Fresh Bloemen & Planten Tuinontwerp Beet Duiken Rovers Karper Mama Wetenschap in beeld Historia GoodFood Hart voor dieren

 

Lekker stelletje bij elkaar!

Soms kan ik me nog verbazen over onze geweldige paarden. Echt, ze zijn fantastisch. Elk weekend samenwerken voelt als een feestje. Zo’n feestje waarbij je het voorrecht hebt om uitgenodigd te worden. Zij zijn het middelpunt natuurlijk. Overdreven? Zo voelt het zeker niet. Alle vier zijn ze op hun manier een aanwinst voor mij en iedereen die met ze mag werken. Een lekker stel bij elkaar.

Bijzonder is wel mijn training met onze Schwarzwälder Fuchs. Zijn gebruiksaanwijzing wordt steeds duidelijker. Bij hem lijkt het nog belangrijker dan bij de rest dat je niet denkt ‘dit doe ik wel even’ en dan hardhandig te werk gaat. Alles met aandacht, liefde en respect van hem vragen geeft beter resultaat. Dankzij onze sessies in de roundpen volgt hij me gewoon aan het halster en rukt hij zich niet zomaar meer los. Ja, als er lekker gras staat, wil hij daar nog wel eens op af duiken. Maar hij laat zich er ondertussen snel weer vandaan leiden. In de roundpen kunnen we prima met elkaar werken en na afloop komt hij uit zichzelf naar me toe…

Wat een magisch moment blijft dat! Het was me vaak duidelijk dat hij zich wel bij me wilde ‘aansluiten’, toch hield iets hem tegen. Ergens hebben we de aarzeling doorbroken samen. De eerste keer stond ik bijna te stuiteren van geluk. Zie je wel, we komen ergens samen, dacht ik meteen. Ik ben zo trots op onze vooruitgang samen. Vanaf dat moment lijkt het alleen maar beter te gaan. Laatst had ik zelfs ineens zin om op hem het bos in te gaan, en niet op mijn eigen pony. Ik was nog nooit op onze Schwars naar buiten geweest, maar ik deed het gewoon. We hebben heerlijk gereden, zelfs in galop achter onze dravende KWPN-merrie aan.

Alsof dat plezier doorwerkte in mijn humeur, reed ik een weekend later een ritje in mijn eentje op mijn pony zonder ruzie te maken over de richting. Een overwinning, ja echt. Normaal is er altijd wel één moment dat hij naar rechts wil waar ik naar links stuur. Deze rit volgde hij gewoon al mijn aanwijzingen zonder morren. Ook wel eens prettig! Een dag later maakte ik een lange wandeling door het bos met onze Shetlandpony. Ze is niet de snelste. Tot ik ineens ontdekte dat ze in de menpositie wel gewoon doorloopt. Lang leve mijn goede conditie!

 

 

 


Op bezoek bij Connemara pony’s

Het is goed om af en toe uit je comfortzone te stappen. Wat is dat makkelijk geworden nu ik volledig vertrouwen in mijn ruiterkwaliteiten heb. Ik heb juist vaker de behoefte om andere paarden uit te proberen. Van variatie kan ik alleen maar een nog betere ruiter worden. Ik kreeg de kans in Heiloo, waar een bevriende paardeneigenaar woont. Zij heeft drie Connemara pony’s en ik kende ze nog alleen van de foto’s. Levend beeld is zoveel leuker.

Het weer werkte in deze week helaas niet zo mee. Bij aankomst op dinsdag was de middag nog zonnig. Ik maakte in de wei kennis met Raven, Gipsy en Bibi. Hallo paard, een aaitje, prima. Toen was het pony Bibi de wei uithalen, poetsen, opzadelen en opstappen. Gewoon gaan dus, en geen moment heb ik twijfel gevoeld. Heerlijk! Natuurlijk was er lichte spanning en was het in het begin wel wennen. Voor mij ‘wat heb ik onder me’ en voor Bibi ‘wie heb ik nu weer op mijn rug’. We kwamen daar voor mijn gevoel makkelijk samen doorheen. Na een tijdje ontspanden we allebei en merkte Edith op dat Bibi het wel gezellig had met mij. Het was een heerlijk ritje, ondanks de nattigheid. Gewoon plezier hebben samen en zelfs galopperen zonder verder nadenken. Overwinning!

Op woensdag was er storm en op donderdag regende het de hele dag, verloren dagen helaas. Gelukkig was het vrijdagochtend droog genoeg om een lesje centered riding te krijgen van instructrice Annabel. Echt een aanrader voor iedereen die zijn zit wil verbeteren. Ik werd helemaal goed in het zadel gezet. Je voeten op de juiste manier in de beugels zetten, jezelf als een kralenketting omhoog hijsen, de beweging van de achterbenen van je paard voelen en meegaan in die beweging… geen makkelijke klus kan ik je vertellen. Gelukkig is Gipsy een prima pony om dat allemaal op te oefenen.

Wie zoiets nog niet kent, zeker een keer doen! Al is het maar voor de ervaring. Ook op mijn Fjordenpony voelde mijn zit meteen zoveel beter. We blijven ermee aan de slag, dat is zeker.

 

 


 

Samenwerken is hard werken!

Kon ik elke dag maar mijn tijd te paard doorbrengen. Wat een droom. Misschien gaat het ooit gebeuren, maar nu heb ik nog zoveel andere dingen die mijn aandacht vragen. Dus geniet ik gewoon extra veel van elk moment dat ik in gezelschap van een paard kan doorbrengen. Een korte of lange rit, longeren, verzorgen, knuffelen en gewoon alleen kijken. Bezig zijn op onze boerderij is echt tot rust komen!

Zodra het weer het toelaat. maken mijn pony en ik een bosritje samen. Aan onze samenwerking valt nog steeds genoeg te verbeteren. Hij heeft er nog altijd een handje van om ineens een zijpad in te slaan waar ik rechtdoor wil. Galopperen gaat, net als in de bak, helemaal aan de zijkant van het pad. Daar moeten we nog een oplossing voor vinden. Ik kijk uit naar het moment dat de dazen weer verdwenen zijn. Dan kunnen we serieus opnieuw overal aan werken. Want dat een paard je ook na negen jaar aan het werk houdt, is in ons geval zeker waar.

Naast het rijden van mijn pony en het longeren van onze Shetlander, heb ik ook het werk met onze Schwarzwälder Fuchs opgepakt. Zijn gedrag aan de hand vertoont nog teveel schommelingen. Hij is behoorlijk dominant, heeft echte voedselnijd en lijkt een gebrek aan respect richting de mens te vertonen. Het is tijd voor verbetering, zeker zodat hij dan meer kan worden ingezet voor coaching. Elke keer dat ik nu bij onze kudde ben, neem ik hem daarom mee naar de roundpen om een kwartiertje samen te werken. Niet alleen een leerschool voor hem, ook voor mij!

Het is zoeken naar het geven van de juiste signalen en ontvangen van antwoorden, en daar dan weer op inspelen. Het voelt als een interessante puzzel, eentje die hij en ik alleen met veel geduld kunnen leggen. Wel is al na een paar keer opnieuw bevestigd dat dit paard ontzettend slim, gevoelig en bereidwillig is. Toch gaat hij af en toe in protest. En naar mij toekomen na afloop (join-up) en mij volgen, dat is vaak een brug te ver, helemaal als al dat lekkere gras je aanstaart… toch laat hij soms wel zien dat hij het wil.

We blijven dus gewoon samen hard werken, want dat is de enige manier om nieuwe stappen te zetten. De volgende is het meenemen aan het halster naar de bak en dan het longeren aan een touw. Ja, simpele dingen. Maar wel een belangrijke basis die we niet mogen vergeten!

 


 Zet mij maar op een paard!

In het afgelopen jaar heb ik flinke stappen gezet als het ging om zelfvertrouwen en ruiterkwaliteiten. Ik stap weer gewoon op, ben mijn angst de baas en weet beter wat ik waard ben te paard. Natuurlijk zijn er nog momenten dat ik me onzeker voel. Dat is de aard van het beestje zullen we maar zeggen. Maar als anderen je na een rit duidelijk complimenten gaan maken over hoe goed je kunt rijden? Dan moet daar wel een kern van waarheid in zitten. Laten we daar vooral aan vasthouden.

De afgelopen maand heb ik tot mijn spijt mijn pony niet gereden. Te druk en te warm. Wat was het een verademing dat het juist miezerde op de dag dat ik weer in Breda ging rijden. We hebben twee uur door het Mastbos gestruind. Ik reed weer op Yvar, een paardje dat veel met zijn hoofd schudt. Maar ach, daar doet hij weinig kwaad mee. Met een lange teugel rijd ik toch al graag, dus hij had alle ruimte om zijn gang te gaan. Het is een echt ‘voorop’-paard. Heerlijk was het dan ook om als eerste te mogen galopperen en zo de groep te leiden. Ja, Yvar en ik hebben ons prima vermaakt daar vooraan.

Nu ik de smaak te pakken heb, wil ik meer! Op verschillende plaatsen in ons land rijden en volgend jaar een ruitervakantie doen bijvoorbeeld. Ideeën zijn altijd welkom. Waar ik voorheen niet snel op een nieuw paard durfde, heb ik daar nu juist zin in. Laat mij maar van alles proberen en nieuwe ervaringen opdoen. Ik kan niet wachten!

Willen we niet allemaal elke dag blij worden van ons paard? Zo schreef ik in mijn blog van vorig jaar rond deze tijd. Dat is nog steeds mijn doel. Elk moment samen met een paard is een waardevol moment. Onze paarden zijn een verrijking van ons leven. Laten we ze vooral elke keer bedanken voor hun inzet, liefde en vele leermomenten. Groepsknuffel!

Foto's: Laura de Graaf

 

 

 


 

‘Al je ervaring komt samen’

Soms voelt het nog zo onwerkelijk. Mijn pony en ik zijn de rust zelve. En als dat even niet zo is, dan lossen we het samen prima op. Zoiets mag voor anderen normaal zijn, voor mij voelt het toch speciaal. Ik heb een lange weg afgelegd. Worstelingen met mezelf en angst zaten het plezier regelmatig in de weg. Nu ben ik zo blij dat ik altijd heb doorgezet, en dat ik uiteindelijk extra hulp gehad heb van Ellie en de paardjes van Stalhouderij het Fjordenpaard. Wat een zegen om lekker te paard door de bossen te banjeren. Waar dan ook. Ongeacht welk paard.

De laatste ritten op mijn pony zaten zowaar boordevol draf en galop. Dat was voor hem wennen, want zo’n fijne conditie heeft hij niet. Het is een kwestie van goed luisteren en voelen naar wat hem lukt, en dan uitbreiden. Beetje bij beetje kwamen er meters of passen bij. Mijn pony en ik zijn steeds zo ontspannen dat hij met de teugels lang door het hoge gras liep zonder te eten. Als dat geen goed gevoel geeft zeg. Op een vroege rit werden we enkel vergezeld door het gefluit van vogels. Gezelliger kan bijna niet.

Op één ritje werd hij uit het niets onrustig. Ik zag het niet, maar liet hem kijken. Hij draaide zich even om, daarna zette ik hem weer vooruit. Hij bleef wat onrustig doorlopen, ook toen aan het einde van het pad een auto op hoge snelheid ons naderde. De auto remde na handgebaren gelukkig af, ik kon de weg oversteken en aan de overkant was alle onrust bij mijn pony verdwenen. Zo simpel.

Mijn herwonnen zelfvertrouwen leidde tot een leuk gesprek met de eigenaresse van mijn pony. Dat was nadat we eindelijk weer eens met drie paarden gereden hadden, anderhalf uur lang. Ik rijd al bijna drieëntwintig jaar, waarvan inmiddels tien jaar op mijn huidige plek. In al die jaren heb ik natuurlijk genoeg ervaring opgedaan. Het is zeker niet dat ik niet kon rijden. Ik denk dat ik gewoon nooit genoeg in mezelf geloofde. Een ander doet iets altijd beter is mijn eerste gedachte. Nu komt al mijn ervaring samen, dat is haar overtuiging. Ik kan de juiste laatjes opentrekken om er gebruik van te maken. Zolang de laatjes dus niet opnieuw dichtgaan ben ik een gelukkig paardenmens!

 

 


Pure trots

Was jij als jong meisje de hele dag op de manege te vinden? Nou, ik niet helaas. Ik reed mijn lesje en ging naar huis. Maar ik heb meer dan twintig jaar later de ervaring ingehaald. Tweede Paasdag was ik de hele dag op de vertrouwde stal in Breda te vinden. Gewoon 8 uur ’s ochtends van huis vertrekken en 6 uur ’s avonds pas weer binnenstappen. Heerlijk. Mijn eigen pony rijd ik alleen. Maar zo’n paardenvirus moet je gewoon af en toe kunnen delen!

Op deze dag waren twee ritten van elk twee uur gepland en ik reed met allebei mee. Samen met Siegfried en Ellie, die er altijd zijn. Met al die overwinningen smaakt elke rit naar meer. In de ochtend reden we in een rustig Mastbos met lekker veel draf en galop. In de middag hadden we een heel andere groep en wisselde ik zelfs onderweg van paard. Iemand vond haar pony te druk met z’n hoofd schudden. Zet mij er dan maar op, zoiets is voor mij allang geen probleem meer.

Het enige jammere was dat ik juist die middag op een voor mij nieuw paard reed, waar ik al vanaf het opstappen héérlijk rustig op zat met lange teugel. Over een aantal weken ga ik dat maar eens inhalen. Je kunt maar een reden hebben om weer zo’n 2-uursrit te plannen… ik heb er nu al zin in!

Het weekend na Pasen was ik twee dagen op de boerderij om voor onze eigen kudde te zorgen. Bij aankomst zag ik een vreemde trailer op het erf staan. Dat kan vaak maar één ding betekenen: logeerpaarden. En ja, er kwam net een vrouw met een IJslander aangelopen. Ik raakte aan de praat en kreeg meteen het vriendelijke aanbod om na haar bosrit op haar paard te tölten. Nog nooit gedaan, dus daar zeg ik geen nee tegen! Wat een cadeautje, en wat een hartelijke vrouw was dat.

Die ervaring werkte vast door in mijn humeur, want de volgende dag maakte ik een fantastische bosrit op mijn eigen pony. Scooter, tractor, wandelaars, andere paarden… nergens gaf hij reactie op. In het bos hebben we toch veel draf en galop gedaan, echt een van de betere ritten. Als het droog is, gaan we dat komend weekend lekker overdoen. Ja, deze maand ging geluk over in pure trots.

 

 


 

Uitdagingen overwinnen

De lentekriebels nemen toe nu! De eerste lammetjes op onze boerderij zijn geboren en het weer gaat de goede kant op. In een maand tijd heb ik vier bosritjes gemaakt; twee in Breda en twee op mijn eigen pony. Wat een contrast met een maand eerder. Verhalen genoeg nu, maar vooral overwinningen.

De belangrijkste: ik stap gewoon een paard op, zonder nadenken en vooralsnog op elk paard. De angst die normaal snel de kop op steekt, was deze maand verdwenen, eindelijk. Met dank aan de stal in Breda, waar ik mijn laatste vier ritten steeds op een ander, voor mij nieuw, fjordenpaard werd gezet. Wat prima was, want als Ellie me op een paard zet, dan doe ik dat. Zij kent me inmiddels goed genoeg.

Oké, de laatste pony was een kleine uitdaging. Daar kwam de spanning wel meteen omhoog. Met reden, want ik had tijdens de rit twee weken ervoor al een ander op deze witte Fjord gezien. Hoofd omhoog, snelheid hoog, niets voor mij, zei ik toen nog. Twee weken later was het mijn beurt. Als ik niets van deze pony gezien had, had ik nergens naar gekeken. Dat is het erge aan die irreële angst van mij. Achteraf was dat juist wel goed, want hier leer ik van.

Mijn gedachten in het eerste halfuur? ‘Help, hoe pak ik dit aan, kan ik dit met mijn ruiterkwaliteiten wel!?’. Gelukkig kreeg ik steeds beter door hoe deze pony in elkaar stak. Een echt gevecht werd het nooit en hij had een prima rem. Toen het vertrouwen in hem en mezelf er eenmaal was, merkte ik pas hoe fijn je op deze pony zit en was ik verliefd. Ja, zo snel kan dat gaan! Natuurlijk heb ik de galop meegedaan, en wat hebben we dát veel gedaan zeg.

De ritten op mijn eigen pony verliepen niet soepel, maar geen moment had ik het gevoel dat ik iets niet aan kon. Toen hij onrustig werd omdat er vier reeën door het bos liepen (terwijl ik dacht: wow, reeën, wat mooi!), zette ik door en ging even verderop slalommen om hem rustig te krijgen. Gewoon doorrijden is een echte overwinning, dat koester ik!

 

 


Een maand lang verzorgen en knuffelen

Zo in de winter is het meestal rustig bij onze paarden. De meeste tijd gaat op aan voeren, mesten en het binnen of buiten zetten van de paarden. Klusjes waar ik nog steeds geen hekel aan heb. Een betere krachttraining dan stallen mesten is er echt niet. Ik heb vooral veel ‘ochtenddiensten’ gehad, zoals ik ze noem: buiten zetten en mesten.

Er is in het weekend eigenlijk geen beter begin van de dag, ook al is het vroeg dag. Het gehinnik als ze mij het hek open horen doen. De vier paar ogen die je hoopvol aanstaren. Meteen daarna klinken de onrustige geluiden van ‘ik wil eten!’, wat dan vaak wel gepaard gaat met luid gebonk. Heb je ze gevoerd, dan staan ze alle vier heerlijk te knabbelen. Dat geeft mij tijd om kuilvoer op het pad klaar te leggen, snel een volle kruiwagen mest weg te scheppen en de paarden hun stal uit te laten. Onze Shetlander mag eventjes apart totdat de andere drie hun ontbijt op hebben. Ik houd me ondertussen op het gemak bezig met stallen mesten. En natuurlijk houd ik tussendoor de paarden in de gaten.

Deze maand heb ik even niet gereden. Slecht weer, weinig tijd en soms gewoon geen zin. Het bleef bij een beetje verzorging en knuffelen, wat gelukkig net zo ontspannend is. Onze Shetlander komt slecht door haar wintervacht, dus een flinke borstelbeurt wordt goed door haar ontvangen. Bij mijn pony was het tijd voor een knipbeurt van zijn manen. Net op dat moment kwamen er twee meisjes aangelopen, begeleid door twee vrouwen uit Costa Rica. Dat is nu het leuke aan onze boerderij. Er zijn altijd wel bezoekers, zelfs in de wintermaanden. Zo had ik hulp met het borstelen van mijn pony’s vacht, en was de middag van de meisjes meteen geslaagd. En mijn pony? Die gedroeg zich voorbeeldig als altijd en genoot van de aandacht, datgene wat hem elke keer fantastisch maakt.

