnen geven, want een paard is - zoals jullie wel weten - een spiegel van je. Als dan een lievelingspaard weg valt, is dat extra verdrietig. Een andere vrijwilligster pakt het ogenschijnlijk luchtiger op en zegt: ‘Ja,  zo is het leven’. Maar dan kom je er achter dat ze stiller is dan op andere dagen.

Ja, er is een begin en een eind
Er tussenin ligt een heel paardenleven. Als veulen betekent dat heel veel leren! In eerste instantie van mamma, maar ook van andere paarden en van mensen natuurlijk. Er komt een tijd dat het paard of de pony moet werken. Voor ieder is dit verschillend, maar voor een manegepaard betekent dit een zadel dragen en leren omgaan met onhandige ruiter(tje)s. Hun werk is met zo veel mogelijk geduld mensen leren te laten genieten van het paardrijden. Maar er komt een tijd dat de paardenrug en - benen het werk niet meer aan kunnen. Voor de paarden die het geluk hebben dat ze een plekje krijgen bij een particulier of bij Stichting ’t Olde Manegepeerd, breekt er een tijd aan dat ze van hun rust mogen genieten. Soms duurt dat kort, maar het komt ook regelmatig voor dat het jaren mag duren. Als echter de tijd komt dat het eten niet meer smaakt of als ze niet goed meer in de benen kunnen komen, komt ook hier een einde aan. Als we bij `t Olde Manegepeerd zien dat er lijden aan te pas komt, bellen we de dierenarts en wordt er overlegd. Een waardig paardenleven staat hier voorop. Als het moment dan daar is dat ze een spuitje krijgen en vredig inslapen, voel je soms een ‘dank je wel dat ik zo vredig van deze aarde mag gaan’.


Mijn wens is dat veel manegepaarden en -pony’s op deze manier de laatste jaren mogen beleven.
Rika Lassche

(Foto's bij deze blog: Pareltjes Fotografie)

 


 

Isabel over gepensioneerde manegepony Jerome

De 27-jarige Jerome staat inmiddels alweer vier jaar van zijn pensioen te genieten bij ’t Olde Manegepeerd. Voordat hij naar Dalmsholte verhuisde, is hij meer dan 20 jaar manegepony geweest op de Capelse manege. Isabel beschrijft haar mooie herinneringen.

Destijds kwam Jerome op de manege samen met Lambiek; twee leuke driejarige pony’s die vernoemd waren naar twee personages uit de strip ‘Suske en Wiske’. Zelf reed ik op dat moment in de ponylessen en de komst van nieuwe pony’s was dan altijd leuk. Jerome en Lambiek waren in het begin best ondeugend. Ze waren wel zadelmak, maar door hun leeftijd hadden ze nog niet veel meegemaakt. Jerome liep over het algemeen niet zo hard, maar kon soms ineens in een noodvaart van de ene naar de andere kant van de bak rennen. Dan moest je wel je best doen om te blijven zitten. Die ondeugende streken heeft Jerome niet heel lang volgehouden. Het langzame lopen wel. ‘Liever lui dan moe’ is wel een beetje hoe velen Jerome zullen herinneren. Als je hem aan het werk wilde zetten, moest je daar zelf ook wel wat voor doen. Maar hij was een heel lieve pony en altijd breed inzetbaar op de manege. Lessen, wedstrijden, dressuur, springen, carrousel, buitenritten en ponykampen; Jerome heeft overal aan meegedaan.

Springen en spelen in The Wizard of Oz
Mijn eerste springwedstrijden waren op Jerome. De snelste tijd ging je met Jerome niet halen. Het voordeel was dat je alle tijd had om te bedenken wat de volgende hindernis van het parcours was. Eenmaal bij de hindernis aangekomen, sprong hij braaf. Voor een ruiter met weinig springervaring een perfecte springpony. In 2008 werd het werk op de manege voor Lambiek te zwaar. Op dat moment liep Jerome nog vrolijk in alle lessen rond. We grapten met elkaar dat Jerome zichzelf heel zijn leven had gespaard door zich niet zo druk te maken. Hij kon daardoor nog wel even mee. In 2011 kwam hij zelfs nog met een foto in de krant. Op de manege werd een benefietdag voor KWF Kankerbestrijding georganiseerd. De jongste ruiters van de manege deden op pony’s een uitvoering van het verhaal The Wizard of Oz. Op welke pony het ruitertje moest dat de leeuw zou spelen, lag voor de hand. Dat moest absoluut Jerome worden met zijn mooie bos manen!

