Fresh Bloemen & Planten Tuinontwerp Beet Duiken Rovers Karper Mama Wetenschap in beeld Historia GoodFood Hart voor dieren

Ode aan het paard en zijn poep

Sometimes good things fall apart, so better things can fall together. Sinds 1 april ben ik werkloos en enkele dagen na mijn 'werkloosheid' kreeg ik geheel onverwachts de vraag of ik Aleandro twee dagen in de week zou willen verzorgen. Aleandro is een paard met blonde manen en ogen om in te verdrinken. Vroeger (zo'n tien jaar geleden) reed ik veel paard en op een gegeven moment was ik het zo beu dat ik zwoor om nooit meer paard te gaan rijden. Met jonge kinderen, ambitieus naar een goede baan en in een turbulente relatie, leek dat paardrijden zelfs nog zinlozer dan de was doen. Maar, nu, werkloos en 'op zoek' besloot ik het weer een kans te geven.

En wat blijkt, soms weet je niet wat je mist, tot je het doet. En dan heb ik het niet alleen over het paardrijden zelf. Nee, het begint al met omkleden: lekker je oude kloffie aan zonder je druk te maken over de representativiteit ervan. Hakken lekker laten staan; laarzen aan! In de auto, of op de fiets, onderweg naar ontspanning. Zoals wanneer je op vakantie gaat; je weet dat je naar iets leuks gaat, dus het maakt niet uit wat er gebeurt, muziekje aan en in de vakantiemodus. Als je aankomt op stal, staat daar een paard dat blij is om je te zien. Aleandro begroet me zelfs met een luid gehinnik. Hoe gewaardeerd wil je je voelen?

Je begint met de stal uitmesten en dat klinkt onaantrekkelijker dan het is. Maar dat is misschien moeilijk uit te leggen aan mensen die het gevoel niet kennen. Als ik schrijf dat het gewoon fijn is om je verstand op nul te zetten en poep te scheppen, dan klinkt dat nog niet echt aantrekkelijk he? Nou ja, geloof me dan maar op mijn woord. Het is fijn om met kruiwagens te rijden, buiten te zijn, vies te worden en dankbaar werk te doen. Wat zal je paardje blij zijn met zijn schone bedje straks. En paardenpoep, dat stinkt niet hoor. Niet echt althans. Daarna moet je paard rijklaar gemaakt worden, dat wil zeggen; met een vies paard kun je niet rijden, dus handen uit de mouwen en flink borstelen. Paarden kriebelen elkaar als sociale bezigheid, dus eigenlijk is dit ritueel vooral ook erg sociaal. Met een beetje geluk word je nog teruggekriebeld ook!

En dan rijden maar. Mijn oma zei altijd; 'de wind die door de oren van een paard waait, is hemelse lucht.' Misschien is dat ook wel zo. Het blijft bijzonder om samen te werken met zo'n groot dier. Om gedragen te worden. Om samen dingen voor elkaar te krijgen, of om op avontuur te gaan. Zonder doel, zonder nut, gewoon ontspannen, bewegen en het fijn hebben. Ik was vergeten dat paardrijden je standaard tijdloos maakt. Even helemaal weg van je dagelijkse leven. Nergens anders aan denken. Ik was vergeten hoe fijn dat is. In die tien jaar is er niets geweest wat me datzelfde gevoel gaf. Wat goed dat ik het weer een kans gaf. En wat goed dat deze kans op mijn pad kwam. Als je loslaat, krijg je ruimte voor nieuwe dingen die soms precies op hun plekje lijken te vallen.

Na het werk krijgt je paard natuurlijk nog wat te eten en even rollen vindt hij ook fijn. Nog een laatste knuffel voordat je voldaan en met een leeg hoofd huiswaarts rijdt. Om anderhalf uur te gaan douchen.... Was ook even vergeten hoe sterk dat ruikt!!! Nog 6 dagen wachten, dan mag ik weer!

Judith Roose
www.mijnBliss.nl