 

 


 

De eerste sneeuw viel en de vrieskou kwam ons land in, gevolgd door nattigheid. Deze maand was daardoor rustig. Mijn tijd ging nu vooral op aan voeren, de kudde de wei in laten, mesten en alles op stal zetten. Gelukkig mogen de paarden de wei weer op, dan hebben ze wat meer bewegingsruimte. Ik heb welgeteld twee keer op een paard gezeten. Wat een contrast met de vele ritten die ik in de vorige maand maakte.

Ik zat een middag op het paard van een vriendin. Een super gevoelige Tinker waarbij je vooral je benen héél stil moet houden. Dat is altijd zo wennen! Mijn vriendin leidde hem wandelend, dan zit ik toch wat meer op mijn gemak. We maakten samen een rustige wandeling in gezelschap van twee andere vrouwen met hun paard aan de hand. Dat stil op zijn rug zitten had dan wel als nadeel dat ik het als enige koud had!

Twee dagen later was ik weer bij onze eigen kudde. Het was droog en redelijk zonnig weer na een nacht vorst. Een goed moment om weer eens naar het bos te gaan, in de hoop dat het met de hardheid van de ondergrond meeviel. Mijn pony hobbelde rustig achter me aan de wei uit. Na het poetsen en opzadelen begonnen we net zo rustig aan ons rondje door het bos. 

In het begin bestaat het pad vooral uit zacht zand en tractorstrepen. Dat was eventjes spannend, maar mijn pony laat zich eigenlijk nooit kennen als het om zijn benen gaat. Hij liep dus gewoon met mij op zijn rug over het pad, zonder te struikelen gelukkig. Maar het zachtste stuk moest nog komen wist ik. En daar ligt eigenlijk altijd water met dit weer. Of ijs onder deze omstandigheden. Daar konden we niet omheen.

Diep was het niet, maar mijn pony moest toch echt even met één been op het ijs staan om verder te komen. Ik was bedacht op een of andere schrikreactie. Mijn pony kennende had ik beter moeten weten. Want waar ik dacht dat hij mogelijk raar zou opkijken van gekraak onder zich, keek hij natuurlijk niet op of om. Hup, zo met dat ene been over dat kleine stukje ijs. Alsof we dat elke dag doen. Het was ook een domme gedachte van me, lieve pony!

 

 


 

Vooral lekker blijven rijden!

Wat een verwennerij tegen het einde van het jaar. De paarden hadden de overhand, beter kan eigenlijk niet. Zelfs alleen op en neer naar de boerderij om onze paarden buiten te zetten was niet erg. Je bent toch weer eventjes buiten, in goed gezelschap. Aangezien ik dan voor eten zorg, zijn ze nog blij me te zien ook… En avonturen genoeg deze maand, met al mijn bosritten. Ik heb tussendoor zelfs onze Schwars nog een keertje gereden omdat ik daar zin in had.
Zo gingen een vriendin en haar hondje laatst mee naar het bos. Alles ging prima, totdat ik wilde draven en daarom mijn pony vooruit stuurde, weg van die twee. Oeps, dat vond hij helemaal niet leuk! Ik kon nog net voorkomen dat hij zich omdraaide. Wat boos en bang tegelijk stuurde ik hem door in draf. Dat leek goed te gaan, totdat hij ineens vol door zijn voorbenen struikelde en met zijn neus de grond raakte. Ik vloog mee naar voren en liet me, vrij zacht, op de grond landen. Waarbij ik vooral oplette dat ik niet op de linkerkant van mijn lichaam belandde, die spieren zijn overbelast door het vele hardlopen (ja, nog zo’n gezonde sport…). Ik geloof dat mijn pony net zo beduusd was als ik.
Een dag later zat ik weer te paard, bij de stal in Breda. We reden zo’n 3 uur deze dag en ik had een Fjord onder me die ik nog niet eerder had gereden. Bij elk nieuw paard is het weer ruim een halfuur spannend en eng en wennen, daarna zit ik prima. De eerste keer draf vond ik hem te snel, de tweede keer ging het alweer beter en vanaf de derde keer was ik gewend aan zijn manier van lopen. De enige keer dat ik wat ‘onenigheid’ met hem had, was toen hij in galop springend over natte ondergrond ging. Deze meneer wil namelijk absoluut niet door plassen, daar was ik vooraf ook voor gewaarschuwd. Maar goed dat het dat weekend niet zo hard geregend had.
En toen was het alweer Kerst, ook gevuld met ritjes. Eerste Kerstdag bracht ik bij onze eigen kudde door: stallen mesten en als afsluiting een rondje bos op mijn pony. Het waaide enorm, maar ik weet dat hij zich daar niets van aantrekt, dus gingen we gewoon op pad. Een dag later reed ik opnieuw in Breda, nu een lange rit van zo’n vier uur plus pauze. Dat was misschien wel de beste rit in een jaar tijd, zo mooi. Wat heb ik zitten genieten – na dat halfuur wennen aan deze Fjord, ook nieuw voor mij. In volle galop de snelheid verhogen was zelfs leuk! En mijn paardje was versierd met kerstmuts en al.
Ja, wat was het toch een mooi jaar waarin ik veel geleerd heb van al die verschillende paarden. Alles voelt weer in balans. Een nieuw jaar brengt daar gelukkig niet zomaar verandering in. Ik hoop dat jullie weer met me mee genieten!

 

 

 

 


Winters genieten

De meeste mensen vervloeken het, maar ik houd van dit winterweer! Ja, zelfs de vrieskou. Doe mij maar een stralende blauwe lucht met zonnetje en een lage temperatuur. Daar gedij ik het beste in. Mijn pony ook, want die is een stuk actiever in de winter. Helaas heb ik daar in de weken na de halve marathon nog niet van kunnen profiteren. Door het natte weer bleef het vooral bij stallen mesten én het pad schoonmaken. De wei wordt gespaard, dus mogen de paarden zich tijdelijk vermaken op de stenen.
Gelukkig was het ook droog winterweer toen ik een nieuw bosritje door het Mastbos maakte. We waren met zijn vieren en ik zat op het paardje waar ik de laatste ritten met een stralende glimlach op heb doorgebracht. Vol vertrouwen reed ik hem lekker met lange teugel, ondertussen kletsend en om me heen kijkend. Het was prachtig om het bos zo te zien, tussen herfst en winter in. Elk seizoen heeft zijn eigen charmes en nu ik met regelmaat in het grotere Mastbos kom, zie ik ze allemaal.
Mijn gezelschap bestond uit een man en een vrouw, onder begeleiding van een vrolijke stagiaire op haar eigen paard. De stukken draf gingen de man en vrouw goed af, galop deden ze nog niet. Ik mocht wel voor de groep uit galopperen, maar mijn paardje had hier niet heel veel zin in. Ach, dat komt de volgende keer wel weer, zo twee uur met een gevoel van vrijheid rondrijden was ook prima.
Een dag later was ik weer bij onze eigen kudde. Na alle klusjes heb ik in de bak wat rondjes op de blote rug van mijn pony gemaakt. Ik zat stabiel, zelfs in draf. Dat merk ik vaak, het is het voordeel van een dag eerder lang in het zadel zitten. Voor mij een prima combinatie dus, verschillende Fjorden en verschillende omgevingen. In de laatste maand van het jaar gaan we nog een keer drie uur op pad, duimen op mooi, droog winterweer!

 

  

 


 

Kracht opdoen en sparen

Daar is ‘ie weer, de tijd dat de paarden op stal gaan ’s nachts. Sinds een week gaan al onze paardjes weer naar binnen. Dat begon nog met alleen onze merries. Onze dame op leeftijd vermagerde zo snel dat ze extra voer kan gebruiken. De ander is helaas ziek geworden en heeft extra verzorging nodig. Onze ruinen bleven nog een tijdje buiten op de wei. Die twee kunnen de kou ook prima aan, alleen werd de wei te nat. Dan maar allemaal die stal in.
Fijn voor hen natuurlijk, lekker warm en met eigen portie voer. Maar wij krijgen weer de stevige klus om te mesten. Dat heb ik geweten de eerste keer! Mijn schouders en armen moeten overduidelijk nog wennen aan de specifieke schep-til-zwaai-bewegingen en de belasting van de spieren. Gelukkig is dat na een paar keer mesten verleden tijd en heb ik vanzelf genoeg kracht voor dat klusje. Maar goed dat ik er ook geen hekel aan heb.
Voordat het weer echt omsloeg, maakte ik nog een lange bosrit bij de stal in Breda; bijna 5 uur te paard (met pauze!). We hadden beginners bij ons, dus een actieve rit werd het niet. Toch ging het vele stappen en de korte stukken draf stiekem vervelen. Ik was gewoon blij toen ik, samen met de andere ervaren ruiters, een stuk galop mocht doen. Nooit gedacht dat ik daar naar zou verlangen… yes!
De weken erna heb ik helaas amper op mijn pony kunnen rijden. De meeste weekenden kwam het er gewoon niet van, door tijdgebrek of het weer. Bovendien is het bijna tijd voor mijn allereerste halve marathon hardlopen. Dan is paardrijden niet verstandig voor de benen weet ik uit ervaring… Ik spaar mijn krachten nog eventjes, maar daarna gaan we weer lekker aan de slag met grondwerk én rijden!

 

 


 

We zijn er weer

Is het niet heerlijk als alles samen met je paard weer goed gaat! Na lang ploeteren heb ik een fractie van het oude gevoel terug. En nu de dazen echt weg zijn, kan ik lekker het bos in. De eerste keer was dat even spannend, aftasten. Ik merkte meteen dat er nog wat zelfvertrouwen miste, vooral omdat mijn pony bij het aandraven als een malle vertrok. Ook daar is een oplossing voor: gewoon lekker blijven stappen. Heel snel liepen we met lange teugel in alle rust ons rondje. Rijden met een glimlach!

De laatste maand heb ik goed mijn best gedaan op de beenhulpen. Met de bosritten merk ik nu dat er nog haperingen in zitten, iets om buiten extra aan te werken. De laatste ritten heb ik wel lekker veel draf en galop gedaan. Ik durfde weer. Dat hij soms heel hard gaat draven als ik in galop aan wil springen, schrikt me gelukkig niet meer af. Ik pak gewoon het tempo terug en doe een nieuwe poging. Er is, wat mij betreft, geen betere bevestiging van het zelfvertrouwen.

Wat wel grappig is, is dat de typische Fjorden-streken weer boven komen drijven. Rechts gaan waar ik links wil, helemaal als rechts richting huis is... maar daar trek ik me niets van aan! Ik beschouw het als een goed teken, hij is blijkbaar net zo ontspannen als ik. Vanaf hier kunnen we verder bouwen aan nieuwe positieve ervaringen.

Ik heb tussendoor onze Schwars nog een aantal keer gereden. Op zijn rug zitten is een feest, mijn vriendin overdreef niet. Hij heeft onze harten gestolen en is niet meer weg te denken uit ons team. Voor de puntjes waar ik met het rijden aan mag werken bij hem, hebben we de komende periode genoeg tijd. Ik ben voor nu weer een blije amazone! Het is dus te hopen dat het slechtere weer nog even op zich laat wachten.

 

  


Weg met de zomer

Wat zal ik blij zijn als de zomer voorbij is… ja, echt! Ten eerste houd ik niet van hoge temperaturen. Ik heb het veel te snel te warm, bah. Maximaal 20 graden graag. Heerlijk, dan kan ik tenminste nog lekker wat doen buiten. Bezig zijn met de paarden bijvoorbeeld, zonder dat het zweet me meteen uitbreekt of de huid op mijn rug gaat jeuken.

De zomer heeft nog zo’n vervelende kant: dazen. Welbekend probleem, toch? Die zorgen er elke zomer voor dat ik het bos niet in kan. Goed, het kan wel, maar dat ga ik mijn pony echt niet aan doen. Toen het laatst op een zondag bewolkt was en er een wind stond, waagde ik nog de gok. Nu zouden die dazen zich toch niet laten zien? Dat was nog te optimistisch… Het ritje leverde me overigens wel vertrouwen op, want ik zat super in het zadel en mijn pony liep, zelfs met alle dazen, lekker ontspannen aan de lange teugel. Als je van ver komt, geeft dat een fantastisch gevoel!

De zomer breng ik daarom vooral door in de bak. Ik longeer onze Shetlander en rijd mijn pony zonder zadel. Met dat warme weer ga ik me niet in een zadel uit de naad werken. Daar word ik niet blij van en onze paarden vast ook niet. Intensief draven en galopperen is nu vervangen door consequent met de 1-2-3-methode werken aan het verbeteren van de beenhulpen. Wat helemaal niet verkeerd is, mijn pony en ik kunnen allebei de oefening gebruiken! Op minder warme dagen rijd ik ook onze Schwars. Op de andere dagen waag ik me daar niet aan, anders vliegen de dazen me om de oren. Werken met een paard moet wel leuk blijven!

Ondertussen doen de dazenvangers in de wei wat ze moeten doen. Sinds kort hebben we voor onze Schwars zo’n zebradeken erbij. Of die effect heeft, weet ik eigenlijk niet. Het weer sloeg regelmatig om en de regen komt uit de lucht vallen. De paarden staan de ene nacht buiten, de andere weer op stal. Wat dat betreft is het maar een rare zomer, maar wel nog steeds met dazen!

 

 


 

Middag genieten!

“Dit is echt een paard voor jou!”, verzucht een vriendin als ze net een rondje op onze Schwars heeft gedaan. Op deze warme middag zit ze lekker zonder zadel op zijn rug. Het is haar eerste kennismaking met onze grote aanwinst. Mijn vriendin heeft zelf een eigen paard en krijgt lessen van ervaren paardenmensen. Je kunt gerust zeggen dat zij wat meer ervaring heeft dan ik. Ik ben zo benieuwd naar haar bevindingen.

Ervoor hebben we nog twee kinderen dolgelukkig gemaakt. Ze hebben zich in de bak uitgeleefd met onze Shetlander. Wat een lol! Allebei een touw aan het halster en dan maar rondlopen. Prima oefening in samenwerken en de leiding nemen; vooraf afspraken maken over de richting en snelheid, en dat dan nog communiceren naar onze Shetlander. Viel niet mee hoor. Ik vermaakte me wel met observeren en bijsturen terwijl ik op de blote rug van mijn pony meeliep. Van een beetje lesgeven word ik best gelukkig. Helemaal als je daarmee ook nog spontaan kinderen de middag van hun leven bezorgt.

Met een grote glimlach kijk ik nu naar de verrichtingen van mijn vriendin op onze Schwars. Ze begon wat aarzelend. Ze heeft zelf een paard waarop je vooral geen druk moet geven met je benen, wil je niet als een gek vooruit gaan. Daar bereik je op onze paarden juist weinig mee. Ze zal dus haar benen moeten gebruiken, volgens de 1-2-3-methode. Al snel merkt ze op dat hij actief loopt en haar volledig draagt met zijn hele lichaam. In haar woorden: ‘hij loopt uit zichzelf in balans’. Achterhand erbij en rug aangespannen, heel anders dan mijn pony. En onze Schwars brengt op de volte goed zijn voorbenen omhoog en zet ze schuin weg.

“Wat heeft dit paard veel in zijn mars!” Mijn vriendin staat even stil voor een knuffelfoto. Zo leuk om hem door haar ogen te bekijken, en haar enthousiasme te horen. Natuurlijk stap ik erna zelf nog lekker op zijn rug. Hij zit werkelijk fantastisch, dat klopt. Je bevindt je meteen in een zetel en ook in draf zit ik gewoon stil. Ik voel me gesterkt door mijn vriendin: gewoon vaker opstappen!   

 

 

 


 

Kijk, observeer en blijf leren…

Elke keer als ik bezig ben met onze kudde, ben ik me ervan bewust dat ze me weer iets nieuws kunnen leren. Over hun welbevinden, maar vooral over mezelf. Elke keer is het kijken en observeren. Dat begint bij het moment dat je de wei instapt en het houdt pas op als je de kudde verlaat. Hoe voel ik me vandaag, hoe reageert mijn paard daarop en wat kan ik anders doen…Inmiddels gaan al die dingen vanzelf, toch sta ik er graag bij stil. Want wat omgaan met paarden me kan leren, blijft fascineren. Uitgeleerd voel ik me nooit.

Inmiddels is mijn pony gewoon de rust zelve en kan ik met rijden doorpakken. Ik durf weer. En dankzij de eigenaresse ben ik bewust bezig met mijn zit en mijn hulpen. Het klinkt zo simpel (en is het ook), maar stom hoe je toch eenvoudige dingen uit het oog verliest. In de bak moest ik veel te hard werken om mijn pony vooruit te krijgen. Hij is weliswaar liever lui dan moe, maar dan nog hoef ik niet vermoeider te worden dan hij, toch? Maar dat gebeurde wel. De oplossing was simpel en net zo doeltreffend. Iemand moest me er alleen weer eventjes attent op maken. De focus ligt nu weer op benen stilhouden en alle hulpen volgens de 1-2-3-methode. Die moeten jullie kennen denk ik?

Een is licht been, twee is een schopje en drie een tikje met de zweep achter je been. Niet hard, absoluut niet, maar vooral duidelijk. Krijg je na stap één geen reactie, dan ga je meteen door naar twee en als hij nog niet reageert, volgt drie (dit alles binnen zes seconden). Werkt dat nóg niet, dan ga je terug naar één. Een paard kan altijd meer aan dan jij, dus doorgaan leert hem niets. Deze methode is simpel en werkt altijd. En toch is het zo verleidelijk om onnodig veel been te geven. De eerste keer dat ik in draf mijn benen bewust stilhield, ging mijn pony meteen over in stap. Hij was zo gewend aan al die schopjes om hem gaande te houden… oeps! Gelukkig leren paarden snel! Nu geef ik, zoals het hoort, effectief been en reageert hij in de meeste gevallen op de eerste hulp al. Hoogstens de eerste keer heb ik tot aan 3 nodig, gewoon om hem wakker te maken. Het scheelt mij een hoop energie.

Ben ik na twintig jaar paarden uitgeleerd? Nooit dus! Nu de conditie van mijn pony weer op peil krijgen. Daar gaan we de komende periode in de bak maar flink aan werken, want de dazen laten zich al zien in het bos … (Ja, eerste keer bos sinds maanden en yes, de rit verliep ontspannen, op de dazen na). Voor wie het zich trouwens afvraagt: met onze Schwars gaat alles helemaal naar wens! Aan de hand heb je nog je handen vol aan hem, maar eenmaal op zijn rug kun je de wereld aan. Alleen al dat gevoel maakt hem fantastisch. Willen we niet allemaal elke dag blij worden van ons paard?