Jerome en Lambiek verenigd bij ’t Olde Manegepeerd
Uiteindelijk begon Jerome toch ook echt oud te worden. De gevorderde lessen waren te zwaar en de kleine ponyruitertjes kregen hem niet meer aan het lopen. Na zo lang voor de manege te hebben gewerkt, had Jerome zijn pensioen dubbel en dwars verdiend. Gelukkig kon hij in augustus 2012 naar ‘t Olde Manegepeerd verhuizen. Wij waren erg benieuwd hoe Lambiek zou reageren. Die woonde daar inmiddels al vier jaar. Lambiek herkende Jerome toen hij hem de wei in zag komen. Leuk om te zien! Maar toen kwam Lambiek in een lastige situatie. Hij was inmiddels heel hecht met Bea. Hij week geen moment van haar zijde en hield alle andere paarden bij ‘zijn’ Bea uit de buurt. Toen Jerome met Bea ging staan snuffelen, moest hij daar toch even een stokje voor steken. Jerome was samen met Rush naar ‘t Olde Manegepeerd verhuisd. Zo’n tocht in de veewagen en het samen moeten verkennen van een nieuwe plek schept een band. Nog steeds zie je Jerome en Rush vaak samen. Ik hoop dat Jerome en de andere gepensioneerde manegepaarden daar nog lang van hun pensioen kunnen genieten. Geweldig dat dit mogelijk is door de inzet van Rika en alle andere vrijwilligers bij ’t Olde Manegepeerd.

Jerome met zijn mooie bos manen!

 

 


 

Hoe ex-manegepaard Goldrush het hart van Ine veroverde

Bij de gepensioneerde manegepaarden en -pony’s die bij Stichting ’t Olde Manegepeerd van hun pensioen genieten, horen natuurlijk allemaal verhalen over hoe ze ons als beginnende of gevorderde ruiters en amazones hebben gevormd. Het leek ons leuk om jullie daar wat meer over te vertellen. De eerste die aftrapt in deze serie, is Ine Ruijfrok. Zij vertelt haar verhaal over Goldrush, een 22-jarige ruin die sinds twee jaar van zijn pensioen geniet bij ’t Olde Manegepeerd. In het begin moest ze niet veel van hem hebben, maar Goldrush veroverde haar hart:

“Ruim 10 jaar geleden kwam Goldrush als nieuw manegepaard op Manege De Goudse Hout, inmiddels De Goudse Manege, waar ik wekelijks rijles kreeg. Er kwamen wel vaker nieuwe paarden maar deze vond ik wel heel indrukwekkend. Een prachtig paard; snel, energiek, lenig en heel voorwaarts met van die grote, zwevende passen. De naam Goldrush paste perfect bij de kleur van zijn vacht en bij zijn tempo. Het was dan ook geen paard voor beginners en hij ging met ervaren ruiters op zijn rug de les in. Ik had ontzag voor hem en was blij dat ik er niet op hoefde, bang dat ik hem niet zou kunnen controleren en dat hij me alle kanten van de bak liet zien. Dit veranderde toen ik Goldrush als verzorgpaard kreeg. Ik ging in 2007 een opleiding tot Paardencoach volgen en omdat ik geen eigen paard had, wilde ik graag een verzorgpaard. Toen mijn instructeur zei dat ik Goldrush kon verzorgen, bevroor ik zowat ter plekke. Ik wilde een paard waarbij ik me bij op mijn gemak voelde. Men verzekerde me dat hij op stal heel lief was. En zo werd Goldrush mijn verzorgpaard en hij was inderdaad heel erg braaf op stal. Ik vond het heerlijk om tijd met hem door te brengen en begon me aan hem te hechten. Op een dag stond ik ingedeeld om op hem te rijden. Met bibberende knieën, hoge hartslag en ingehouden adem stapte ik op. Sindsdien heb ik veel geleerd; vooral dat het vertrouwen en de rust bij mij begint en niet bij Goldrush. Als ik hem vertrouw en mijn aandacht bij mezelf en hem kan houden bij het rijden, dan is het goed en is het een wereldpaard. Hij kan zelfs gedachten lezen, heb ik gemerkt. Gedurende een aantal jaren heb ik veel lessen op zijn rug mogen doorbrengen en heb ik veel van hem geleerd. Een hoogtepunt was een heerlijke buitenrit waarbij we ontspannen genoten.

