Fresh Bloemen & Planten Tuinontwerp Beet Duiken Rovers Karper Mama Wetenschap in beeld Historia GoodFood Hart voor dieren

Saskia DeClercq: ‘Horse Agility biedt voor elk paard wat wils’

Horse Agility is een relatief nieuwe tak van paardensport. Niet alleen honden zijn behendig in een obstakelparcours, ook paarden blijken verrassend handig te zijn!

 
Foto's: Naima Aoufi en Maaike van den Steen

Saskia DeClercq is begin vorig jaar uit noodzaak begonnen met Horse Agility. En inmiddels is de sport een grote passie van haar. Saskia: "Ik ben zeven jaar geleden van een hooizolder gevallen, toen heb ik mijn rug gebroken. In die tijd had ik nog een ander paard, een Engelse volbloedmerrie. Zij stond gestald op een manege. Boven de stallen had je een houten deel waarop het hooi lag opgeslagen. Toen ik op een dag op de ladder stond, viel die om. Ik viel een paar meter naar beneden.” Haar chirurg adviseerde Saskia om niet meer te rijden, in ieder geval niet meer op haar warmbloed. "Hij zei me dat ik iets kleins, ronds en compacts moest kopen. Daarom ben ik gaan kijken naar Fjorden, Tinkers en Haflingers. En zo kwam ik uit bij Zyta. Toen ik haar kocht, kreeg ik haar twee weken op proef. En alles ging super tussen ons. Maar een half jaar later, toen ik haar in de zomer wilde gaan rijden, veranderde dat. Zyta beet en trapte. En ze probeerde me steeds uit het zadel te gooien. Met mijn rug was dat best een risico. Maar daar bleef het niet bij. Ik kon haar niet meer poetsen en ik kon haar zelfs geen eten meer geven, zonder dat ze dreigde me aan te vallen. Ze wilde niet dat ik bij haar in de buurt kwam. Achteraf denk ik dat dit komt doordat Zyta nog nooit verplaatst was. Bovendien had ze – en dat hadden haar eigenaars me niet verteld – net voordat ik haar meenam haar veulen afgespeend. Uit pure wanhoop zette ik haar te koop.”


Grondwerk
"Gelukkig voor Zyta en mij kwam ik op een gegeven moment in contact met Sylvie Broos. Nu staat zij met haar paard op dezelfde stal als ik, vroeger stond haar paard hier verderop in de straat”, gaat Saskia verder. "Ik zag haar regelmatig bezig met haar paard, Tapioka, die toen een jaar of drie oud was. Ze kon met Tapi wandelen op straat, Tapi kon steigeren en knielen op commando en Sylvie kon zonder zadel en zonder hoofdstel op haar rug zitten. Ze kon alles met Tapi doen, dat wilde ik ook voor Zyta en mijzelf.” Omdat Saskia wist dat Sylvie lessen in grondwerk verzorgde, sprak ze Sylvie aan. "Enige tijd later ben ik lessen bij haar gaan volgen. De eerste les was Zyta erg opstandig. Ze was gemeen en was constant aan het knorren en piepen. Een uitdaging voor Sylvie. Aan het eind van de les kreeg ik allerlei oefeningen mee voor thuis. Maar thuis begon Zyta opeens te steigeren, omdat ze zichzelf wilde beschermen en omdat ze geen vertrouwen had in mij. Ze steigerde soms wel een half uur lang. Toen zakte de moed me echt in de schoenen.” Toch traint Saskia door met Zyta. En opeens is er een lichtpuntje. "De klik die ik zo lang gemist heb, was er opeens. Zyta heeft jarenlang niet geweten wat ze van mij kon verwachten. En ik begreep Zyta niet. Door samen grondwerk te doen, groeiden we na elkaar toe. Ik ben gaan inzien hoe een paard reageert, hoe hij zich gedraagt en hoe hij probeert je iets te vertellen. Ik leerde letten op Zyta’s oren, ogen en neus. En toen ontdekte ik: mijn paard heeft mij jarenlang proberen te vertellen dat ik iets verkeerd deed. Die blik in de spiegel was een harde les. Doordat ik Zyta niet begreep, is alles geëscaleerd. Zo ver had het nooit moeten komen.”