 

 


 

Twee keer genieten

Nu ik alweer twee lange bosritten bij de stal in Breda achter de rug heb, kan ik gerust zeggen dat er echt niets mis is met mijn rijdkunsten. Dat wist ik natuurlijk wel, anders zou ik niet al meer dan twintig jaar paardrijden. Toch slaat de twijfel nog steeds regelmatig toe (zoals jullie al zo vaak hebben kunnen lezen). Ik ben gewoon angstig aangelegd en dat weet ik. Ik geef er ook regelmatig aan toe, in mijn ogen nog steeds het beste wat je kunt doen, zeker richting je paard. Tot op heden heb ik gelukkig geen reden om aan te nemen dat mijn pony die eerlijkheid niet waardeert. Jullie wel?

De succesvolle bosritten hebben gelukkig mijn zelfvertrouwen weer enigszins bevestigd. Tijdens de ene bosrit was het zelfs slecht weer. We reden door de regen en met harde wind, maar lieten ons het plezier daardoor niet afpakken. Ondanks het natte pak was het echt een heerlijke rit. Ik zat op een paardje wat ik al eerder gereden had. Dat geeft altijd weer een vertrouwd gevoel als je erop stapt. Voorop reed er een paard met wagen mee, wat automatisch een prima rem is. Of versnelling, want de galop ging echt hard (door de man voorop gemeten als boven de 30 km/uur). De eerste keer zat ik nog met een gespannen gezicht. Ik voelde wel dat ik prima kon sturen en af en toe op de rem kon om de afstand tussen mij en de pony voor me te verkleinen. Dat was een goede basis voor het tweede stuk snelle galop, waarbij ik veel beter de teugels kon laten vieren om de snelheid te laten gebeuren. Ik wist meteen: ik moet er ‘gewoon’ een paar keer doorheen en dan vind ik zoiets echt niet zo eng meer. Iets vaker doen helpt altijd.

Een nieuwe kans kwam een aantal weken later, tijdens een geplande 5-uurs rit. Er is niets leukers dan een hele dag te paard, ook al is je lichaam daar minder fan van. Ik kreeg een jong paardje toegewezen waar ik nog niet eerder op gereden had. Maar, dat is het voordeel van vaker op dezelfde stal rijden: ze kennen je. Dit jonkie was dan ook de perfecte match voor mij. Na de gewenning die je altijd hebt bij een nieuw paard onder je, ontstond een fantastisch blij gevoel. Dat gevoel werd alleen maar sterker naarmate de rit vorderde. Dit jonkie zat heerlijk, deed alles super goed in een voor hem onbekende omgeving en was makkelijk te sturen en te remmen. Hij kijkt nog zo lekker met zo’n nieuwsgierige blik met zijn hoofd opzij, van links naar rechts. Af en toe moet je dan bijsturen, omdat hij letterlijk zijn neus achterna loopt. Heerlijk vind ik dat, mijn pony heeft daar ook een handje van. Je rijdt hem met lange teugel, voor mij ook al zo prettig. Pakte ik een keer de teugel relatief kort, dan werd hij daar duidelijk niet gelukkig van. Ook zoiets wat bij deze stal meespeelt in de juiste match maken.

Eenmaal in galop werd ik pas echt blij. Deze pony laat zich niet leiden door de rest. Hij gaat dus niet racen, laat andere paarden rustig passeren en is met een knijpje in de teugel terug in tempo. Voor mij het ideale gedrag om in zo’n snelle galop (al was dat nu 25 km/uur) alles los te laten. Zitten en gaan, meer hoefde niet. Eindelijk genoot ik oprecht van zo’n lang stuk galopperen. Dat was behoorlijk lang geleden, dat gevoel. Wat ik met mijn eigen pony aan galop doe, is bij lange na niet zo snel of zo lang. Voldaan ging ik aan het begin van de avond weer naar huis. In de dagen erna had ik zelfs amper spierpijn. Na zulke fijne bosritten kan ik tenminste weer verder werken aan het zelfvertrouwen. Tijd om net zo goed met mijn eigen pony en onze Schwars aan de slag te gaan. En me geen mindere ruiter te voelen omdat anderen ‘zo goed’ rijden. Hallo, ik kan dit ook!

  

 


Nieuwe stappen!

Twee weken na de eerste rijles op onze Schwars had ik twee dagen weekenddienst. Op de zaterdag was het prachtig lenteweer. Onderweg op de fiets besloot ik naar het bos te gaan. De laatste keer dat ik dat gedaan had, was Eerste Kerstdag. En in de tussentijd had ik mijn pony eigenlijk nauwelijks gereden. Na het mesten pakte ik mijn pony uit de wei om aan mijn avontuur te beginnen. Want zo voelde het.

We begonnen in de bak. Dat is de veiligste manier om te voelen hoe het met de zenuwen zit. Mijn pony stapte rustig rond en ik zette al snel koers naar buiten. Je moet toch ergens weer beginnen. Het scheelde dat er bijna niemand op de boerderij of in de omgeving was. Aan extra uitdagingen heb ik nooit behoefte zo’n eerste keer. De overbuurman was met een ladder en dakpannen bezig, maar dat vormde gelukkig geen probleem. Meer gerustgesteld liep ik door, langs de waterbak waar de hindernissen voor de eventing in april al klaar stonden en voorbij de politiehonden. Tot zover ging alles best ontspannen.

Ik sloeg rechtsaf en stuitte daar op de eerste uitdaging. Er lag een zeil op de grond en er stonden twee pratende mannen net uit het zicht achter de bomen. Mijn pony werd al ver voordat ik dit door had onrustig en wilde omdraaien, maar dat wist ik tegen te houden. Ik miste alleen nog de overtuiging en in plaats van omdraaien liep mijn pony achteruit. Ik heb hem stil gezet, gezucht en diep adem gehaald, maar ik kreeg mezelf echt nog niet zover om rechtdoor door te zetten. Ik koos op dat moment voor de gemakkelijke weg: afstappen en aan de hand voorbij het zeil en de mannen. Ik stapte op en ging wat meer gespannen verder, maar ik hield mijn pony goed bij me en sprak mezelf stevig toe. Niet te geloven dat je soms zo weinig vertrouwen in jezelf kunt hebben. Waar ben ik dat toch kwijt geraakt?

Wel wist ik dat ik door moest gaan om van kleine successen grote stappen te maken. Dat deed ik dus, ook toen mijn pony onrustig over een wat natter pad stapte. En aan de overkant passeerde ik de eventing hindernissen langs de kant, ook al protesteerde mijn pony in eerste instantie. Dat was zo’n klein succes dat ik echt nodig had. De gehele rit was spannend, echt waar. Oef, we zijn er nog niet, wist ik meteen. Maar ergens moet je weer beginnen en dat ik zelf vooraf zin had in zo’n rit, was een goed teken.

De volgende dag heb ik het spannende avontuur omgezet in een volgende stap. Nadat ik in de ochtend met mijn pony bij de therapie geholpen had, had ik nog een hele middag voor me voordat de paarden op stal konden. Ineens had ik zin om onze Schwars te rijden. Waarom niet? En zo liep ik met hem en onze Shetlander naar de bak. Eerst mochten ze hun energie kwijt op het zand. Met poetsen stond hij stil voor zich uit te staren. Wat stelde dat me gerust.
Ik zadelde op, zette een krukje naast hem in de bak en stapte op. Oeps, vergeten de beugels op maat te maken… terwijl ik dat op de rug van onze Schwars in orde maakte, zette hij geen stap. Ook dat stelde me meteen gerust: dit komt goed. En jawel, ik heb heerlijk gereden.
 
Na een ontspannen stap en wat stuurwerk kon ik zo door in draf. Zelfs in galop lukte bij de eerste poging. Goed, tempo erin krijgen viel nog niet mee. Maar wat was ik al trots dat hij alles zo goed deed. Erna heb ik mijn eigen pony nog met voelbaar meer doorzettingsvermogen flink laten werken in draf en galop. Zo slecht zijn mijn rijdkunsten toch niet dus. Ik moest er alleen weer even aan herinnerd worden. Binnenkort heb ik weer zo’n weekend vol paarden, inclusief bosrit in Breda. Mooi moment om mijn rijdkunsten opnieuw te testen…

 

 


 

Kleine stappen, grote successen

Door het natte en stormachtige weer in de weekenden bleef het de laatste weken vooral bij de verzorging van onze kudde. Dus, bij aankomst meteen de paarden hooi geven (ze mogen helaas niet op de wei), dan stallen mesten en aan het einde van de dag op stal zetten. Niet dat ik een hekel heb aan zulke dagen. Ik vind stallen mesten een prettig en ontspannen klusje. Net als mest verwijderen van het pad. Ik doe dat ook gewoon op mijn gemak, dan blijft het leuk. Het is wel jammer dat het fysiek een flinke belasting is om in je eentje te doen. Na twee dagen sjouwen met riek, schep en kruiwagen voel ik mijn armspieren wel. Goede training! 

Tussen de lichamelijke arbeid door heb ik vooral tijd besteed aan longeren. Slechts een keer was het weer goed genoeg om op te stappen (aan het begin van de maand), maar dan ook alleen zonder zadel. Dat was nadat ik mijn pony had gelongeerd en hij op alle eerste hulpen en zelfs stem reageerde. Toen ik er eenmaal op zat, zuchtte ik eerst een paar keer. Het waaide nog en daar houd ik nooit zo van. Mijn pony heeft daar dan weer geen moeite mee. Ik zocht voor mijn gevoel veilige hoeken en lijnen op en zat steeds beter op zijn rug. Ook al waren het maar tien minuten, je moet toch ergens weer een begin maken. Ik weet inmiddels dat elk positief moment is meegenomen om bij mijn doel uit te komen: net als vorig jaar zonder angst opstappen en gaan!

Goed nieuws dus dat ik deze maand op het laatste nippertje een rijles op onze Schwars kon plannen. Hij raakt soms in paniek als hij alleen zonder andere paarden is en dat weerhoudt mij nog van zomaar opstappen. Terwijl hij zo lekker zat de allereerste keer op zijn rug. Daarom vroeg ik hulp van de eigenaresse. Met twee leek me een veilig begin. Zij had bij aankomst onze Schwars al in de bak gezet en hij oogde rustig. De andere paarden stonden in de wei achter de bak te grazen, wat vast hielp. Hij liet zich gewillig poetsen en in alle rust opzadelen. Dan stap je prettig op zeg. Mijn doel, een paar rondjes stappen, was al snel behaald en nog steeds in alle rust. De eigenaresse liet me wat figuren rijden om te voelen hoe makkelijk hij stuurt. Onze Schwars rijd je bovendien lekker met een langere teugel, dat vindt hij prettig. Vond ik ook, want ik zit nooit zo graag erop met strak contact met de mond.

Ik weet niet eens hoe lang we bezig zijn geweest, maar het voelde heerlijk. Na mijn les reed de eigenaresse nog even op hem. Het zag er zo lekker uit in draf dat ik bijna jaloers heb staan kijken! Maar mijn beurt komt nog wel. Laat ik kleine stappen en overwinningen behalen, dan groeit het vertrouwen vanzelf. Ik was zelfs zo ontspannen na de les dat ik later die middag nog een kwartier zonder zadel op mijn pony heb gezeten. Ik zat prima en we hebben niet eens op de trekker in het veld van de buren gelet. Hoe je positieve ervaringen meteen doorwerken, blijft me fascineren. Maar dat zorgt wel dat je verder komt.

Waar ik de voorgaande maand nog regelmatig twijfels had, weet ik nu weer goed dat onze paarden echt ontspanning betekenen. We hebben vier prachtige paarden, van binnen en buiten. Juist omdat ze alle vier hun eigen karakter hebben, voegt elk paard wat moois toe. En vertellen ze me precies waar ik sta met mijn gevoel. Ik kan niet wachten tot de dagen langer worden en ik de tijd voor het mesten weer in de omgang met de paarden kan steken. Kom maar op met dat mooie weer! Duimen jullie mee?

 

 

  


 

Spiegeltje, spiegeltje…

Dat paarden gevoelig zijn, hoef ik jullie niet te vertellen. Dat ze je als geen ander een spiegel voorhouden, vast ook niet. Actie-reactie (en jij zet actie in!), dat is voor paardenmensen wel duidelijk, toch? Voor mij wel. Door een nare gebeurtenis drie maanden geleden kwam ik in een diep dal. Laat ik dat nu ook merken aan de interactie met mijn pony, vooral erop. Stapte ik vorige zomer nog zonder nadenken op, dat gevoel is nu ver te zoeken. Goed, op Eerste Kerstdag reed ik zonder problemen door het bos. De kriebels om te willen rijden, waren toen sterk. Het was een mooie dag, er was amper verkeer buiten en dus ging ik. Ik galoppeerde zelfs zonder angst te voelen. De feestdagen erna brachten verdriet naar boven. Ineens voelde ik me helemaal niet meer sterk. Ik blijf wel veilig in de bak, laat dat bos maar even.

Op de eerste zaterdag in het nieuwe jaar voelde ik de eerste tekenen van angst. Ineens vond mijn pony iets eng in de hoek. Ik was toch al bijna klaar met rijden en durfde niet goed door te zetten. Ik vermeed de situatie dus voor nu. Op zondag nam ik die angst mee. Dat weet ik wel zeker, want mijn pony reageerde weer op diezelfde hoek. Het waaide. Hij spitste zijn oren, wilde van de hoefslag af en vooral de hoek niet door. Zonder zichtbare reden. Ineens zat ik daar weer. Angst! Hij zou toch niet… omdraaien en naar de andere hoek rennen, hè? Irreële angst, want als hij dat al doet, blijf ik echt wel zitten. Maar op dat moment geloofde ik dat niet. En kon ik mezelf daar niet zomaar van overtuigen.

Ik vloekte van binnen, baalde heel hard, werd boos op mijn pony dat hij zich aanstelde en besloot ook: ik laat me niet kennen. Ik kan deze situatie rijdend oplossen. Ik praatte en praatte en praatte. Sprak mezelf moed in, mopperde op mijn pony en fluisterde bijna dat we elkaar er doorheen zouden slepen. Omdat de angst op dezelfde plek zat steeds, ging ik voltes bij A rijden. Die begonnen klein en werden steeds groter, tot ik hem op deze manier voorbij de enge plek kreeg. Langzaam zag ik wat we konden overwonnen en werd de enge hoek steeds minder een struikelblok. Perfect ging het nog niet, maar het was een begin! Het weekend erop was die hoek al niet eng meer natuurlijk. Wel het gekrijs van eksters. Weer sloop angst naar boven, en bij mezelf frustratie dat ik niet ontspannen kon rijden. Toch heb ik ook deze keer doorgezet. Blijven ademen, blijven rijden en uiteindelijk, toen het gekrijs verdween, kon ik ook mijn programma met afgemeten rondes draf doorzetten.

Overwinningen, maar ook duidelijke tekenen in welke toestand ik me bevond. Na een gesprek met de eigenaresse besefte ik me: ik hoef niet te rijden. Rijden is een bonus. Bovendien doe ik dat voor mezelf en dan is plezier belangrijk. Heb ik zin om op te stappen, dan doe ik dat. Voel ik me daar vooraf niet prettig bij, dan kan ik ook genoeg andere dingen samen met mijn pony doen. Gek dat we onszelf soms zo’n druk opleggen, zelfs in onze vrije tijd. Mezelf weer sterk voelen, dat duurt gewoon nog eventjes. Belangrijker: dat mag. In de tussentijd wordt het vooral genieten van het verzorgen en de omgang. Buiten de angst met rijden zijn er ook geen struikelblokken. Ik heb onze Schwars op oudejaarsdag met een cliënt aan het werk gezien. Wat een top paard. Nooit met kinderen gewerkt, maar doet alles wat je van een therapiepaard graag ziet.

Wat ik persoonlijk geweldig aan onze Schwars vind, is dat hij je dwingt om in je eigen kracht te staan. Laatst had hij me weer even te pakken aan de hand, toen ik niet oplette. Zijn fixatie op eten is nog zo’n ding. Heb je je aandacht erbij, ben je zelf duidelijk in wat je van hem wil en breng je dat ook overtuigend over, dan heb je een fantastisch maatje aan hem. Zoals met elk paard. Met twijfel kom je bij hem niet weg. Bij mijn pony soms nog wel. Twee paarden in het weekend rijden is veel, maar ik hoop het lekker af te kunnen wisselen. Leren van de een en van de ander lijkt me zo mooi. En verrijkend. Daar gaan we voor!

 

 

 


 

We houden toch van je, hoor!

Na ons stevige avontuur zijn de ergste fysieke klachten bijna weg en is mijn goede gevoel over onze aanwinst weinig veranderd. Gelukkig! Hij krijgt nog wel een halfjaar om zich volledig te bewijzen, maar dat mag met zo’n functie als therapiepaard. Er zijn immers met de kinderen nog genoeg uitdagingen. En ook wij hebben ons werk samen: leren communiceren! Onze Schwars is een aparte. Als ik hem nu samenvat, dan is hij eigenlijk heel gevoelig, duidelijk en onzeker tegelijk. Elkaar begrijpen, dat blijkt niet altijd zo makkelijk. Zo loopt hij aan de longe gewoon weg als iets hem niet zint. Ik gebruik hier bewust het woord gewoon. Hij spurt namelijk niet, zoals mijn pony zou doen, ineens weg. Nee, hij wandelt letterlijk de andere kant op. Omdraaien en van je weg stappen, meer is het niet. Maar zie jij maar eens een paard van 700 kilo tegen te houden? Er zat dus keer op keer niets anders op dan het touw loslaten en hem weer opvangen.

De eerste keer zagen we de humor er wel van in, want het is een heel duidelijk gebaar. En weer een ander gebaar dan mijn pony (die trekt zich los) of onze Shetlander (die draait zichzelf naar je toe als ze het wel genoeg vindt). Later werd het vervelend, toen bleek dat onze Schwars niet alleen kan zijn (ik moet toegeven, hij heeft ontzettend veel weg van onze Haflinger!). Daar wordt hij onrustig van, en onzeker misschien. Zo ervaarde ik toen alleen met de paarden aan de slag ging omdat mijn vriendin met de feestdagen naar haar thuisland is. Eenmaal ‘alleen’ en met de andere paarden precies uit zicht, ging onze Schwars na ander half rondje draf in sneltreinvaart de andere kant op en moest ik zeker het touw loslaten. Hij bleef maar hinniken en om me heen rennen. Tot drie keer toe pakte ik het touw weer op en moest ik hem meteen weer laten gaan. Ik zette toch net zo lang door totdat hij tenminste één rondje fatsoenlijk aan de longe draafde. Dat lukte.