Toen kwam die vrijdag in januari 2014. Ik kwam op stal om hem te verzorgen en hoorde dat Goldrush weg zou gaan. Ik viel stil. Gelukkig werd er direct bij verteld dat hij naar ’t Olde Manegepeerd zou gaan, om van zijn pensioen te genieten. Ik vond het jammer voor mezelf want hij was inmiddels echt m’n maatje geworden, maar ik was vooral blij dat hij daar naartoe mocht en er niet op een andere manier afscheid van hem werd genomen toen hij niet meer mee kon draaien op de manege. Ik ging mee toen hij naar Dalmsholte werd gebracht. Het was ontroerend om te zien hoe de nieuwe kudde en hij elkaar begroetten, om elkaar heen draaiden en kennismaakten. Ja, daar is hij op een mooie plek. Nog steeds ben ik dankbaar voor de medewerkers van de manege die het mogelijk hebben gemaakt dat Goldrush daar nu graast.

Goldrush heeft me veel over mezelf geleerd en mijn rijvaardigheden vergroot. Ik heb veel mooie momenten met hem gehad, op zijn rug en op de grond. Het is dan ook fijn dat ik hem regelmatig kan bezoeken bij ’t Olde Manegepeerd.”

Foto's: Ine Ruijfrok

 

 

 

 

 


 

Leven met de seizoenen

Hierbij een nieuwe update over het reilen en zeilen van Stichting ’t Olde Manegepeerd in Dalmsholte (Overijssel), waar 40 uitgewerkte manegepaarden en -pony’s, na hun jarenlange werk in de manege, kunnen genieten van hun oude dag.

We schreven in onze vorige blog al over het voorjaar en dat sommige van onze paarden en pony’s niet alleen overdag, maar ook ’s nachts wel eens buiten wilden blijven. Inmiddels is het zomer. Althans, meteorologisch gezien, want is het de ene dag stralend zomerweer, de volgende dag lijkt het wel herfst! Desalniettemin hebben de zwaluwen hun eerste leg al uitgebroed en brengen ook de andere vogels hun kroost groot in nestjes gevuld met plukken wintervacht van onze paarden. Altijd een mooi gezicht hoe de vogels in het land op de ruggen van de paarden zitten om ze met hun snavel (niet geheel belangeloos) te ‘helpen’ bij de rui. 

Verdriet en blijdschap wisselen elkaar af
We leven hier dichtbij de natuur, letterlijk en figuurlijk. Ons groene terrein ligt aan de voet van de natuurrijke Lemelerberg. Bij de natuur horen geboortes, maar ook het sterven. Iedereen zal begrijpen dat bij een organisatie als het onze, we af en toe afscheid moeten nemen van een paard. Zo hebben we recentelijk de 29-jarige pony Habibi en de 24-jarige, altijd vrolijke Pierre moeten laten inslapen omdat ze niet meer in de benen konden komen. Maar verdriet wisselt zich ook af met blijdschap. Zo hebben we nieuwe manegepaarden kunnen verwelkomen, die hier van hun pensioen mogen genieten. Inmiddels hebben 4 paarden met allemaal prachtige namen - Amika, Ulisha, Zamora en Saigon – hier hun plekje gevonden en zijn ze in de groep opgenomen. Ook werden we verrast 50 zakken paardenmuesli, omdat velen op ons gestemd hadden bij een actie van Horse Lifestyle. En we ontvingen donaties uit acties die wij zelf of anderen ondernamen. We voelen ons dankbaar met zovelen die onze paarden hun warme hart toedragen!

