Fresh Bloemen & Planten Tuinontwerp Beet Duiken Rovers Karper Mama Wetenschap in beeld Historia GoodFood Hart voor dieren

Liefde maakt blind....

Ik begreep die uitdrukking nooit, " liefde maakt blind". Hoezo? Waarom zou je blind zijn voor iets waar je van houdt?
Nadat ik (mijn huidige) Friese meisje voor het eerst had ontmoet, werd die opmerking mij pijnlijk duidelijk.

Tijdens de wekelijkse zwemlessen van de kinderen en dito gesprekken van de moeders, kwam het gesprek op paarden. Ikzelf had ondertussen al 15(!) jaar niet meer gereden door omstandigheden. Een van de moeders verteld mij dat ze Friezen heeft staan, maar dat er niets mee gedaan wordt. Als ik zin had, mocht ik ze wel opzadelen en een ritje maken. Dat was niet tegen dovemansoren gezegd, dus de volgende dag, hups in mijn auto op weg naar de Friesjes.
Mama Fries en dochter bleken onafscheidelijk, en erg knuffelig.
Lang verhaal kort, ik heb nog geen minuut op mama gereden, want dochterlief vond mij wel erg lief ( en ik haar ;) )
Veel geknuffeld en veel gepoetst. Tot het moment waarop ik gebeld werd met het droeve nieuws dat er iemand was, die "dochter" graag zou willen kopen!!! Ik weet nu, dat je inderdaad groen wordt als je misselijk bent. Mijn man zag mij aan en nam ter plekke een beslissing: "wij kopen haar!"

Eh... Okay!! Ik heb nu een groen paard, zelf 15 jaar niet gereden en geen plek om het lieve beestje te stallen!!

Dat bleek sneller opgelost dan verwacht. Binnen een week had ik een geweldige stal gevonden met alle faciliteiten die je je kunt wensen.

Nu komt mijn blindheid de hoek om. Waar begin ik? Ik ben niet meer zo flexibel als 15 jaar geleden, zij is groen, ik eigenlijk ook. Zo lief als ze is, merrie-lief is totaal niet opgevoed.
Hoeven krabben was al een probleem, ze sloeg je lichten uit!! Borstelen liet ze toe, als je dat maar beperkte tot hals en rug, waag het niet verder te gaan, want mijn hoef weet je te vinden.
Waar was ik in hemelsnaam aan begonnen?? Ik werd inderdaad verblind door mijn liefde voor die mooie, grote, lieve Fries. Want al was ze dan "maar" 2 jaar oud, ze was wel 600 kilo!!

Samen zijn we aan de slag gegaan. Iedere dag borstelen, iedere dag wandelen, iedere dag aandacht. Stukje bij beetje groeiden we naar elkaar toe.
Al dat geduld en al die aandacht heeft zijn vruchten afgeworpen.
Mijn zwartje en ik zijn nu onafscheidelijk, en ik ben trots en blij dat we destijds die beslissing genomen hebben. Ook al was ik toen verblind.

Groetjes van Feyona en Ingrid