De volgende keer heb ik mijn pony bij de bak laten staan, in de hoop dat zijn aanwezigheid onze Schwars zou kalmeren. Maar die dag trok hij zich vanaf het eerste moment los en bleef hij maar rennen door de bank. Toen ik hem eindelijk weer te pakken had, bedacht ik me ineens: dan maar zonder touw die bak door als je zo nodig wil rennen. Nou, er ging toch een wereld voor me open, want zonder touw bleef hij keurig op de volte om me heen lopen! Oftewel: met touw rukt hij zichzelf los, zonder touw doet hij precies wat je van hem vraagt. Ik heb hem ter plekke voor gek verklaard. Desalniettemin was de eigenaresse toevallig die ochtend tot dezelfde conclusie gekomen. Goed, als hij zich beter voelt zonder touw, dan doen we voorlopig zonder touw freestylen om elkaar beter te leren begrijpen. Raar paard! Dat gezegd hebbende, zag ik wel de zachte blik in zijn ogen die mijn pony ook heeft. Ik geloof daarom in zijn goede karakter.

Mijn vriendin durft niet zoveel meer na ons avontuur en doet heel rustig aan. Je moet ook altijd je eigen tempo aanhouden wat dat betreft.  Ik ben ondertussen alweer met mijn eigen pony alleen naar het bos geweest, op Eerste Kerstdag zelfs (zacht weer!). Het was heerlijk rustig buiten en ik heb genoten, ook met galop. Onze Schwars goed rijden komt vanzelf wel, oefening baart kunst! Hij stuurt uitstekend, dat is prettig. Ook stappen is geen probleem. Hem in draf krijgen vanaf zijn rug, dat is ons nog niet bepaald gelukt. Met je benen communiceren komen is een stuk moeilijker. Hij begrijpt ons niet en wij hebben nog niet de juiste (stem)hulpen gevonden die hij wel begrijpt. Dat geldt overigens ook voor het freestylen, waarbij we nog niet uitgevonden hebben hoe we hem in galop krijgen. Kortom, aan de communicatie schort nog het een en ander. Genoeg dingen om de komende maand aan te werken, en wat mij betreft echt wel met plezier!

 

 


 

Wat een cadeautje!

Een stevige, donkere Schwarwalder Fuchs met blonde manen, dat is ons nieuwe paard geworden. Na ruim een jaar zoeken hebben we dan eindelijk een kameraadje voor de kinderen en voor mijn vriendin. Eerlijk is eerlijk, hij is wel het wachten waard geweest! Ik zou niet eens weten waar ik moet beginnen om ons euforische gevoel te beschrijven. Ik had in ieder geval nooit gedacht dat we weer zo’n fijn gevoel bij een nieuw paard konden hebben. Vanaf de allereerste beelden en de eerste ontmoeting in de wei is iedereen overtuigd van zijn karakter. In vele opzichten doet hij ons zelfs denken aan onze allerliefste Haflinger. Hij is gewoon onze Haflinger, maar dan in het donker en groot. Goh, we hebben de (bijna) perfecte opvolger in ons bezit, en hij is er nog maar twee weken. Wat een feest!

Onze Schwars liep bij de eerste ontmoeting zo met mijn vriendin mee de wei uit, liet zich poetsen en ging spontaan op rust. Meteen vonden we hem leuk en lief en prachtig. Hij straalde rust uit, ondanks zijn grootte. Tijdens het longeren was hij heel duidelijk: ik vind iets niet leuk en dan loop ik weg. Wat hebben wij gelachen, echt. Mijn pony is explosiever als iets hem niets zint. Maar ons nieuwe paard liep gewoon in stap de andere kant uit, weg van mijn vriendin en richting mij en mijn pony. Als dat zijn enige reactie is, dan hoor je ons niet klagen, zeiden we meteen. Ik heb mijn vriendin vervolgens geholpen met opstappen en er naast lopen. Hij lette niet eens op mij. Mijn vriendin zat gelukkig heerlijk ontspannen en straalde. Na haar ervaring heb ik ook nog eventjes op zijn brede rug mogen zitten. Ik kan niet anders zeggen dan dat het genieten was. Ik zou zo op hem weg zijn gereden, zo lekker zat ik. Onze conclusie was duidelijk: wij waren verliefd!

Een week later durfde mijn vriendin zelfs meteen het bos in. Ook als dat met alleen een halster en zonder zadel op een dekje was. Meteen werden we geconfronteerd met de zwakte van onze Schwars: eten (zoals elk ander paard...). Hij duikt op elk grassprietje af. Maar hé, dat deed onze Haflinger ook, dus zoveel kwaad zag ik daar niet in. Dat is een kwestie van consequent streng optreden met de 1-2-3 methode en zo vanzelf de stilzwijgende afspraak met elkaar maken dat eten tijdens een buitenrit verboden is. Die afspraak en dat overwicht waren nu echter nog niet aanwezig. Toen onze Schwars dwars door de bossen liep, mijn vriendin hem maar liet lopen en zij daardoor uit het zicht van mijn pony verdween, ging het helaas mis. Ik voelde paniek en onrust bij mijn pony en probeerde hem nog zo goed als het ging tegen te houden. Hij ging over in volle galop en deze keer stopte hij niet. Onze Schwars, die inmiddels stilstond, sprong achter hem aan. Tja, en toen was er geen houden meer aan. Uiteindelijk heb ik mezelf na een bocht laten vallen (ik zat zelf deze keer namelijk ook alleen op een dekje met handvat) en achter mij duikelde mijn vriendin van haar paard. Onze paarden zijn doorgerend en gelukkig net uit het bos opgevangen door een overbuurman. Wij hebben er vooral blauwe plekken en stijve spieren aan overgehouden. Gelukkig geneest dat vanzelf!

Die uitdagende tweede ontmoeting doet niets af aan het goede gevoel. Een dag later hebben we zijn vorige eigenaresse ontmoet. Dat was een feest van herkenning, want hij heeft in de twee weken bij ons al precies zijn karakter laten zien zoals zij hem kent. Dan zit het goed, toch? Zij weet nu dat hij een heel goed plekje bij ons heeft. Wij hebben nog genoeg te leren samen en genoeg te ontdekken, maar dat alles vanzelf als een puzzel in elkaar valt, daar ben ik van overtuigd!

 

 


 

 ‘Hoezo, opgelost?!’

Nog geen maand later is de ergste stress als mijn vriendin en Shetlander van ons weglopen verdwenen. Ineens bedacht ik me dat het trucje loslaten wel eens zou werken: op het moment dat mijn pony sneller wil, knijp ik in de teugels en zodra hij zijn tempo mindert, laat ik los. Dat is eigenlijk heel simpel en bleek ook zo weer te werken. Na twee keer snapte mijn pony wel dat hij zijn tempo niet steeds hoefde te verhogen. Natuurlijk probeert hij het bij elke rit nog steeds de eerste keer dat er afstand ontstaat, maar ondervind ik weinig problemen.

Ik heb de situatie wel bewust wat meer opgezocht, juist om een goede oplossing te vinden. Ik laat mijn vriendin en Shetlander voor me uit draven en blijf bewust stappen, het liefst nog met ontspannen teugels om zelf geen aanleiding te geven achter ze aan te gaan. Het werd nog wel spannend toen mijn vriendin en Shetlander voor me uit dravend uit het zicht verdwenen. Ik zat met losse teugels op mijn pony in stap en moest echt ingrijpen omdat ik hem vooruit voelde schieten. De reactie was snel genoeg, teugels bij elkaar en tegenhouden, meteen loslaten toen hij terug in stap ging. Ik denk dat ik vijf passen gedraafd heb. Op het moment dat mijn pony wilde gaan, schold ik nog hardop uit woede. Dat hoorde mijn vriendin, maar ik riep ook direct dat ze vooral door moest blijven draven. In zulke situaties moet je gewoon meteen doorzetten en gelukkig lukt me dat nu, direct handelen zonder na te denken!

Inmiddels hebben mijn vriendin en ik het vooral druk gekregen met onze kudde. Sowieso is het aanpoten nu het weer staltijd is. Maar we hebben ook momenteel een wat ouder paard te logeren, als tijdelijke oplossing voor het ontbreken van een tweede therapiepaard. Dat ene, bijna-perfecte eigen paardje laat helaas nog op zich wachten. Mijn vriendin was inmiddels al begonnen met het verzorgen en longeren van onze KWPN merrie. Het zelf rijden heeft ze inmiddels na de dood van onze Haflinger weer opgepakt bij een manege, maar ze durft nog niet op onze merrie. Ook voor haar geldt: alles stap voor stap. In de tijd dat zij met onze merrie bezig is (nadat we eerst naar het bos zijn geweest met onze pony’s), ontferm ik me over het logeerpaard. Natuurlijk ben ik dol op de omgang met mijn eigen pony. Toch is het verfrissend om zo eens met een ander paard aan de slag te gaan. Om hem te leren kennen en op alle manieren uit te testen, wat nog niet meevalt. Hij heeft hier en daar zijn gebreken, zoals gevoeligheid aan zijn achterbenen. Die gebreken zijn gelukkig allemaal op te lossen met aandacht en consequent handelen, dat maakt de omgang met hem ook zo leuk. Dus ik sjouw rustig wat af met hem; poetsen, door de bak wandelen en longeren. Zorgen voor vier paarden kost ons meer uren werk, maar wij vermaken ons wel!

Toch… ik begon natuurlijk met de drang van mijn pony om achter onze Shetlander aan te willen. Dan denk je het ergste te hebben opgelost, krijg je een nieuwe uitdaging voor je kiezen! Het afgelopen weekend ging een stagiaire met ons mee naar het bos op ons logeerpaard. Achter hem lopen, met onze Shetlander voorop, vond mijn pony al niet leuk. Het was alsof hij onze Shetlander in zicht moest houden. Zelf voorop ging prima, in draf en galop. Mijn pony had weer niet de neiging om achter ons logeerpaard aan te rennen, toen die voorop ging op de terugweg en onze Shetlander achter ons liep. Daarom durfde ik prima aan te draven toen de afstand groter werd. Had ik die situatie even verkeerd ingeschat! Mijn pony bokte drie keer en vloog in galop - over een smal pad en ik zag de bomen op me afkomen... het is nog steeds ongelofelijk dat hij op gepaste afstand achter ons logeerpaard tot stilstand kwam zonder iets te raken. Wat was ik vooral kwaad, niet eens geschrokken. En zo houden ze je dus continu bezig, die gekke paarden!

 

 


 

Gewoon, lekker paardrijden!

Goed, de twijfel steekt nog af en toe de kop op (zeker als ik, zoals laatst wegens vakantie twee weken niet gereden heb en weer langs het verkeer moet). Dat buiten beschouwing gelaten, ben ik ontzettend trots op hoe ontspannen ik nu in het zadel zit. Ik heb al zoveel kleine en grote stappen gezet en het lijkt alleen maar beter te gaan. Wat is dat nu echt genieten met hoofdletters!

Ik kan met mijn eigen pony steeds meer situaties de baas. Zo is het inmiddels makkelijker geworden om niet stil te staan bij het verleden of mogelijke gevolgen van een situatie. Loslaten, dat lukt in veel gevallen al zonder na te denken. Voor wie zoiets normaal vindt: dat is het ook, maar niet voor mij persoonlijk en daarom is dat gevoel een hele overwinning. Ik kan nu dingen laten gebeuren zoals ze gebeuren. Dat voelt in mijn geval gewoon heel bijzonder. Natuurlijk zorgt het voor veel leukere en mooiere ritjes en meer momenten van puur genot. Daar niet af en toe bij stilstaan zou doodzonde zijn, juist omdat ik zo lang met dat gevoel geworsteld heb. Ik geniet dus alleen al tijdens het rijden van wat ik bereikt hebt ten opzichte van waar ik vandaan kom. Lekker rijden en genieten zit er weer in, ongelooflijk mooi. Laatst heb ik weer bij de stal in Breda een bosrit gereden en voorop gegaloppeerd, gewoon zonder de weg te kennen en zonder te weten wat er komt. Dat was weer een bevestiging van het kunnen loslaten, net als de teugel lang houden en te paard paddenstoelen zoeken (ja, de herfst is begonnen). Tevens bleek maar weer dat ik prima in het zadel blijf zitten, ook bij gekke bewegingen van het paard. Dat is altijd zo’n geruststelling.

Toch blijven er genoeg dingen om te verbeteren. De dag na de externe bosrit ging ik weer op mijn pony naar buiten, samen met mijn vriendin en onze Shetlander. Mijn pony klampt zich de laatste tijd opvallend aan onze Shetlander vast en vliegt vooruit naar haar toe als de afstand te groot wordt. Daar moet ik echt nog iets aan zien te veranderen, want die afhankelijkheid voelt alles behalve prettig. Ik mis dan de tijd met onze Haflinger nog meer; hij en mijn pony reageerden totaal niet op de ander, ook al waren ze bij elkaar. Mijn pony presteerde het om tijdens de buitenrit in volle galop naar mijn vriendin en Shetlander af te stevenen. Ik had namelijk een wat grotere ronde gedraafd en mijn vriendin was ondertussen op hetzelfde pad voor me uit gekomen, maar dan op grote afstand. Ik weet niet goed hoe mijn pony een stop maakte (tot stilstand komen leek er echt niet in te zitten tijdens die galop), maar we kwamen toch echt uit naast onze Shetlander. Oef, wat was ik geschrokken. Gelukkig werd mijn ‘nieuwe ik’ niet meteen bang. Vastberaden stapte ik voorop verder en draafde opnieuw aan, om zo de controle bij mezelf te houden en er geen slecht gevoel aan over te houden. Ik durfde hem ook weer een ander pad op te sturen dan onze Shetlander. Nu hoef ik alleen nog een manier te vinden om hem te overtuigen dat hij en ik óók op ons eigen tempo weer bij mijn vriendin en Shetlander komen… Iemand ideeën?

 


 

Soms duikt toch die twijfel op

Steeds vaker stap ik mijn pony op en vertrek ik gewoon. Buitenritten gaan als vanzelf en ik ben echt blij met alle stappen die ik al gezet heb. Maar dat wil niet zeggen dat er niets meer te leren valt. Ik ben nog niet op het punt beland dat ik opstap en zo naar het grotere bos rijd bijvoorbeeld, langs de weg. Wel heb ik voor de zekerheid al een bodyprotector aangeschaft, juist voor die langere ritten langs de weg en zeker voor toekomstige ritten die ik alleen zou maken. We hebben namelijk nog geen nieuw paardje in ons kudde. Wil ik dus in mijn vakantie een lange rit maken, dan zal dat ik toch echt zelf alleen met mijn pony moeten ondernemen.

Soms stap ik op, vertrek ik en merk ik onderweg dat de angst of twijfel nog niet helemaal verdwenen is. Laatst wilden mijn vriendin en ik naar het bos, zij met de Shetlander aan de hand en ik rijdend. Toen we dichtbij de ingang waren, hoorden we echter dat men met de (politie)honden aan het trainen was. We konden daardoor niet verder, want de ingang tot onze gebruikelijke sluiproute is door omstandigheden afgesloten. Er is wel een andere ingang gemaakt, maar om nou gewoon tijdens de training over het hondenterrein te lopen om daar te komen? Dus draaiden we om en stelde ik voor eens een andere zijweg in te gaan waar we normaal nooit komen. Dan waren we toch eventjes buiten geweest. Omdraaien betekende voor mijn pony natuurlijk ‘naar huis’ en hij zette een lichte versnelling in. Ik kreeg hem met moeite weer rustig en moest streng optreden, terwijl ik tegelijkertijd mijn eigen onrust voelde stijgen. Oef. Best moeilijk, om alle onzekerheid los te laten.

De andere zijweg bleek nog een leuke uitdaging te kennen. Meerdere eigenlijk, maar de blaffende hond en het passerende paard met wagen gaven weinig problemen. Niet in elke situatie verlies ik mijn zelfvertrouwen, gelukkig. Mijn pony reageerde daarentegen wel op de ronddraaiende zilveren bollen in het veld, die dienden als vogelverschrikkers. Met grote ogen draaide hij zijn hoofd naar het veld en wilde hij stappen opzij zetten. Snel vroeg ik mijn vriendin bij me te blijven lopen, want ik vertrouwde de situatie niet helemaal. Natuurlijk gebeurde er weinig. Op de terugweg was mijn pony weer onrustig door de draaiende bollen. Mijn vriendin liep te ver achter me (onze Shetlander is niet de snelste) en wachten gaf vast een verkeerd signaal af. Nu kon ik mezelf wel streng toespreken: wij kunnen dit! En natuurlijk kan ik mijn pony door zo’n situatie heen loodsen. Waarom twijfel ik op momenten dan nog?
________________________________________________________


Blij met elke stap!

Kleine stapjes vooruit, dat is belangrijk. Maar ook jezelf herinneren aan die stapjes en je overwinningen. Zo weet ik nog dat tijdens een bosrit de ondergrond goed nat was. Door nattigheid lopen is iets dat mijn pony vermijdt, vooral (lijkt het) als ik op zijn rug zit. Op een pad dat volledig blubber was, met gladde bladeren, deed hij hard zijn best aan de schuine zijkanten te lopen. Alles om maar niet door de blubber te gaan. En hij is snel, sterk en lenig, kan ik jullie vertellen. Hij werd steeds nerveuzer en onrustiger en wilde zo snel mogelijk het pad af. Zo snel zelfs dat hij nog uitgleed en met vier benen op de grond belandde. Gelukkig kwam hij vlug omhoog zodat mijn benen nergens vast kwamen te zitten. Prettig was zijn onrustige en ontwijkende gedrag niet, maar ik raakte niet in paniek. Ik werd ook niet bang. Ik bleef zitten en sleepte hem zo goed mogelijk er doorheen, zodanig dat wij beide niet geblesseerd zouden raken. Dat is me gelukt. Zulke momenten koester ik op elk moment.