Speciale actie voor ROS-fans!
Wil je ook een dag of een paar dagen dichtbij de natuur komen leven? Je bent van harte welkom tijdens onze openingstijden (zie www.manegepeerd.nl) en/of tijdens de jaarlijkse paardenpicknick die plaatsvindt op zondag 31 juli. Meer informatie daarover: http://manegepeerd.nl/wp-content/uploads/2014/08/CCF25062016_00000.jpg

Speciaal voor ROS-fans bedachten we de volgende actie. Word je minimaal voor 1 jaar adoptant van een door jou zelf uit te kiezen paard of pony (voor het eerste jaar betaal je €60,-- en dan na een jaar €5,-- per maand), dan maak je kans op een gratis verblijf voor 2 personen in ’t Stookhuus met ontbijtmand. ‘t Stookhuus is een eenvoudige, maar fijne en gezellige accommodatie in het groen. Hier logeren geeft je de uitgelezen mogelijkheid om tot rust te komen en je adoptiepaard beter te leren kennen. Ook kan je je eigen paard meenemen zodat je in de directe omgeving mooie tochten kunt maken. Wil je meedoen aan deze winactie? Stuur dan een e-mail naar info@manegepeerd.nl en we sturen je het adoptieformulier. We laten uiterlijk 31 augustus weten wie het verblijf gewonnen heeft. Kan je niet zo lang wachten? Boek dan een verblijf voor een hele schappelijke prijs via http://manegepeerd.nl/t-stookhuus-2/

Hopelijk tot ziens!

 


 

Samen gezond scharrelen

Eindelijk, de lente is aangebroken! De temperaturen stijgen, het gras groeit en de  vogeltjes fluiten. Dan breekt een periode aan waarin de 40 uitgewerkte manegepaarden en -pony’s van Stichting ’t Olde Manegepeerd zelf mogen kiezen of ze ’s nachts op stal willen slapen of buiten willen blijven.

Normaal gesproken gaan de paarden aan het einde van de dag naar binnen. De stallen zijn dan voorzien van schoon stro en het hooi ligt op ze te wachten. In de winter willen ze vaak graag naar binnen. Echter, als we ze nu gaan ophalen, is er een aantal die ons met hun lieve paardenogen aankijken, maar er dan snel vandoor gaan als je dichterbij komt. Op dat moment besluiten de vrijwilligers en ik: ‘Prima hoor, geniet maar van het gras. Morgen zien we je weer!’

Glanzende zomervacht
Het doet alle paarden veel goeds om lekker op het land hun kostje bij elkaar te scharrelen, maar voor sommige, oude paarden is het extra goed. Zoals bijvoorbeeld voor de 31-jarige Christal. Zij was wat mager en kwam slecht door haar wintervacht. Nu is ze voller en komt ze in een glanzende zomervacht. Met elkaar in de wei krijgen ze veel beweging. Ook dat is ook goed voor ze, bijvoorbeeld voor de hoeven. De hoefsmeden die laatst kwamen bekappen, vonden dat de hoeven – zeker voor oudere paarden – in goede conditie waren.

Toch wel vermoeiend
De meesten kiezen ervoor om naar binnen te gaan voor de nacht, zodat ze rustig kunnen slapen. Nucari wilde onlangs graag een nachtje in het land blijven. De ochtend erop verscheen hij aan de deur om te kijken of er nog iets van het ontbijt te halen viel (zie foto). En jawel, in de voerbak was nog wat brok over gebleven. Nadat hij dat had opgesmikkeld, brachten we hem weer naar buiten. Daar stond hij eerst wat beledigd te kijken. Hij had nog wel meer brok gewild! Maar ach, het gras was toch ook wel aanlokkelijk en al snel vergat hij dat hij opnieuw naar buiten moest. We zien vaak dat als ze een nacht buiten zijn gebleven, ze de middag erop toch wel moe zijn en weer graag hun stalletje opzoeken. Indien nodig, voeren we ze wat bij.


Jaarlijkse paardenpicknick met coach-clinic
En zo reilt en zeilt het hier in de zomer bij Stichting ’t Olde Manegepeerd. We nodigen je van harte uit om te komen kijken bij de jaarlijkse paardenpicknick met coach-clinic op zondag 31 juli 2016. Vanaf 10.00 uur staat de koffietafel klaar. Vanaf 11.00 uur gaat een groep van 25 paarden de wei in op zoek naar wat lekkers dat is verstopt in bultjes hooi. Een leuk schouwspel. Om 11.30 uur en nog eens om 14 uur geeft paardencoach Ine Ruijfrok uitleg tussen de paarden in het weiland over het contact tussen mens en dier. De toegang is gratis, maar een gift is natuurlijk van harte welkom! En wil je een privé-uitleg van Ine Ruijfrok (kosten €5,00), geef je dan ’s morgens op of mail naar info@manegepeerd.nl

Je bent ook welkom om de andere 15 paarden op stal te verwennen met een borstelbeurt. Je kunt wortels, brood of appels meenemen en deze zelf aan ze geven. Rika Lassche en de vrijwilligers van ’t Olde Manegepeerd geven graag uitleg over de paarden. De hele dag kan je snuffelen door de rommelmarkt met 2ehands paardenspullen. De opbrengst komt ten goede van de verzorging van de paarden.
Je vindt ’t Olde Manegepeerd aan de Beukenlaan 2 in Dalmsholte (in de grote schuur). Meer informatie vind je op www.manegepeerd.nl en via info@manegepeerd.nl of 06-12874764.