Toen Saskia met grondwerk startte, had ze al drie jaar niet meer gereden. "Na twee maanden had ik zoiets van: de band tussen Zyta en mij is zo positief veranderd, ik ga het weer proberen. De eerste keer ging dat goed. De tweede keer ook. Maar de derde keer schrok Zyta ergens van en ging ze ervandoor. Ik viel uit het zadel en brak opnieuw mijn rug. Toen mocht ik van mijn chirurg echt nooit meer rijden. Dat deed zeer. Wat moest ik dan gaan doen? Zyta was op dat moment tien jaar oud en heel energiek. Dat liet mij geen keus: ik moest Zyta voor de tweede keer te koop zetten. Ik kon haar immers niet werkloos op de wei zetten. En bijrijders zijn hier in de buurt lastig te vinden. Daarom vroeg ik aan Sylvie: wat nu? Grondwerk is niet oneindig. Maar Sylvie verzekerde me dat er nog genoeg andere mogelijkheden waren. Ze pakte een tonnetje, waar Zyta overheen moest springen. En na een aantal trainingen liet ze Zyta zelfstandig slalommen tussen pionnetjes door. Ze vertelde me dat ze Horse Agility Accredited Trainer is en dat ze mij de sport wel wilde leren. Zo gezegd, zo gedaan.”

Sport en schriktraining in één
"In april zijn we met Horse Agility begonnen”, vertelt Saskia, "en in augustus hebben we een demo gegeven hier op de weide. Op dat moment kon ik nog vrij weinig. Ik kon Zyta over een zeiltje laten lopen, inpakken in een zeil, laten slalommen en door een hoepel laten springen, maar we hadden ook nog veel te leren. Toch deed ik een paar weken later al mee aan mijn eerste internationale Horse Agility wedstrijd. We hebben echt zo snel vorderingen gemaakt! En ik ben zo enthousiast. Horse Agility is echt een aanvulling op wat je allemaal met je paard kunt doen. Het is eigenlijk een sport en schriktraining in één. Zyta is de afgelopen maanden zoveel rustiger geworden, dat ik inmiddels ook weer rijd, met bodyprotector, ondanks het advies van mijn chirurg.”

Saskia laat zien wat Zyta inmiddels allemaal kan. "Ze slalomt tussen pionnetjes door, met of zonder vreemde objecten. Ze kan op een blok staan en de jambette uitvoeren, ze springt door een hoepel… en dat allemaal in liberty. Zonder touwhalster, zonder leidsels, ze loopt gewoon met me mee. Als ik aan haar schouder sta en achterwaarts stap, doet Zyta ook een paar passen naar achter.”

Communicatie
Eva Saegerman, oprichtster van de Horse Agility Club in België: "Bij Horse Agility staat niet alleen het resultaat van een oefening centraal, maar vooral ook de weg daar naartoe en de manier waarop je communiceert met je paard, worden gewaardeerd. Elke wedstrijd bestaat uit tien hindernissen. Per hindernis kun je tien punten verdienen. Vijf punten voor het resultaat en vijf voor de uitvoering. Een paard dat niet over een hindernis gaat, krijgt nul punten voor de uitvoering, maar je kunt nog wel vijf punten scoren door je paard op een diervriendelijke manier aan te sporen en te motiveren. En door de oefening op een positieve manier af te ronden. Sylvie Broos lacht: "Hierdoor heb ik laatste nog vijf punten verdiend in mijn totaal mislukte proef. Mijn paard moest in liberty achterwaarts door een vliegengordijn lopen en dat was… moeilijk.”

Saskia: "Het leuke aan de wedstrijdjes vind ik dat elke maand een ander parcours wordt getoetst met daarin steeds een nieuw element. Hierdoor heb je steeds een nieuwe uitdaging. Het is de bedoeling dat je met je paard het parcours doorloopt en dat je je verrichtingen laat filmen. Dat filmpje stuur je op naar de club, waar je prestaties worden beoordeeld. Juist vanwege die beoordeling, wil je de oefeningen extra goed onder de knie krijgen.”


Maar hoe begin je nu met Horse Agility? Sylvie: "Je kunt het best beginnen met het basis grondwerk, dus met leidoefeningen en vertrouwensoefeningen. Vervolgens kun je de kegeltjes en hindernisbalken introduceren. Als je daarmee bezig bent, ben je eigenlijk al vertrokken. Soms echter merk je dat een paard iets meer uitdaging nodig heeft. Dat was bijvoorbeeld ook bij Zyta het geval. Haar hebben we eerst met tonnetjes leren werken. Er is voor elk paard wat wils, dat is ook het leuke aan de sport.”

Oefeningen
Bij Horse Agility wordt je paard over verschillende hindernissen geleid. Aan bod komen onder andere:
- In de hoepel staan.
- Slalommen.
- Tussen twee balken recht achteruit lopen.
- Op een verhoging staan.
- Iets oppakken.
- Over een zeiltje lopen.
- Door een gordijn lopen.
- Door een tunnel lopen.
- Door een labyrint lopen.
- Door het water lopen.
- Over verschillende hindernissen springen.
- Over een wipwap gaan.
- Door een hoepel springen.