Want als je zo lang geworsteld hebt met je zelfvertrouwen, ben je gewoon blij met elke stap. Ook als dat flinke pijn aan je lichaam betekent! Ik had laatst de gelegenheid om mee te gaan op een lange rit bij de stal in Breda. Daar hielp ik mee met de paarden poetsen en inladen en een uur later vertrokken we naar de opstapplaats, een stuk verder weg. De groep bestond in totaal uit zes vrouwen en vier kinderen en dat bleek een mooie mix te zijn. Ik had Fjordenpaard Sarina tot mijn beschikking, haar had ik al wat vaker gereden. Dat vind ik persoonlijk prettig, dan weet je beter hoe een paard aanvoelt en reageert. Ik zat ook meteen op mijn gemak toen we met z’n tienen op pad gingen. In stap, lettend op de omgeving en kennismakend met elkaar legden we de eerste kilometers af. Dat ging ontspannen en voor ik het wist, had ik al geen angst meer voor wat we onderweg tegen zouden komen. Ik zat gewoon vrolijk op mijn paard.

Rijden in de groep bleek ook al geen angst meer op te roepen en zonder moeite stuurde ik me overal tussen, hield Sarina in om afstand te houden of sloot in draf weer aan als de afstand te groot werd. We reden door het bos, over de weg en door een woonwijk en niets was moeilijk. In draf hobbelde ik lekker mee en de galop bestond uit zitten en gaan... allemaal dingen waar ik een tijd geleden nog best tegenop zag. Sarina viel nogal makkelijk uit galop, dat wist ik al van haar, en op die momenten hobbelde ik even in draf om dan weer opnieuw aan te springen. Natuurlijk werd zij na zo veel uren bewegen ook moe en ging dat aanspringen een stuk moeilijker, waarop ik steeds spontaan mijn linkervoet uit de stijgbeugel verloor en mijn evenwicht mocht bewaren. Het laatste stuk galop heb ik haar in draf gehouden, terwijl er twee paarden achter elkaar me links voorbij schoten. Ook dat had ik eng gevonden, maar kon ik nu gewoon laten gebeuren.

De twee dagen erna betaalde mijn lichaam wel de prijs voor het lange rijden, niet zozeer mijn benen maar juist de spieren van mijn bovenlichaam van nek tot onderrug deden goed zeer… het wordt dus eerst maar een paar keer langere ritten van 2 uur maken voordat ik weer zo lang in het zadel kruip. Maar wat heb ik met een rit al veel overwonnen! 

_________________________________________________________


Crossen door het bos!

Weten jullie het nog? Dat ik op zoek mocht naar een nieuwe balans na de dood van onze Haflinger, nu bijna een jaar geleden? Wat heb ik lang geworsteld. Ontspannen buiten rijden was er niet altijd bij. Tijdens de externe buitenrit in januari werd me nog maar eens duidelijk dat ik nog lang niet zo ver was als ik had gehoopt. Maar wat is dat de afgelopen maanden gekanteld! Ik zit zelf beter in mijn vel en word nu door mijn eigen pony beloond daarvoor. Dat voelt super fijn. Mensen kunnen me van alles vertellen, maar mijn pony geeft altijd de doorslag. Hij is mijn spiegel. Toen het echt niet goed ging, zag hij mijn spoken. En nu het weer fantastisch gaat, geeft hij me daar de bevestiging van. Dat is het dankbare als je met paarden omgaat. En dus ervaar ik nu weer een gevoel van vrijheid en ontspanning zoals paarden dat kunnen geven. Wat doet me dat goed!

De laatste twee maanden gaan de buitenritten als vanzelf. Ik stap op en we gaan. Ik laat me niet meer snel kisten en raak ook niet in paniek als er iets onverwachts gebeurt. Als gevolg daarvan maakt mijn pony ook steeds minder onverwachte bewegingen. Zo zijn er steeds minder zorgen in mijn hoofd. Natuurlijk zijn er nog wel eens momenten dat ik me zenuwachtig voel. Ik vind het erf over, langs alle mensen die het terras van de boerderij bezoeken en in de speeltuin spelen, nog steeds niet prettig. Maar mijn pony sleept me er goed doorheen, dus blijven de zenuwen tot dat moment beperkt. Zijn we eenmaal de weg over, dan verdwijnen ze meteen en is er ruimte tot puur genieten.


En weet je wat ik sinds kort heb opgepakt? Galopperen door het bos! Ik had nooit gedacht dat ik me daar weer zo goed bij kon voelen. Maar het voelt zo heerlijk. Die galop is wel hard werken, zo’n geweldige conditie heeft mijn pony niet. De eerste paar keren moest ik stevig been bij geven en dan nog sprong hij niet aan of duurde de galop hoogstens drie passen. Maar ik heb doorgezet en de galop steeds een beetje uitgebreid. Ik galoppeer veel op dezelfde plekken, puur uit veiligheid, en dat heeft mijn pony nu goed door. Dus vertrekt hij op die paden als een speer in draf. Met dat herwonnen zelfvertrouwen maakt me dat helemaal niet meer uit. Ik kan hem even laten uitrazen, terugpakken en dan aangalopperen. De laatste keer vloog ik, zo hard! En tijdens de draf en galop kon ik alleen maar denken aan hoe goed dit voelde, en hoe trots ik op mezelf – en mijn pony – was. Is dat niet waar het tijdens het rijden om gaat?

Overigens kreeg ik vorige maand ook extern de bevestiging van mijn gevonden zelfvertrouwen. Toen reed ik, na de laatste keer in januari, weer eens een externe buitenrit in Breda. Ik kreeg een nieuw paardje onder me, maar vond dat na de eerste momenten van gewenning prima. Het duurde niet lang voordat de begeleidster, dezelfde als vorige keer, tegen me zei: je zit als in een fauteuil. Echt, dat zat ik ook, zo prinsheerlijk in dat zadel. Wat een compliment. De rit en de galop op die pony waren om van te smullen. Volgende maand ga ik zelfs mee op een 6-uurs rit! Ik hoop zo dat ik dit gevoel ‘voor eeuwig’ kan vasthouden. Zodat een enkele tegenslag tussendoor niet meteen een terugslag betekent.

_________________________________________________________

Strijden tegen het vet!

Het voorjaar is begonnen. Tijd voor die jaarlijks terugkerende uitdaging, de eeuwige strijd tegen de kilo’s. Het gras gaat groeien en prompt komen daar de hangende buiken, de vetbulten en de rechtopstaande manenkam… wie denkt dat paarden op gewicht houden makkelijk is, dat valt echt tegen! Zeker als je, net als wij, recreatief paarden houdt en ze niet dagelijks blootstelt aan intensieve trainingen. En dan hebben wij ook nog van die rassen die aanleg hebben voor dat vet. Mijn pony heeft er een handje van om van niets te dik te worden. Soms lijkt het erop alsof lucht inademen al te veel is. Hij staat ook het liefst de hele dag met zijn hoofd naar beneden. In de wei heeft hij echt meer oog voor het gras dan voor mij. Want rusten doet hij wel als hij gepoetst en geknuffeld wordt… Goed, een beetje dikker mag heus wel (ze hebben nu eenmaal zo’n goed leven bij ons), ware het niet dat al dat vet wel van invloed is op zijn conditie en als je niet uitkijkt, nog gevaarlijk ook.

Het grote probleem (dat kennen jullie vast): paarden zijn dol op eten en kennen geen rem, vooral die twee van ons niet. Overigens moet je dat laatste eens aan een leek proberen uit te leggen. Wedden dat ze je raar aan staan te kijken? Hoezo houdt een paard niet vanzelf op met eten? Nou, mijn pony heeft het een paar maanden geleden gepresteerd om te ontsnappen van stal en bijna zeven kilo brok weg te eten… gelukkig was men er op tijd bij, want reken maar dat hij daar buikpijn van kreeg! De enige oplossing was dan ook zijn maag leegpompen. Wat hij dan wel weer als een mak lammetje onderging, de schat.

Zo hebben we elke zomer dezelfde strijd om al dat vet te beperken. Waar we inmiddels ons KWPN-paard wegens haar leeftijd mogen bijvoeren, is voor die andere twee een sprietje gras of een plukje hooi eigenlijk al te veel. Ze op rantsoen zetten is het enige wat daar tegen helpt, in combinatie met meer bewegen natuurlijk. Dat is in de praktijk dan weer een heel gedoe. Want waar zet je ze dan apart en hoe zorg je dat je ze wel genoeg eten naar binnen krijgen? Ook zo’n hamvraag: wie zorgt dan voor al die dingen en de extra beweging? Onze kudde staat nu eenmaal niet bij de verzorgers aan huis. Het blijft daarom elk jaar een hoop geregel; de twee pony’s een paar uurtjes in de wei, dan weer uit de wei op het stenen pad, wel of geen hooi. Op alle mogelijke manieren zorgen we dat de twee zo min mogelijk voedselrijk eten naar binnen kunnen werken (lees: koeiengras… want dat is onze wei… ook dat krijg je als je paarden niet aan huis staan en je niet alles in hun omgeving zelf in de hand hebt).

Mijn vriendin en ik werken fulltime en zijn alleen in het weekend een dag bij onze paarden.
Dan nemen we mijn pony enonze Shetlander mee naar buiten en zorgen we voor aardig wat draf en galop (jaaaaa, ik durf weer, dat verhaal komt volgende maand!). Wonderen verrichten doen we natuurlijk niet in die twee uur. Toch doen we dan in ieder geval wat we kunnen en nemen we onze eigen verantwoordelijkheid in de strijd tegen het vet. Onze rit betekent niet alleen bewegen, maar vooral “niet eten”. Net als het knuffelen, poetsen en opzadelen wat we vooraf aan onze rit doen. Verder is het maar hopen dat de schade beperkt blijft. Elke zomer weer. Perfect op gewicht hoeven ze niet te zijn, als ze maar buiten de gevarenzone blijven. Toch hoop ik dat er, ondanks alles, nog maar vele zomers mogen komen!

_________________________________________________________


(On)uitgesproken verdriet

Lieve Arno,
Driekwart jaar geleden is het alweer en we missen je nog elke dag. Op sommige momenten is het verdriet meer aanwezig dan op andere, maar weg is het zeker niet. Wanneer mijn vriendin en ik bij onze kudde zijn, is er altijd wel iets dat ons aan jou herinnert. Soms spreken we dat uit, soms houden we het voor onszelf. Maar dat we van binnen nog steeds het verlies voelen, daar geven we gewoon aan toe. Dat verdriet is bijna niet uit te leggen aan anderen. De meeste mensen ervaren niet dat een paard hetzelfde voor je kan betekenen als een mens. Ons verdriet is niet uit te leggen aan mensen die zeggen dat het ‘maar om een paard gaat’. Terwijl het voor ons voelt alsof we een familielied verloren hebben. Daarom ben ik blij dat ik tenminste twee personen om me heen heb die jouw bijzondere kwaliteiten gekend hebben. En die jou net zozeer missen om wie je was en welk gevoel je gaf.

Ik ben tot nu toe nog maar een paar keer langs de plek waar jij stierf gekomen. De eerste keer liep ik er zo snel mogelijk voorbij, om maar niet te voelen. De laatste keer moesten mijn vriendin en ik even zoeken naar de plek. De herinneringen slijten dus wel. Ze kunnen echter ook zo opgeroepen worden. Vorig weekend deden we ons verhaal aan onbekende paardenmensen. Meteen waren we terug naar die dag en meteen voelden we je verlies. Ik had de tranen al bijna in mijn ogen staan.

Wat zouden we je graag weer terug hebben. Dan heeft mijn vriendin een maatje om op te rijden en mijn pony en ik weer een partner om ons zelfvertrouwen te vergroten. Want dat is wat ik nou echt mis, jouw rust en vertrouwen tijdens het buitenrijden. Jij liep overal langs, zonder blikken of blozen. Heerlijk lijkt me dat, om dat gevoel ook te hebben en weer te mogen ervaren. Mijn pony en ik waren dankzij jou net zo lekker op de goede weg. Nu staan we er opnieuw alleen voor en dat valt soms best tegen. Waar mogelijk leunen we nu op onze stoere Shetlander die net als jij gelukkig nergens bang voor is of naar omkijkt.

Natuurlijk gaat het leven gewoon door zonder jou. En we komen er wel! Mijn vriendin en ik zijn nog net zo graag op de boerderij bij onze kudde. Het blijkt alleen niet op elk moment zo makkelijk. Maar ik ga dat gevecht niet aan. Ik sta mezelf toe aan je te denken, over je te praten en je te missen. Om daarna verder te gaan met vriendjes zijn met mijn pony en te genieten van het gelukszalige gevoel dat een paard je kan geven. Maar eerlijk is eerlijk: samen paardrijden en naast elkaar door de bossen struinen, dat zou ik mezelf en mijn vriendin nog het meeste gunnen.

Lieve Arno, stuur jij een nieuw vriendje op ons pad?

_________________________________________________________


Op zoek naar een nieuwe balans

 

‘Op het strand galopperen? Dat raad ik je af. Zodra ze naar rechts het strand op gaan, weten die paarden dat ze mogen. Van huis af gaat het nog rustig, maar na het omdraaien gaat het écht hard. Dat zou ik niet doen.’ Bam. Ze heeft gelijk. Ik kan nog steeds niet genoeg de controle loslaten. Maar om nou te zeggen dat het leuk is dat iemand die jou alleen met een buitenrit meemaakt zoiets zegt?

Conclusie? Er is nog steeds genoeg werk te verzetten voor mij als controlefreak. Laat ik eerst maar met mijn eigen pony aan de slag gaan. Op een mooie doordeweekse dag in februari ging ik in mijn eentje op hem het bos in. Dat viel helemaal niet mee. Tijdens het knippen van zijn manen had ik nog gezelschap van ons KWPN paard in de bak (de eigenaresse was haar aan het rijden). Die was allang de wei weer in toen ik toekwam aan het rijden. Mijn pony was erna behoorlijk vervelend. Hij stond niet stil met opzadelen en niet met opstappen. De bak uitrijden om naar het bos te gaan? Ho maar. Hij draaide zich bij het hek om en galoppeerde naar de andere kant van de bak. Dat geintje ken ik van hem, van lang geleden. Ik had geen zin in een gevecht, het was al laat en ik wilde gewoon naar het bos. De snelste manier was afstappen, hem de bak uit leiden en daarna weer opstappen. Die eerste twee dingen gingen snel. Bij het opstappen wilde mijn pony opnieuw niet stilstaan en mocht ik meerdere keren opnieuw voor het opstapje parkeren. We zijn daarna wel naar het bos geweest, maar ontspannen rijden was er niet meer bij.

 

Ook een tweede keer zonder anderen naar het bos bleek een uitdaging. Nu was ik wijs en stapte ik meteen buiten de bak op; sommige situaties voorkomen is gewoon veiliger. Ik hield in mijn hoofd vast aan de goede ritjes die we met z’n tweeën gemaakt hebben voordat we weer met vieren op pad gingen; we konden echt wel prima samen rijden, hij en ik. De harde wind maakte een aantal situaties echter spannend (zoals wapperende zeilen) en ik moest flink doorzetten om vooruit te komen, want mijn pony stond continu stil. Hij was zo alert dat zijn gedrag op mijn zenuwen werkte, en zo versterk je elkaars gevoel. Helaas! In het bos kon ik wel met lange teugel rijden en deed ik wat langere stukken draf. Dat ging in een hoog, onrustig tempo maar ik kon goed bijsturen (mijn pony is er zo eentje die bijna tegen een boom zou botsen als je zelf niet oplet…). Op het moment dat er echter mensen in het bos liepen, was het gedaan met de relatieve rust. De terugweg ging dan ook niet soepel en regelmatig moest ik eventjes op de rem trappen om hem te kalmeren. Wat natuurlijk nooit volledig lukte. Pas toen we in de bak terug waren, zat er ineens geen energie meer in hem en draafde en galoppeerde hij in een keurig tempo. De veiligheid van ‘thuis’ en de kudde in de nabijheid doet wonderen.

 

Het waren dan wel geen prettige ritten, toch ben ik blij dat ik beide keren doorgezet heb en de bosritten zonder nare gevolgen ben doorgekomen. Ik laat me al minder snel kisten. Al baal ik wel dat het na de dood van onze Haflinger voelt alsof ik terug bij af ben. Ik ben nog lang niet zover ben als ik zou willen. Maar ooit komen we er wel, mijn pony en ik…

 

_________________________________________________________

 

Sneeuw!

En toen lag daar ineens sneeuw. De hele nacht en overdag vielen de vlokken naar beneden. Er was geen ontkomen aan. Het landschap bij ons werd langzaam witter en witter. Best vervelend als je, zoals ik, net die dag "staldienst” hebt en je gemeente niets aan de sneeuw doet. Ik baande me op de fiets (maar meer ernaast) een weg door de sneeuw naar de boerderij. Voor de paarden doe je alles tenslotte! Het kostte me een halfuur langer dan normaal en spierpijn in de benen, want met thermolaarzen door die sneeuw stappen met een fiets aan de hand valt echt niet mee. Eenmaal aangekomen was het 2 uur ’s middags en bleken de paarden nog op stal te staan. Ik denk dat de boer het te slecht weer vond voor onze kudde. Ik wist wel beter, die paarden sprongen nog net niet over hun staldeur om naar buiten te kunnen. Ze zijn tenslotte dol op buiten lopen, welk paard niet. Nadat ik dat nog even gecontroleerd had bij de therapeute, zette ik de deuren open… even snuffelen aan de sneeuw en dan in volle draf de wei in. Niets koud, natte voeten, wat is dat spul of welke associaties wij mensen dan ook bij sneeuw hebben. Gewoon lekker op zoek naar eten, dat is waar onze paarden zin in hadden. En ik daarna maar zwoegen op het mesten van de stallen.

Op nieuwjaarsdag had ik opnieuw staldienst. De sneeuw was nog niet weg, de fietspaden wel beter begaanbaar. De paarden stonden buiten in de wei te grazen. Die was al een stuk minder wit, maar wel nat en modderig. Daar mocht ik dan met mijn laarzen doorheen lopen om mijn pony en onze Shetlander uit de wei te halen. De rijbak was nog wel bedekt met sneeuw maar na een eerste inspectie bleek de ondergrond niet hard te zijn. Rijden was nog niet verantwoord, longeren kon prima vond ik. Dat heb ik geweten! Mijn pony kon zijn energie nog redelijk in toom houden. De stap was rustig. Aansporen tot draf leverde meteen een galop op en aangezien het alweer snel tijd was voor een nacht op stal, liet ik hem gewoon doorgalopperen. De sneeuw hinderde hem totaal niet. Voor zijn doen was het overigens een bescheiden uiting van teveel energie.