Joris in de stal:

 


Nucari kijkt of er nog wat van het ontbijt over is:

 

 


 

 

Veel verschillende karaktertjes

In het groene Dalmsholte in Overijssel krijgen 45 uitgewerkte manegepaarden en -pony’s de kans om, na hun jarenlange werk in de manege, te genieten van hun oude dag bij Stichting ’t Olde Manegepeerd. En dat doen ze! Zowel in de weilanden als op stal  hebben ze volop rust, vrijheid en zijn ze lekker samen. Een groep vrijwilligers verzorgt de paarden met veel liefde en inzet.

Tekst: Rika Lassche

Het lijkt ons leuk om jullie regelmatig op de hoogte te houden met ontroerende verhalen over alle verschillende karaktertjes. We hebben hier namelijk manegepony’s en -paarden in alle soorten en maten. Van de kleine Truffel (een Welsh/New-Forrest kruising) tot aan de 26-jarige Orthos die 1 meter 80 meet. Deze stoere schimmel was jarenlang stand-in voor Amerigo en bracht Sinterklaas soms zelfs tot in de school naar de kinderen!

Pittige snelheidsduivels
Ook de leeftijden verschillen. Soms is een paard van 15 al toe aan rust. Ulisha bijvoorbeeld, die door kissing spines geen mensen meer op haar rug kan dragen. Maar de meeste paarden zijn ouder, zoals Ipsy van 32 en Amigo van 36. Dat betekent echter nog niet dat het doetjes zijn! Ipsy is nog steeds een pittige pony die duidelijk laat weten wat ze wil. Wordt er een ander paard uit de stal gehaald en kan zij nog niet mee, dan laat ze dat duidelijk merken. Amigo is slim en vertederend om te zien. Hij is niet groot, maar zeker niet bang voor andere paarden. In zijn jonge jaren wachtte hij altijd tot ze het halstertouw wat lieten vieren, en wég was hij. Nu hij wat ouder is, gaat alles wat rustiger. Zo kan hij soms moeilijk overeind komen als hij op zijn verkeerde zij is gaan liggen. Na een paar pogingen lukt het wel en schudt hij zich even flink uit. Er zijn vrijwilligers die denken dat ze hem dan zo kunnen meenemen, nou mooi niet! Zijn beentjes zijn kort, maar de snelheid zit er nog goed in. Loopt hij nog alleen in de wei, dan is hij er supersnel bij. Hij wil maar wát graag naar zijn stal. Daar is bijna niet tegenop te rennen.

Hartverwarmende vriendschappen
Het is mooi om te zien hoe de nieuwe paarden zich scharen in de kudde. Ook hier wordt eerst even de rangorde bepaald, maar is de harmonie na een paar dagen hersteld. Er ontstaan ook hechte vriendschappen. Een hartverwarmend voorbeeld hiervan zijn de 22-jarige ruin Sjaakie en de 24-jarige merrie Rashja.

Sjaakies ogen zijn langzaam achteruit gegaan en hij ziet nu bijna niets meer. Tot onze verbazing is Rashja zijn buddy geworden. Als Sjaakie niet weet waar hij heen moet, komt Rashja snel aangerend en zorgt zij ervoor dat hij zijn stal kan vinden. Zo lang dit goed gaat, kan een paard nog lekker bij ons blijven.

Ons beter leren kennen?
Zo hebben we vele verhalen over de paarden die zo vele paardenliefhebbers met veel geduld hebben leren paardrijden. Wil je niet alleen over ze lezen? Natuurlijk ben je ook van harte welkom om de paarden en ons te komen bezoeken. De openingstijden en de data voor de kijk-en-doe-dagen zijn te vinden op http://manegepeerd.nl/

Graag tot ziens bij ’t Olde Manegepeerd!


Op de foto: Sjaakie links en Rashja rechts