Fresh Bloemen & Planten Tuinontwerp Beet Duiken Rovers Karper Mama Wetenschap in beeld Historia GoodFood Hart voor dieren

Paardenallergie

Achttien jaar geleden begon ik op de plaatselijke manege met het wekelijks volgen van paardrijles. De droom van vele vijfjarige meisjes. De droom die jaren heeft geduurd en elk jaar een beetje beter werd.

Toen ik negen was ben ik van de plaatselijke manege naar een kleinschalige stal gegaan waar lesgegeven werd in kleinere groepen. Kort daarna volgde mijn verzorgpony en weer een paar jaar later, voor mijn dertiende verjaardag, kreeg ik mijn eigen pony. De pony die mij opnieuw leerde om van iemand te houden, nadat mijn vader eerder overleed.
Waar sommige mensen rond de puberteit minder interesse krijgen voor paardrijden, groeide mijn droom uit tot een passie, een manier van leven. Om die reden besloot ik de studie paardenhouderij te volgen en daarnaast ook mijn ORUN instructrice diploma te halen. Tijdens mijn studie liep ik tegen mijn grootste vijand aan, mijn allergie voor paarden. Ondanks mijn allergie heb ik in 2010 beide opleidingen met goed resultaat afgesloten, maar werken in de paarden kon in vergeten. Vele acupunctuurbehandelingen, allergiepillen, neussprays, pufjes, zalfjes en alternatieve therapieën later heeft de allergie en alle bijbehorende kenmerken (hooikoorts, astma en eczeem) mij verslagen. In 2013 vertelde de arts in UMC Utrecht, waar ik wekelijks onder controle stond, dat mijn droom hier zou stoppen. Ik kreeg toentertijd al een half jaar lang regelmatig een Prednisolon of Antbioticakuur om me op de been te houden. Mijn pony moest de deur uit. Mijn lichaam trok het niet meer.
Mijn wereld stortte in en vele tranen volgde en drie maanden later had mijn lieve pony dan ook een nieuw huisje, omdat ik wist dat het moest, omdat het niet anders kon.

Nu ruim twee jaar later heb ik mezelf weten te herpakken en sinds ruim een half jaar zo goed als medicijn vrij. Al die tijd heb ik me afgevraagd of dit het was, of ik mijn droom definitief zou moeten opgeven, maar mijn liefde voor paarden is iets wat ik nooit zou kunnen loslaten. Daarom ben ik gaan googlen naar mogelijkheden. En die heb ik gevonden. Paardrijden met een allergie is mogelijk.
Er bestaan paarden die hypoallergeen zijn. Curly paarden. Deze paarden zijn nog zeer zeldzaam in Nederland, er lopen er momenteel ongeveer 50 van rond. Na mooie verhalen te hebben gelezen op internet in zowel binnen- als buitenland ben ik op zoek gegaan naar een stal die deze paarden heeft en waar ik zelf zou kunnen ervaren of ik last zou krijgen van mijn allergie of niet. Ik heb contact gezocht met een Curly fokkerij in Bennekom en een afspraak gemaakt om langs te komen. En hoe erg mijn allergie ook is, ik reageerde nauwelijks op deze bijzondere paarden. Ik heb het dan ook niet bij dit ene bezoekje gelaten en ben tegenwoordig meermalen per week op de fokkerij te vinden. En als kers op de taart ben ik sinds deze week de trotse eigenaresse van mijn eigen Curly veulen Tara Vadensis.



Wat ik wil zeggen is dat als je iets heel graag wilt je niet gelijk moet opgeven en er vaak meer kan dan je denkt. Daarom hoop ik dat dit bijzondere ras meer bekendheid krijgt in Nederland, omdat ik echt niet de enige ben met een liefde en allergie voor paarden tegelijkertijd. Daarmee is gelijk mijn volgende droom geboren: mensen  die net als ik een allergie hebben voor paarden en/of hun omgeving weer in contact te brengen met hun passie, maar dan op een andere manier, in de 'ideale omgeving'. Voor meer informatie kijk op www.curlystables.nl

Kitty Walet