 

_________________________________________________________

 

RUST ZACHT, BIJZONDER MOOIE HAFLINGER

Onze Shetlander toonde veel meer energie aan de longe. Ik zette haar in beweging en ze rende al als een gek galopperend en bokkend rond. En een partij hijgen dat ze deed! Maar wel gewoon doorgaan. Dan stond ze weer stil, voor een seconde en hup, daar ging ze weer. Na een aantal rondjes kon ik haar zelfs niet meer houden, zo hard ging ze. Ik heb altijd geleerd het touw los te laten (waarom zou je je handen kapot maken?) en daar schoot onze Shetlander zo onder het hek van de bak door. Ze rende een rondje om de bak en schoot de eerste wei in. Die was gelukkig afgesloten, anders had ik nog meer moeite gehad om haar weer te vangen. Ook zij had totaal geen last van de sneeuw onder haar hoeven, om zulke capriolen uit te halen. Toen ik met haar naar de stallen liep om die uit te mesten (kon ze niet nog een keer uit de bak ontsnappen), ging mijn pony nog even te keer in de bak. Toch prettig, want zo was bij beide de ergste energie er mooi uit voordat ze een nieuwe nacht op stal mochten doorbrengen.  

 

Vijf maanden na zijn overlijden hebben we de as van onze Haflinger een rustplaats gegeven op het erf van de boerderij. Met zes vrouwen, en onze eigen herinneringen, begonnen we in de ochtend aan het definitieve afscheid. Dat was best wennen, want hoe doe je dat? Waar begin je? Wat doe je? Wat zeg je? Zonder draaiboek voor het begraven van een paard was het een kwestie van de ceremonie op onze eigen manier vormgeven. Samen. En dat is gelukkig iets waar wij goed in zijn, samen.

Eerst verzamelden we de spullen om met de as mee te begraven: een tekening van een kind, een stuk stof in zijn kleur (paars), een pauwveer omdat de therapeute (en wij ook!) zo trots op hem was, een kaartje aan hem geschreven en een pluk gevlochten staarthaar. Daarna tilden we de mand met zijn as in een bolderkar. Zo begonnen we samen aan de weg naar zijn laatste rustplaats. Ieder tijdens die laatste reis verzonken in zijn eigen gedachten, denk ik zo.

Aan de rand van het erf was al een gat gegraven, naast een bruggetje. De perfecte plek, en herkenbaar. Als eerste gingen de spulletjes het gat in, met een laatste woord. Daarna schepten we om beurten een beetje as erover heen. Dat voelde goed, een symbolisch afscheid en laatste gebaar. Als dank voor alles wat hij voor ons en anderen betekend heeft. Nadat alle as erin lag, en dat was een flinke berg, schepten we het gat dicht. Samen, waarbij mijn vriendin en ik de laatste scheppen grond goed legden. In gedachten nam ik afscheid. Terwijl we daar zo stonden, ontstond het idee de naam van Arno in het zand te gegraven. Dat ging slecht, maar wel konden we met takjes zijn naam neerleggen. Ook dat voelde precies goed. Het was ons gelukt. We hadden onze eigen ceremonie vormgegeven.

Het is goed zo. Je blijft voor altijd onze bijzonder mooie Haflinger. Rust zacht Arno.

_________________________________________________________


Stap voor stap!

Na drie maanden is mijn vriendin weer zelf aan het rijden. Het begon te kriebelen en ze wilde weer. Logisch, want paardrijden zit in je hart en hoe groot je trauma ook is, uiteindelijk wil je gewoon een paardenrug onder je blijven voelen. Dat werd de eerste twee keren mijn pony, in de bak. En hoewel dat voor haar onbekend terrein was, zat ze erop alsof ze nooit anders gedaan had. Mijn pony gedroeg zich gelukkig voorbeeldig en mijn vriendin had hem zelf prima in de hand had toen het rondom onze bak onrustig was met racehonden en een quad. Draf, dat durfde ze nog niet, maar één stap tegelijk leek mij voldoende. Drie maanden zonder paardenrug is toch een flinke periode.

Een paar weken later gingen we naar Breda voor een bosrit bij dezelfde stal als waar ik mijn zelfvertrouwen teruggevonden heb. Zelfs ik vond het even spannend om haar mee te nemen en op een onbekend paard te laten zetten. En ik moest ook weer wennen aan een ander, nieuw paard onder me, ook nog veel smaller dan de mijne. Met vijven gingen we voor een uurtje op pad, mijn vriendin achteraan en ik kort voor haar, regelmatig achterom kijkend. Alles kwam weer naar boven, vertelde ze later. Ze had niet verwacht dat die angst en de beelden nog zo sterk aanwezig zou zijn in haar hoofd, maar dat was echt zo. Ik kon me erin vinden.

De eerste keer dat ik op mijn pony klom na de dood van onze Haflinger had ik die angst ook heel even. Maar ik heb (gelukkig) niet de ervaring van een paard die onder je wegzakt. Zij wel. Dus lijkt het bijna logisch dat de beelden in haar opkwamen nu ze voor de eerste keer na drie maanden een buitenrit ging maken. Dat ze de angst voelde. Ze heeft zich ontzettend goed gehouden. In draf gooide ik mijn pony voor de hare (extra zelfvertrouwen voor mij!) zodat ze de zekerheid van een rem kon ervaren en alleen hoefde te blijven zitten. Dat ging prima. Ze zit gewoon goed en oogt ontspannen. Ik kende de angst, de andere drie hadden niets in de gaten. Binnen een week had mijn vriendin privéles genomen bij de stal waar ze eerst reed. Galop durfde ze nog niet, maar hé, één stap tegelijk meid!

Je kunt gerust zeggen dat ik trots ben; dat zij weer in het zadel zit en ik weer met veel meer vertrouwen en plezier. We hebben bovendien een nieuwe gastruiter voor het KWPN-paard uit onze kudde. Heel fijn, want dat betekent dat ik weer regelmatig met een ander paard het bos in kan. Die afwisseling houdt mij scherp. Draven en galopperen in mijn eentje of achter de ander aan, beide maakt dat ik groei als ruiter. En echt, er valt ook na 20 jaar nog genoeg te leren.

Een nieuw paard hebben we nog niet. Er eentje vinden die super geschikt is voor het werk waar hij voor bedoeld is, blijkt in de praktijk niet zo simpel. Mijn pony en onze Haflinger voelden na hun komst als een lot uit de loterij, ook al viel er best nog wat bij te schaven.
Hoewel de zoektocht moeilijk is, hoop ik dat we zo’n nieuw lot toch snel kunnen vinden - voor de kinderen, voor mijn vriendin en voor de balans in de kudde. Ik kijk uit naar de dag dat iemand spontaan zegt: Kairos, ik heb de juiste match voor jullie!

_________________________________________________________

Dit is ‘mijn’ bos!

Ondertussen heb ik al verschillende fijne bosritten gemaakt met veel draf en galop erin. Het geeft een heerlijk gevoel van vrijheid, dat zelfvertrouwen om snelheid te durven maken! Natuurlijk gaat het soms minder lekker. Maar op dat moment kan ik – eindelijk, wat een opluchting – ook meteen denken ‘oh wacht maar, Fruts stopt vanzelf’. Want dat is wel het voordeel van mijn pony: die blijft liever lui dan moe. Dus al gaat hij even als een speer, dat duurt misschien vijf passen en hij heeft daarna een prima rem. Zo kort onder me uitlopen, dat deed hij de laatste keren vooral toen we andere paarden tegenkwamen in het bos aan de overkant van de boerderij. Bijzonder, want normaal hebben we dat bos, op af en toe wat politiehonden en mensen uit de buurt die hun hond uitlaten na, voor onszelf. Nu lijkt het  ineens een populaire plek voor al die ruiters die ook rustig willen rijden. We hebben namelijk wel een groot bos in de omgeving, maar daar is het vooral bij mooi weer ontzettend druk met lopers, wandelaars en motorcrossers.


Ik weet niet nog of ik daar blij mee ben, die extra ruiters. Doordat wij een ‘eigen’ doorsteek hebben vanaf de boerderij, voelt het toch als ‘ons’ bos. En mijn pony reageert tot nu toe best heftig op die andere paarden. Hij rent er, gelukkig, nog niet naartoe, maar wordt er wel heel alert van. Tijdens een onrustige rit rende hij zelfs in eerste instantie voor het andere paard weg! Die had hij al door toen wij nog aan de andere kant van het bos, en de andere Fjord, waren. Toevallig reed ik nietsvermoedend zijn richting uit, waarop mijn pony ineens opzij schoot en ik flink op de rem mocht om hem tot stilstand te brengen en om te draaien. De jongen te paard had mij ook niet meteen gezien en was net daarvoor tot stilstand gekomen vanuit de galop. Wat overigens best gezellig was, want er volgende een gesprek van zo’n 20 minuten. In die tijd passeerde zelfs nog een ander paard tussen ons door.

De grootste moeite kreeg ik toen de andere paarden uit het zicht verdwenen. Nadat de jongen en ik ieder onze eigen kant op gingen, in tegenovergestelde richting, kwam ik na een kleine ronde weer terug op het pad waar hij via verdwenen was, het bos uit. Dat wist ik, want hij ging op de terugweg via het grotere bos. Mijn pony wist dat natuurlijk niet, werd steeds alerter en ging in een tempoversnelling vooruit. Hij bokte zelfs nog even over een plas heen in draf. Nu was ik blij met mijn herwonnen zelfvertrouwen. Ik werd er niet warm of koud van, slechts een beetje nerveus (echt, voor mij een hele overwinning). Ik liet hem even begaan en pakte vervolgens terug in stap. Hij bleef onrustig, waar was dat andere paard nu? Omdat ik zo niet richting de boerderij terug wilde (bovendien wist ik dat er een hardloopwedstrijd gaande was), draaide ik aan het einde van de pad nog om voor een extra ronde. Even op adem komen! Echt kalmeren wilde mijn pony niet meer en de hardlopers die ons het laatste stuk tegemoet kwamen vond hij maar eng, maar hij liep uiteindelijk wel het erf op tussen de mensen door. Wat een opluchting!

Ook de volgende ontmoeting met andere paarden, nota bene toen mijn vriendin met onze Shetlander mee wandelde, zorgde voor een heftige versnelling nadat zij eenmaal uit het zicht waren. Mijn pony schoot weer even vooruit, in galop (nu maakte ik wel zelf de overgang), maar ook nu kon ik hem laten begaan en terugpakken. Blijdschap overheerste bij mij, zie je wel dat ik dingen los kan laten. Alleen die andere paarden, nee, daar ben ik minder blij mee. Liever cross ik zonder ze dat hele bos door.

_________________________________________________________

Nieuwe ervaringen, nieuw zelfvertrouwen

Een oud-collega maakte in de zomer een rit te paard op het strand van Scheveningen en vond dat zo leuk, ging ik niet een keer mee? Zelf had ze ruim 20 jaar niet gereden en de galop op het strand had ze overleefd. Want dat is waar ik als ik aan strandritten denk, tegenop zie: rengalop (controlefreak, remember?). Maar omdat ik toch eens mijn angst onder ogen moet zien, en wat meer zelfvertrouwen echt geen kwaad kan, stemde ik in. Ik ging mee op strandrit!

Dus reden we op 31 augustus vanuit Rotterdam naar Scheveningen. Op het moment dat we vertrokken, kwam de regen ineens uit de lucht vallen. Als dat maar goed ging! In Scheveningen kwam er nog net een buitje naar beneden, daarna waagden we ons richting de paarden van Stalhouderij het Fjordenpaard. Fjorden inderdaad, daar ben ik wel bekend mee. Mijn oud-collega en ik mochten kiezen uit twee exemplaren: Sarina en Daniëlle. Ik koos voor Sarina, degene die nog wel eens van het pad wilde afwijken als ze ergens een stuk zag wat fijner liep voor haar benen. Dat mocht voor mij geen probleem zijn (en dat was het ook niet). Daar ging ik dan, op een onbekend paard in een onbekende omgeving met een grote groep...

Wat was vooral het rijden in een groep wennen! Al die paarden die op elkaar reageren, dat heb je niet als je alleen rijdt. En een flink tempo, dat ken ik al helemaal niet! Vergeleken met deze paardjes is de mijne een luie hoor... Dus voelde het in draf al veel te snel voor mij. Die galop, die heb ik overgeslagen, dat durfde ik toch niet aan. Op het strand sloegen we daarom met een aantal linksaf, terwijl de rest naar rechts ging om samen onze kant op te galopperen. Met z’n vieren stapten we over het strand, Sarina in een stevig tempo, en later draafden we nog de andere kant op om een hond af te schudden.

Toen mijn oud-collega en de begeleidster op het trekpaard toch wilden galopperen, durfde ik nog steeds niet en ging ik in mijn eentje terug naar de groep. Achteraf gezien oogste dat bewondering, want ik kwam in een redelijk rustig drafje aangereden. Reken maar dat Sarina zelf voor een heel ander tempo had gekozen als ze niet begrensd was door mij! Rijden over het strand was wel fantastisch en een unieke ervaring. Na zo’n twee uur, toen we bijna weer bij de vrachtwagen terug waren, waren Sarina en ik het ook eindelijk met elkaar eens: niet draven als degene voor je gaat draven, maar pas als je ruiter dat aangeeft... wat we allemaal willen, toch?

Nu raad je het misschien al: later vond ik mezelf een watje. Die galop had ik zeker aan gekund, want er is niets mis met mijn stabiele zit en mijn ruiterkwaliteiten. Om dat voor mezelf te bewijzen (weg met die angst!), koos ik voor een bosrit bij dezelfde stal vanuit hun thuisbasis (op fietsafstand, handig), twee weken later. Ik mocht mee met het meisje dat ik al als begeleidster kende en twee anderen op eigen paarden. Super gezellig! Rijden op Sarina voelde binnen een paar minuten vertrouwd en samen gingen we zelfs voorop. Nu durfde ik zeker de galop aan en na wat onwennige meters en een snelle draf lukte dat best goed, voor een eerste keer. Het gaf weer vertrouwen – zie je wel! – en kort daarop galoppeerde ik gewoon achter een ander aan.
Sarina racete weliswaar de eerste passen, maar het duurde niet lang tot ze moe werd en vanzelf even ging draven om op adem te komen. Ik voelde me weer ontzettend blij te paard. Dit kon ik ook met mijn eigen pony! Meteen de volgende dag kon ik mijn opgedane zelfvertrouwen uittesten en maakte ik een heerlijke bosrit op Fruts, met veel draf en galop (iets dat ik tot die rit bijna nooit deed). Wat dat ene ritje galopperen wel niet teweeg kon brengen. Nu dit gevoel vasthouden en ik weet zeker dat alles te paard nog mooier wordt dan het al is!
 

_________________________________________________________

Hoe ga je verder?

Wat doe je na de dood van een paard? Hoe verwerk je de traumatische beelden die op je netvlies staan? Ik heb het mezelf vaak afgevraagd de afgelopen weken. Want hoe doe je dat, ‘vergeten’ wat er is gebeurd en verder gaan. Ik weet het nog steeds niet precies. Vooral in de eerste weken was ik dag en nacht bezig met de beelden en het verlies, was het niet bewust dan wel onbewust. De dood van een paard wens je niemand  toe, een trauma zeker niet. Want laat ik eerlijk wezen: die gebeurtenis, die beelden, die noem ik mijn trauma. De impact is gigantisch geweest, maar dat komt pas nadat het besef is ingedaald. Wat het extra moeilijk maakt, is dat je tegen muren oploopt. Anderen – en vooral zonder dierenliefde – begrijpen de impact niet. Ze leven even met je mee (of helemaal niet) en zijn het dan weer vergeten. Op zichzelf snap ik dat, zo zijn mensen. Maar hoe kom je een trauma te boven als de mensen om je heen je niet (kunnen) helpen?

Ik mag van geluk spreken dat ik mensen heb die ook zo van onze Haflinger hebben gehouden. Zij ervaren hetzelfde verlies en mijn nieuwe vriendin hetzelfde trauma. Op vrijdagavond een week later hebben wij met de twee therapeutes samen gegeten, op de boerderij. Zo konden we ons verhaal nog eens doen, de foto’s bekijken en positieve herinneringen ophalen. Wat gaan wij onze Haflinger missen, in de therapie en persoonlijk! Zijn kracht om letterlijk stil te gaan staan als kinderen ergens mee zaten en geen stap meer te zetten totdat zij hierover gingen praten, kwam uitstekend van pas. Zijn manier van heel duidelijk zijn en grenzen aangeven ook. De klik die mijn nieuwe vriendin meteen met hem had. Dat zijn de kleine dingen die hem uniek maken en ons nu ontvallen. Dat zijn de kwaliteiten die wij koesteren, ons altijd herinneren. De as van onze Haflinger staat in onze blokhut (een kist vol!), met een foto erbij, als ode aan zijn leven. Wat we met de as gaan doen, dat mogen de kinderen mede bepalen. Dat komt nog wel, want voorlopig heeft hij zo een mooi plekje.

De voorzichtige stap is nu gezet om te zoeken naar een nieuw therapiepaard. Die hebben we toch wel hard nodig, ook om mijn pony te ontzien. Bovendien wil je kinderen keus bieden; of dat nu is omdat ze zelf kiezen of omdat jij als therapeute ziet welk paard het beste dat kind kan helpen. Stiekem is de komst van een nieuw paard ook leuk; al weet je dat hij nooit dezelfde eigenschappen als onze Haflinger zal hebben en dat doet soms, gezien zijn kracht, best pijn. Aan de andere kant: elk paard is anders en uniek, en zal op zijn manier ook een bijdrage leveren aan het leven van de kinderen en van ons. Hoewel het gevoel heel dubbel is, kijk ik dus ernaar uit om, natuurlijk samen met mijn vriendin, therapeutes en de kinderen, met een nieuw paard aan de slag te gaan. Wie weet tot welke inzichten ik dan kan komen?

_________________________________________________________


Tot ooit, bijzonder mooie Haflinger

"Op avontuur”. Zo had ik deze maand dit blog willen openen. Het liep anders. Op 4 juli is onze Haflinger plotsklaps overleden. Tijdens een buitenrit wankelde hij en viel hij neer. Zijn nieuwe maatje kon er op tijd af springen. Bloed stroomde uit zijn neus. In paniek belde ik de therapeute, maar net als ik wist zij intuïtief dat het gedaan moest zijn. Nog een laatste stuiptrekking met zijn benen, ik zag zijn oog wegrollen, en dat was het. Stil lag hij daar terwijl wij niet wisten wat ons overkwam. Binnen een tot twee minuten kwamen we in een emotionele achtbaan terecht. Daar sta je dan, langs de kant van de weg, met een dood paard op de grond. Er stopte een auto met vader, moeder en dochter, die alle drie meteen eruit sprongen om ons te ondersteunen. Niet lang daarna kwamen de therapeute en haar man (dierenarts) aangereden. Het boerengezin kwam met de tractor, jeep en aanhangwagen aan om onze Haflinger te vervoeren. Dat tafereel hebben we niet meer aangekeken maar we zijn naar de boerderij teruggelopen met mijn pony aan de hand. Die heeft overigens de hele tijd gewoon staan grazen, zo is de natuur dan ook weer. Gelukkig, want een paard in paniek hadden we er niet bij kunnen hebben. En dan moet je ineens mensen gaan bellen met het vreselijke nieuws.

Op zaterdag is onze Haflinger naar het crematorium gebracht en hebben we afscheid kunnen nemen. Dat was mooi en nodig ook, voor een aantal cliënten. Op zondagmiddag ben ik naar de boerderij gereden omdat ik onze overgebleven kudde even moest zien. Ik wilde bij ze in de wei zitten, alleen maar zitten en tot bezinning komen. Ook dat liep anders, want precies op het moment dat ik de wei inliep, kwam de regen met bakken uit de lucht. Een symbolische afsluiting van een beladen weekend. Nu is er ruimte om te rouwen.

Dit is dus onverwacht een ode aan onze Haflinger en 5 jaar trouwe dienst en plezier. Doordat hij zich bij zijn nieuwe maatje van zijn allerbeste kant heeft laten zien, ben ik de laatste weken juist nog meer van hem gaan houden. Hij is 20 jaar geworden. Natuurlijk hadden we graag nog langer van hem genoten, maar hij heeft in die tijd bij ons zoveel levens positief beïnvloed dat dankbaarheid op z’n plaats is. Bijzonder mooi, zo was hij.

Bij de dood horen verhalen over het leven. Wat dan altijd als eerste naar boven komt, is het moment dat de therapeute en ik op zijn oude adres naar hem gingen kijken. Dat was in de winter van 2009 en er lag sneeuw. Zonder zadel heb ik in de paddock op hem gereden. Normaal ben ik heel voorzichtig, dus een vreemd paard onder je zou eng moeten zijn, voor mij wel tenminste. Maar onze Haflinger gaf zoveel vertrouwen uit zichzelf dat ik gewoon om me heen ging kijken en opmerkte dat de omgeving zo mooi was. Dat was meteen het moment dat de therapeute wist: dat paard moet ik hebben. Dat vertrouwde gevoel heeft hij nog regelmatig bij veel meer mensen opgeroepen en was een van zijn sterke eigenschappen.

Ik wil nog het begin van mijn oorspronkelijke blog met jullie delen, omdat het ook hier draait om het vertrouwen dat onze Haflinger uitstraalde. Dat luidde als volgt: "Op avontuur! Laatst ben ik met een vriendin, die tot een aantal jaren geleden onze Haflinger reed, met de paarden ‘op avontuur’ geweest. Zo hebben we het maar genoemd, ons uitstapje buiten de gebaande paden. Mijn vriendin en ik hadden afgesproken een bosrit te gaan maken, bij mij en mijn pony en zij weer op onze Haflinger. Dat was lekker op een doordeweekse avond, geen drukte op de boerderij, geen drukte daarbuiten. Rijdend door het bos vond mijn vriendin dat ik weer langs de weg moest. Gewoon doen, samen met haar. Na een rondje door het bos besloten we het erop te wagen. We sloegen af, de weg op, naast elkaar. Een auto en een motor passeerden ons zonder dat er iets gebeurde. Mijn pony reageerde wel even maar door de steun van mijn vriendin en Haflinger voor me (die nergens op reageerde) liep hij keurig door. Zie je, dat kunnen we wel. We sloegen ergens verderop het grotere bos in, niet wetend waar we uitkwamen. Dat bleek een rondje te zijn en dus gingen we dezelfde weg terug, grotendeels in draf. Vol zelfvertrouwen kwamen we op het erf terug!” Dit avontuur beviel zo goed dat we vaker zulke ritjes wilden maken. Mijn vriendin en ik hadden precies op 4 juli een nieuwe datum afgesproken. Ik heb haar die avond gebeld en ze is meteen afscheid komen nemen. Zij, en ik, is dankbaar voor dat ene laatste ritje dat onze Haflinger haar, en mij, gegeven heeft. Samen hebben ze laten zien dat mijn pony en ik veel meer aankunnen dan ik voor mogelijk acht, zolang ik maar vertrouw op onze kwaliteiten.

Wat deze gebeurtenis mij weer duidelijk maakt, is dat je van elk moment met je paard moet genieten. Ga dus als het kan vandaag nog even de wei in. Neem het beeld in je op en draag het elke dag bij je. Dan kun je, als het moment komt, met een goed gevoel afscheid nemen van je allerbeste maatje.

_______________________________________________________


Plezier voor twee, nee vier!

Wat een verschil. Laat een ander paard meerijden, samen het bos in, en mijn pony is de rust zelve. Ik voelde werkelijk een heel ander paardje onder me, en wat was dat fijn! Het blijft gek dat de aanwezigheid van een ander paard zoveel rust en ontspanning kan brengen. Begrijpelijk, vanuit het dier gezien, maar soms onwerkelijk. Dat ik als mens niet genoeg ben. Prettig was het zeker, weer de veiligheid en zekerheid van ‘samen’ ervaren. En het helpt mijn pony en mij hopelijk ook in de bosritten die we alleen (blijven) maken. We zijn nu twee keer samen met onze Haflinger en een nieuwe gastruiter op pad geweest en het voelt al helemaal vertrouwd. Per toeval kwam dit meisje bij mij terecht, omdat haar schoonvader bij mij in de groep hardloopt. Hij wist dat zij meer buiten wilde rijden dan ze nu op de manege waar ze les krijgt doet. En ik had nog wel een pony over die dol is op bosritten.

De afspraak was snel gemaakt. Het gaat om een vrolijk en positief ingesteld meisje en dat is precies wat je bij onze Haflinger nodig hebt. Mopperen, daar houdt hij niet van. Benader hem negatief en hij zal je letterlijk tegenwerken. Sommigen vinden dat vervelend, maar ik noem dat duidelijk. Jij wordt toch ook minder vrolijk en minder geneigd iets te doen als iemand anders tegen je aan het mopperen is erover? Hoewel onze Haflinger niet zomaar mee de wei uit te krijgen was (hij liep dan niet voor ons weg maar kwam ook niet meteen met ons mee), heeft hij daarna niets meer verkeerd gedaan. De eerste keer al stond hij keurig stil met poetsen. Terwijl hij vaak een echte draaikont is. Hij liet zich al netjes leiden, goed genoeg voor een eerste keer. Ook onder het zadel protesteerde hij hoogstens in tempo en op de momenten dat hij voorbij mij en mijn pony moest lopen. De tweede keer heb ik het meisje laten ervaren hoe een paard voelt als je er zonder zadel op zit. Dat was voor haar een hele belevenis. Prachtig, want een blote rug onder je helpt je bij je balans en band met je paard.

Die dag was het warm, dus zadelden we nog snel op om verkoeling in het bos te zoeken. Dat was het moment dat ik mocht ervaren een hele andere pony onder me te hebben dan anders. Dit was lang geleden! We maakten meteen een heerlijk rondje, ondanks de pogingen van onze Haflinger om het gras in te duiken. Maar ach, vaker rijden en je maakt vanzelf de stilzwijgende afspraak met je paard dat eten tijdens het rijden niet mag. Voor mij en mijn pony was zelfs de supergrote grasmachine in het veld niet meer eng, hij keek er niet eens naar. Dat is dus wat het veilige gevoel van een ander paard erbij doet. Ik weet zeker dat we, vanuit ritten met z’n tweeën, meer zelfvertrouwen op kunnen doen voor ons twee alleen. Dat er maar vele bosritjes met plezier voor twee of vier mogen volgen!

_________________________________________________________


Gezocht: zelfvertrouwen!

Vaak ben ik ontzettend jaloers op al die mensen die zonder angst op hun paard zitten. Wees blij als je kan opstappen en weg kan rijden zonder ergens over na te denken. Heerlijk lijkt me dat! Op sommige momenten kom ik in de buurt van dat gevoel. Dan kan ik mijn hoofd leegmaken en gewoon gaan. Dan kan ik de dingen op me af laten komen en op dat moment maar zien hoe iets loopt. In nog veel gevallen blijkt dat echter veel moeilijker dan het lijkt. Op die momenten worstel ik met mijn eigen gedachten. Want hoewel ik echt wel bewezen heb te kunnen rijden en te kunnen blijven zitten, is dat vertrouwen in mezelf ver te zoeken.

Mijn pony en ik komen al wel van een lange weg. Ooit reden we altijd in het bos met een ander stel, eerst een vriendin te paard en later dezelfde vriendin met onze Haflinger. Toen zij besloot ergens anders te gaan rijden omdat ze niet de band kon krijgen met Arno die ze zocht, waren mijn pony en ik op elkaar aangewezen. Omdat alleen maar in de bak rijden niet alleen saai kan zijn voor jezelf maar ook voor je paard, moesten we toch naar buiten met z’n tweetjes. Reken er maar op dat mijn pony dat echt niet zag zitten in zijn eentje! Hij, zonder ander paard? Dat ging er de eerste keren slecht in bij hem, ook al had hij zijn mensenmaatje op zijn rug.
Pas in zo’n situatie kom je weer in aanraking met leiderschap. Hem laten weten dat hij en ik echt samen de wereld aankonden, dat heeft best even geduurd. De eerste keren draaide hij nog op de parkeerplaats om en sjeesde hij terug naar zijn veilige haven. De eigenaresse is zelfs een aantal keer mee naar buiten geweest om de terugweg te blokkeren, tot mijn pony en ik de stilzwijgende afspraak hadden dat hij gewoon vooruit liep, het erf af…

Mijn pony zou echter zichzelf niet zijn als hij niet iets nieuws verzon. Nadat we het omdraaien in een vroeg stadium overwonnen hadden, kwam het omdraaien in het bos. Help, er was iets engs (een mountainbiker bijvoorbeeld) of er was iets nieuw in het bos (een grote kei bijvoorbeeld) en weg was hij! Dan was het omdraaien en galopperen maar. Ik kan je vertellen, mijn pony is rap hoor. Nog voordat jij door hebt dat hij dat gaat doen, is hij al een paar meter verder. Het grote voordeel is wel dat je hem binnen drie passen weer in tempo terug hebt. Uiteindelijk hebben we dat geintje ook weer overwonnen… en nu zitten we nog een beetje met de angst. Ik kan me best van tevoren druk maken over de dingen die we onderweg mogelijk tegenkomen. Gelukkig zijn de laatste paar keren naar het bos behoorlijk goed verlopen en kon ik steeds beter rustig blijven. Ach, een grasmaaier is eng maar mijn pony kalmeren ging best makkelijk. En een tractor die stilstaat, dat is helemaal geen probleem. Het is voor mij een kwestie van "dit zou kunnen gebeuren” loslaten en op het moment zelf maar zien wat er gebeurt en hoe je het oplost. Best ingewikkeld vind ik zelf. Heeft iemand nog een portie zelfvertrouwen te paard over?

_________________________________________________________


De kracht van de Shetlander

Blogger Babette bracht al eens een ode aan de Shetlander. Terecht natuurlijk, want ze hebben gewoon een groots en sterk karakter en zijn ontzettend grappig. Oók als ze eigenwijs en eigenzinnig hun eigen weg gaan. Wie met Shetlanders werkt, kan niet anders dan bewondering hebben voor dat kleine paardje dat zich niet laat kennen. Ze zijn een voorbeeld voor iedereen die denkt dat hij of zij er niet toe doet. Wie zich te klein of onbelangrijk voelt, raad ik aan de wereld van de kleine paardjes te ontdekken. Size does not matter!

Blogger Amber liet al zien dat je Shetlanders prima kunt vermaken met vrijheidsdressuur. Ontzettend leuk lijkt me dat, want Shetjes zijn hartstikke leergierig. Wij hebben Isie Lief. Jawel, en lief is ze! Wel op haar voorwaarden hoor, want ze blijft een Shetlander. Dus is ze super lief tegen kinderen, maar lekker eigenwijs tegen jou als (bege)leider. Ze heeft longeren tot een soort spel verheven, waarbij het stiekem niet meevalt om haar netjes te laten luisteren. Zint haar iets niet, dan is ze zo duidelijk dat je er niet omheen kunt. Oortjes naar achteren en happen maar. Ja, soms is het met die kleine Isie uitkijken geblazen hoor. Op een goede manier, want wie kan het haar kwalijk nemen dat zij jou happend duidelijk maakt dat het kindje op haar rug wel heel erg zit te wiebelen met zijn benen? Gevoelig als ze is, vindt ze dat helemaal niet leuk. Maar ze accepteert alles prima en zolang je haar op tijd rust geeft, doet ze niet vervelend. Dat is vooral een kwestie van goed blijven kijken en luisteren naar wat ze je vertelt.

Isie is een meester in ontsnappen, maar ook dat lijkt me bijna een natuurlijke eigenschap van haar ras. Ze duikt als het even kan overal onderdoor. Bang, dat is ze nauwelijks. Toen we in januari weer eens een cursus Horsemanship kregen met daarbij een obstakelparcours, hebben we deze keer de paarden eerst geobserveerd. Wat is dat verrassend leuk! Al heel snel komt het karakter van ieder paard naar boven. Isie stapte uit zichzelf overal op af om alles te ontdekken, ook dat blauwe zeil en die gekke plank op de grond. Dat deed ze gewoon in haar eentje. De andere drie zochten juist steun bij elkaar en begonnen na lang twijfelen aan een ontdekkingstocht. Dat deden ze overigens wel ieder op een andere manier, via geur, aanraking of zicht. Probeer het zelf ook eens uit, een leuke afwisseling op het samen met je paard afleggen van een obstakelparcours.

Onze Isie heeft in haar leven twee veulens gekregen. De laatste nadat ze zelf tijdens een ontsnapping een lammetje van haar moeder scheidde en we aan haar moedergevoel hebben toegegeven. Haar tweede veulen hebben we bewust met hulp van de vele kinderen consequent opgevoed en overal al heel snel mee in aanraking laten komen. Raad eens? Hij doet nu ook werk als co-therapeut, in België! Ja, wat zijn wij trots op ‘onze’ helpende Shetlanders.

_________________________________________________________

 


Naar de kapper

Bij Fjordenpaarden staan zoals jullie weten de manen rechtop. Zo ook bij Frutske, want lange manen bij hem vind ik persoonlijk niet zo stoer staan. Natuurlijk blijven die manen niet vanzelf rechtop staan, een beetje hulp is nodig. Dus moet hij regelmatig geknipt worden. Zijn kapper, dat ben ik! En, eerlijk is eerlijk, Frutske is een zeer gewillige cliënt. Hij staat keurig stil en valt al snel in slaap als je bezig bent. Af en toe word je even onderbroken omdat hij iets hoort en zijn hoofd omdraait of omhoog of omlaag beweegt. Maar ach, lang duurt dat niet en al snel kun je weer verder. Heerlijk werk, je raakt er zelf ook ontspannen van.

Dat knippen valt in de praktijk nog helemaal niet mee. Vooral in het begin was het zoeken naar de juiste manier. Je moet maar eens de manen van een Fjord voelen, dan weet je door wat voor dikke haren je heen moet. Je hebt ook nog dat het witte haar korter hoort te zijn dan het zwarte, maar eigenlijk niet meer dan een centimeter. Wat gebruik je dan voor schaar? Of zou een tondeuse een betere oplossing zijn? Dat laatste hebben we nooit goed aangedurfd, ik nog steeds niet. Een scherpe, heuse kappersschaar deed goed zijn werk. Helaas zijn we deze om onverklaarbare redenen kwijt geraakt en is het nu een iets andere schaar die het werk doet. Ook daar valt best goed mee te knippen, al is deze schaar niet zo scherp en zuiver als een kappersschaar. Maar ik kom ermee door de dikke plukken haar heen.

De techniek heb ik verder verfijnd na een bezoek van iemand die dat knippen van manen professioneel doet. De eerste keer alles knippen en dan pas de witte haren korter. Dan houd je nog wel de uitdaging om in een bocht te knippen, vergelijkbaar met een parabool. Dat gaat de ene kant op echt wel makkelijker dan aan de andere kant, en dus loop ik steeds heen en weer om het kapsel zo symmetrisch mogelijk te maken. Al met al ben ik ruim een uur bezig om zijn manen wat naar tevredenheid te hebben. Perfectionistisch als ik ben is het natuurlijk nooit goed genoeg, toch mag het resultaat er elke keer wel zijn!  

_______________________________________________________


Eerlijk tegen je paard

Iedereen heeft vast wel eens een dag dat het niet lekker loopt met je paard. Wat mij betreft kun je dan twee dingen doen: stug doorgaan of gewoon stoppen. Kiezen voor de middenweg kan ook: één ding goed afronden en dan stoppen. Van stug doorgaan tegen beter weten in ben ik zelf nog nooit beter geworden, jullie wel? Dat is overigens iets anders dan volharding tonen of niet opgeven. Maar soms belemmer jij met je emoties succesvolle communicatie met je paard. Soms kan het zijn dat je je paard zo overvraagd hebt, dat hij niet meer kan leren. Wat levert stug doorgaan dan nog op? Toch merk ik dat op het juiste moment stoppen voor veel ruiters moeilijk is. Want wanneer is het genoeg?

Kijk en ‘luister’ naar je paard. Als je hem goed kent (en aanvoelt), weet je echt wel wanneer het tijd is om te stoppen met waar je mee bezig was. Wanneer je paard voor dat moment klaar is met leren en doorgaan niets meer oplevert. Blijf dicht bij je eigen gevoel, dat vertelt je alles wat je moet weten. Onbewust beïnvloed jij ook (de omgang met) je paard. Je doet je paard daarom geen groter plezier dan altijd eerlijk te zijn tegen hem. Geef toe wanneer jij iets fout doet, op dat moment even niet de juiste hulp geeft (en begin opnieuw!). Of wanneer jij even zo slecht in je vel zit dat je daardoor slecht kunt communiceren en bijvoorbeeld sneller gefrustreerd bent (stop er dan mee!). Geef niet altijd meteen overal je paard de schuld van.

Mijn dieptepunt was een bosritje dat ik vorig jaar maakte. Het ging al langer persoonlijk niet zo goed en dat had zeker invloed op mijn (zelf)vertrouwen tijdens het rijden. Dat had ik natuurlijk al wel aan mijn lieve Frutske gemerkt, maar dat bosritje maakte hij toch wel heel duidelijk hoe groot die invloed was. Ze zeggen niet voor niets dat paarden spiegelen! Achteraf gezien had ik toen nooit moeten opstappen, omdat ik tijdens het halen en poetsen al veel te onrustig was van binnen. Dat voelde ik, maar negeerde het toch. Eventjes ging het rijden goed, tot ik in het bos de spanning in mijn benen en rest van mijn lijf voelde groeien. En daarmee de onrust in mijn pony. Hij ging zich letterlijk gedragen alsof hij spoken zag: snel stappen en achterom kijken. Ter plekke stapte ik af, doorgaan zou een gevaarlijke situatie opleveren. Bovendien kon mijn pony hier niets aan doen! Ik bleef voor hem uit lopen tot de spanning iets wegvloeide en ik het laatste stukje naar huis weer in het zadel kon afleggen.

Dat moment betekende een serieuze deuk in het vertrouwen in mezelf. Ik besloot eerlijk te zijn tegen Frutske en pas weer op te stappen wanneer mij dat zinvol leek. Tot die tijd hield ik me wel bezig met los-, grond- en longeerwerk. Maar van binnen ging ik verder achteruit, waardoor ook het werk op de grond niet altijd soepel verliet. Na lang aarzelen zocht ik contact met een paardencoach. Haar paard was nóg duidelijker dan mijn Fruts: bokkend door de wei vertelde hij me dat de blokkade die in mij zat, echt weg moest. Toen die blokkade een naam en eigen pion kreeg, kwam het paard ook nog uit zichzelf er tussenin staan. Weg ermee! Gelukkig is dat gelukt. Nu tijd om weer het vertrouwen in mijn eigen rijkunsten terug te krijgen (want wat er ook gebeurt, ik blijf wel zitten!).

 
_______________________________________________________


Hoe paarden blijven fascineren

Regelmatig bekijk ik van een afstandje het gedrag van onze paarden in de wei. De onderlinge verhoudingen zijn vaak zo fascinerend dat ik me daar al een dag mee zou kunnen vermaken (of ga ook eens zoals Elène vertoeven in hun natuurlijke omgeving). Laatst zag ik hoe onze kleine Isie Lief de baas was over Midola, het privé KWPN-paard van de hippotherapeute. Zo’n kleine Shetlander die zo’n overwicht heeft dat zo’n groot paard niet meer in haar buurt durft te komen, waar vind je dat in de mensenwereld? En dat zonder overdreven hoog van de toren te blazen. Dat schouwspel zette me aan het denken over de veranderingen binnen onze kudde. Het is namelijk wel eens anders geweest...

De afgelopen jaren heeft ´onze´ kudde verschillende samenstellingen gekend. En elke keer moest elk paard opnieuw zijn plek in de kudde vinden. Ook als de verandering in onze ogen minimaal is. Isie Lief is in de 7 jaar dat ik nu bij de therapie betrokken ben de enige constante factor geweest. Op het moment dat Frutske tot de kudde ging behoren (5 juni 2008) hadden we nog Doortje, een kruising tussen een Ardenner en Tinker. Een onstuimig jong en vooral groot paard dat ook nog eens overduidelijk door had dat ze haar gewicht in de strijd kon gooien. De leider van de kudde en een paard waar Frustke wel ‘verliefd’ op leek.

In de winter van 2009 voegde Arno zich bij hen. Wat een opschudding!
Het leek soms wel oorlog tussen Frutske en Arno, wie het dichtste bij Doortje mocht staan. Vrienden waren ze zeker niet, eerder vijanden. Mijn vriendin en ik hebben er in die tijd heel wat mee te stellen gehad. Erg handig is het namelijk niet om dan samen te rijden... Helaas hebben we Doortje op 5-jarige leeftijd moeten laten inslapen. Een gemis voor velen, maar het bracht wel Arno en Frutske dichter bij elkaar en langzaam werden ze ‘vrienden’.
En wat dacht je van de tijd dat Isie Lief juist onderaan de kudde stond. Dankzij haar eigen zoon! De verandering was enorm en voor ons mensen raar om te zien. Dat pittige, kleine Shetlandertje dat iedereen de baas was, werd verjaagd door diezelfde paarden over wie ze eerst overwicht had. Tot haar zoon Bennie Stout een therapiepaardje werd in België en onze kudde verliet... en de overgebleven paarden, onze huidige kudde (Fruts, Arno, Isie Lief en Midola), opnieuw in balans moest komen. Nu heeft Isie weer genoeg praat!

Zo zijn er nog veel meer opmerkelijke observaties te maken. Hoe Arno vooral in het begin ‘weggepest’ werd bij het eten en niet voor zichzelf durfde op te komen. Hoe Bennie Stout lekker brutaal een plekje opeiste als Midola aan het eten was en als enige daardoor bij haar in de buurt mocht komen. Hoe Fruts als enige met zijn hoofd naar beneden blijft staan om door te eten als de rest al naar stal loopt bijvoorbeeld.
Wat paardengedrag betreft is elk moment fascinerend...

_________________________________________________________


Loswerken, hoe doe je dat eigenlijk?

Valt nog niet mee hoor, een paard in de roundpen ‘besturen’. Oftewel, richting, tempo en snelheid bepalen. Hoewel ik er al aardig wat theorie over heb gelezen en de praktijk heb meegemaakt, blijft het zelf doen nog lastig. Het ziet er namelijk heel makkelijk uit als anderen het doen!
Gelukkig kan ik altijd hulp vragen en zo stond ik in oktober in de roundpen voor een kort eerste (opfris) lesje. Paard de rondte in sturen en vanaf het midden eens naar zijn achter- of voorkant lopen. Gewoon reactie peilen. Observeren. Wat bleek? Fruts loopt nog wel eens door je heen als het ware. Een teken van dominantie dus, maar in zijn geval niet gevaarlijk (‘even’ duidelijk maken dat jij de leider bent en er is niets aan de hand). Dit was voor mij niet helemaal nieuw natuurlijk want ik ken die pony al 5 jaar... Maar het is goed om weer eens gezien te hebben en eraan herinnerd te worden. Loop je recht vooruit naar zijn achterhand, dan gebeurt er de eerste keren ook weinig. Geen versnelling te merken. Rechtsom draait hij zelfs naar je toe en staat hij je wat verbaasd, zo lijkt het, aan te kijken. Alsof hij wil zeggen, wat doe jij nou, of misschien wel, wat wil je nou? Onze kleine Isie doet hetzelfde bleek later in mijn eigen sessie met haar. We zijn er eigenlijk nog niet over uit hoe we deze reactie moeten interpreteren, maar fascinerend is het wel.
 
In de keren na die eerste observatieles ben ik op zoek gegaan naar meer informatie. Zoals de rem, na hoeveel passen schuin richting de voorkant staat je paard stil? Dat valt nog niet mee, bleek wel! In het begin kostte het me vaak 5 tot 6 passen. Vergelijkbaar met het rijden overigens, want ook dan wil Fruts niet meteen op je eerste signaal stilstaan en zet hij ‘stiekem’ nog wat pasjes extra. Bovendien heeft hij in de roundpen de neiging om zodra jij je eerste stap zet om naar je plek terug te gaan, weer verder te lopen. En dat is niet de bedoeling. Je hebt hem immers nog geen bewust seintje gegeven. Zolang jij niets doet, mag hij dat ook niet. Het is gelukkig wel iets om aan te werken, stil blijven staan totdat jij het teken om in beweging te komen geeft. Dat blijft in de praktijk niet mee te vallen met eigenwijze paardjes (ook Isie vertoont namelijk hetzelfde gedrag). Maar we blijven stug volhouden!
Nog leuker is natuurlijk het gegeven dat als jij aan de rem werkt, het gaspedaal minder gevoelig wordt, en andersom. Dat moet herkenbaar zijn? Daarom is de hele uitdaging ook nog eens om beide evenveel te trainen. Ik wissel zoveel mogelijk af aan de voor- en achterkant en probeer daarbij consequent te zijn. Wat ook nog niet meevalt. Af en toe moet ik weer even opnieuw beginnen omdat frustratie de overhand neemt. Maar dat is wel het mooie met paarden, opnieuw kunnen beginnen om het beter te doen.
  

Ondertussen is de roundpen aardig nat en heb ik het werk in de bak aan de longe verder gezet. Longeeruren heb ik de afgelopen jaren al veel gemaakt. Een touw ertussen is alleen best een extra belemmering, zeker met een pony die linksom zijn hoofd naar rechts trekt. En wat dacht je van hem in galop houden, hij valt er het liefst na elke pas uit! Uitdagingen genoeg dus vanaf de grond…

 

_________________________________________________________

Speciale pony, speciale kinderen

Over het werk van Frutske en zijn kuddegenoten kan ik eeuwig doorpraten (of schrijven). Het is iets moois, iets bijzonders, iets dat uitdaagt om jezelf te vinden. Wie de essentie erachter niet zo goed kent, raad ik aan ‘De Paardenjongen’ van Rupert Isaacson te lezen. Ik weet zeker dat je het verhaal aangrijpend vindt. En dat het bij je blijft, of zelfs nog meer aan het denken zet over je eigen relatie met je paard. Ik ervaar namelijk zelf ook dat Frutske een rustgevende factor is, dat hij mij helpt in mijn ontspanning. Maar ook dat hij mijn (stress)emoties overneemt als ze te heftig worden en me daarmee glashard op de feiten drukt dat er binnen iets niet goed zit. Dat maakt Frutske weer zo bijzonder. Daarom begrijp ik het effect dat hij heeft op ‘onze’ kinderen.

(logopedische) Hippotherapie begint gelukkig steeds bekender te worden in ons land. Maar goed ook, want het helpt zoveel kinderen (en volwassenen)! Iedereen die bij ons betrokken is, ziet graag dat de begeleiding voor alle kinderen door het hele land beschikbaar is. Gewoon omdat het ze zo goed kan helpen in hun ontwikkeling. Zodat het kind vooral zichzelf kan zijn. Geen hokjes, geen vooroordelen, geen negatieve beperkingen. Zijn wie je bent en doen wat je kunt! De campagne van SIRE over het doorbreken van het taboe op psychische ziek zijn, is wat dat betreft een voltreffer. Daar kan ik me nou helemaal in vinden.

Misschien hebben jullie vergelijkbare ervaringen? Of kennen jullie zelf kinderen die wat hulp van onze geliefde paarden kunnen gebruiken? Ik gun iedereen zo’n positieve ervaring met het paard. We gebruiken daarbij de kracht van het los- en grondwerk samen met de natuurlijke lichaamstaal en de beweging van het paard. Om maar eens wat mooie dingen op te sommen… het is toch stoer als jíj, als klein en onzeker persoon, een paard kan leiden? Als hij jou volgt en jij vervolgens bepaalt waar en wanneer hij stopt, hoe hard hij loopt en in welke richting. Voor ons als ROS-lezers is het zo simpel, toch? Maar voor een kind met een beperking is dit al heel wat! Het geeft zelfvertrouwen, maar ook het besef dat jij als mens invloed hebt op je omgeving. En ben je niet duidelijk, dan begrijpt Frutske je echt niet… Dus je moet wel leren ondubbelzinnig te communiceren. Zo simpel maar oh zo effectief. Soms een regelrecht wonder.

Wat het werk wel bemoeilijkt, is alle ingrepen in de zorg en de persoonsgebonden budgetten. Paarden zijn nu eenmaal niet goedkoop in onderhoud. Dus er hangt wel een prijskaartje aan deze vorm van begeleiding. Daarom hoop ik maar dat er mensen zijn die begrijpen hoe goed (logopedische) hippotherapie is. En die dit ook voor de toekomst kunnen behouden. Ik weet zeker dat iedereen bij ons er alles aan zal doen om kinderen (en hun ouders) te blijven helpen met elke hulpvraag. Kijken jullie ook eens verder in je omgeving?


_______________________________________________________


Een band opbouwen


Dit jaar ben ik naar het Horse Event in Deurne geweest. Altijd een belevenis, al was het maar vanwege de vele mensen, stands en natuurlijk paarden. Al die verschillende rassen zijn een genot om te aanschouwen. Wat zijn het er toch veel!  Het mooiste vind ik de Natural Horsemanship cirkels met demonstraties van namen als Annemarie van der Toorn, Emiel Voest en Lammert Haanstra. Gewoon omdat ik me daarmee verbonden voel en al veel van hun werk gezien heb in de afgelopen jaren.
De meeste indruk maakte deze keer echter Wendy Bleekemolen en haar echtgenoot Steve, van de Two Lazy Seven Ranch. Ik ken ze van The Wild Bunch. Prachtig. Vol enthousiasme vertelde zij over de menselijke variant van "oortjes naar achteren” en "oortjes naar voren”. Zeker iets om in het achterhoofd te houden. De natuurlijke manier van met paarden omgaan is voor mij overigens zo logisch dat ik er niet altijd bij stilsta dat het (nog) niet zo wijdverspreid is onder paardenliefhebbers. Maar ik merk ook vaak genoeg bij mezelf dat je nooit genoeg kunt leren over lichaamstaal en de omgang met paarden. Daarom zijn zulke (bekende) demonstraties altijd weer goed om te zien. Bovendien doe je meteen ideeën op voor trainingen voor jou en je pony.

Ik kan zelf wel wat meer "oortjes naar achteren” power gebruiken… en wat meer overtuiging als Leider (weg met de angst dus). Bij alle demonstraties verlang ik alleen soms, heel stiekem, terug naar Mambo. Dat is de New Forest pony die ik reed voordat hij te gevoelig werd voor het werk met de kinderen. Toen is hij ‘geruild’ voor onze Fjord Frutske. Met Mambo kon ik lezen en schrijven. Blind. Hij was mijn maatje. Deze pony ging voor het vuur voor mij, zelfs wanneer hij eigenlijk pijn had. Wat een fijn gevoel. Het respect en vertrouwen was zo groot, maar wel zo vanzelfsprekend dat ik daar in die tijd nooit zo bij heb stilgestaan. Tot Frutske kwam. Bij Mambo was rijden simpel. Ik bewoog mijn bovenlijf in de juist richting en hij reageerde. Beenhulpen? Amper nodig, een lichte aanraking of verplaatsing van het been was voldoende. Een groot verschil als je dan een stuggere, eigenwijze Fjord onder je krijgt.
De eerste twee keren dat ik Frutske onder het zadel had, kon ik hem letterlijk niet voor of achteruit sturen, niet links of rechts. Ik moest mezelf helemaal een nieuwe manier van rijden aanleren, alsof het een manegepaard betrof (is hij ook geweest). Weer overdreven beenhulpen gebruiken en een zweepje in de hand omdat hij anders zeker niet voorwaarts is (je hoeft ‘m niet te gebruiken). Het is me een tijdje gelukt die beenhulpen heel klein te houden om reactie te krijgen, maar oh wat gaat daar veel tijd en energie in zitten! Dat betekent echt consequent hulpen van stap 3 naar stap 1 terugbrengen, bij voorkeur natuurlijk vanaf de grond, en liefst minstens 3 keer per week natuurlijk. En als je een tijdje niet gereden hebt, kun je weer van voren af aan beginnen. Ja, dan verlang ik wel naar Mambo hoor, dat ging toch allemaal naar mijn gevoel wat soepeler!

Bij Frutske heb je meer overtuigingskracht nodig. Hij lijkt meer weerstand te bieden aan join-up technieken. Alsof hij wil zeggen "waarom zou ik jou volgen?” Het is ook een pony die met iedereen vriendjes wil zijn, niet expliciet met jou alleen. Op het Horse Event ben ik wel weer dichter bij zaken als respect, vertrouwen en mogelijke oplossingen gekomen. In de komende maanden, als het toch winters weer is en rijden niet fijn is, ga ik me maar eens concentreren op het versterken van mijn band met Frutske. Ik weet dat hij nooit zo gevoelig gaat worden als Mambo was, en dat hij ook altijd een allemansvriendje zal blijven, maar misschien kan ik toch iets van die band waar ik de laatste tijd zo sterk naar verlang bewerkstelligen!


_________________________________________________________

 
Angst


Ken je dat? Je ziet een vrachtwagen aankomen en knijpt spontaan met je benen omdat je denkt dat je pony zal wegvluchten. Niet handig! Natuurlijk doet hij dat dan. Dat had ik kunnen weten. Stom. En toch krijg ik die onbewuste reactie niet uit mijn systeem. Irrationele angst. Ik anticipeer op iets dat een vorige keer gebeurd is, maar wat mijn pony eigenlijk allang vergeten is. Want dat is nou het mooie van paarden, je kunt iedere keer weer opnieuw beginnen met leren. Dus een volgende keer (of eigenlijk de eerste keer al) hoeft je pony helemaal niet te schrikken van die vrachtwagen, als jij maar rustig blijft!
 
Laat dat nu mijn probleem zijn… Rustig blijven in een onrustige situatie. Ik zal jullie eerlijk toevertrouwen, ik ben een control freak. Ook te paard. Zie je het al voor je…? Paardrijden betekent 80% controle en je voor de overige 20% overgeven aan de natuur. Je hebt toch te maken met een levend wezen en wel een prooidier, kuddedier en vluchtdier in één. Best lastig hoor. Ik weet dat mijn angst zinloos is en toch laat ik me er vaak door leiden. Omdat ik blijkbaar stevig in het zadel zit, heeft het me nog niet in grote problemen gebracht. Maar ontspannen rijden is anders!
Werk aan de winkel dus. Wat ik zelf wel prettig vind, is dat ik me bewust ben van mijn eigen gedrag. Want daarmee beïnvloed ik, of ik nu wil of niet, mijn pony. Die vervolgens van dingen gaat schrikken waar hij echt wel zo voorbij kan stappen. En laat dat nou gezien zijn werk als co-therapeut niet handig zijn! Een schrale troost is overigens wel dat hij met kinderen op zijn rug stukken rustiger en voorzichtiger is. Maar toch sluipen er soms kleine dingetjes in, zoals onrustig met zijn kont opzij gaan als er bijvoorbeeld een tractor/vrachtwagen voorbij komt. Gelukkig heb ik de afgelopen jaren geleerd spanning los te laten. Zodra ik merk dat ik ga zitten klemmen met mijn benen of ga knijpen in de teugels, laat ik los. Direct. Onthoud: spanning is nooit goed. Dat is voor je paard het signaal dat er iets aan de hand is. Oeps, verkeerde signaal dus…
 
Dus: teugels losjes houden, zonder contact met de mond te verliezen, en je lijf ontspannen. Dat lukt weliswaar nog niet altijd even goed, maar het schiet wel meteen door mijn hoofd. Stiekem vind ik dat al een hele stap. Nu nog weer opnieuw leren ontspannen en "in het nu”-leven. Zijn zoals alle paarden (en dieren) zijn. Want waarom zou je ook gaan nadenken over iets dat onderweg heel misschien wel eens zou kunnen gebeuren omdat het de vorige keer toevallig nou zo gegaan is… Stom toch?