Fresh Bloemen & Planten Tuinontwerp Beet Duiken Rovers Karper Mama Wetenschap in beeld Historia GoodFood Hart voor dieren

 

Karma


Vorige keer heb ik al verteld over mijn 1e pony, Skippy. Eigenzinnige pony en zeker niet de gemakkelijkste. Blijkbaar trek ik dit aan. Vanochtend reed ik het erf op van vrienden van me. De zon was een beetje wispelturig, maar de wind loog er niet om. Ik stapte uit mijn auto en zocht waar iedereen een beetje uithing. Het was de derde keer dat ik Silke, een Friesche merriemevrouw van 15 jaar, ging behandelen.

Kyros, een eigenzinnige doch blije en zeer lieve Rottweiler, kwam me blij springend verwelkomen. De dames waren bezig in de stallen, dus liep ik daar binnen. Silke stond nog te genieten van haar ontbijt. Heeeeeeel lang. Naast haar staat Max, een ruin van in de 20. Het zal je niet verbazen dat hij zijn maaltje al lang op had. Hij stond al te popelen om naar buiten te gaan, ofzo. Silke niet. Silke keek argwanend en druk likkend vanuit haar voerbak naar me.

Zie, Silke heeft een probleempje. Met mensen. Het is namelijk háár stal en als wij, mensen, die durven te betreden zonder haar toestemming, nou dan zul je het bezuren (wie de film Seabiscuit heeft gezien; het geitje wat uit de stal vloog?).
Vandaag was mijn doop. Ik mocht kijken of Silke eventueel van plan was om mij haar het halster om te laten doen en haar mee te nemen uit haar stal. Twijfelend schoof ik de staldeur een stukje open, om haar nieuwsgierigheid te wekken. En om haar gewoon te aaien. Ach, wie houd ik hier voor de gek? Ik wilde haar voor de gek houden en dat wist ze. Dus liet ze me mijn gang gaan. Ik mocht haar aaien en over haar manen kriebelen. Niets aan het handje.

Ik werd overmoedig en liet het halster aanrukken. Voorzichtig, maar ogenschijnlijk daadkrachtig (pfff) ging ik iets verder haar stal in en benaderde haar van haar linkerkant. FOUT! Mevrouw wees met haar oren naar achteren en om te laten zien wat ze daarmee bedoelde, draaide ze haar gigantische achterwerk naar me toe. Dit was een NEE.

Maar. Haha. Ik heb voor veel hetere vuren gestaan, dus was niet onder de indruk. Ze deden even het halster bij Max aan. Boem. Mevrouw draaide om en ik kon ineens zo haar halster omdoen. Niets aan het handje. Maar. Wie er nu gewonnen had?  Geen idee, ik vrees dat ik dat de volgende keer mag ondervinden.

 

 

 


 

 

Vroeger…..

4 Jaar was ik. 4 Jaar! Met mijn gele rubberlaarsjes reed ik tijdens een braderie door onze straat. Op Rakker. Natuurlijk, want wie is er nu niet op een ‘Rakker’ begonnen? Een Shetlandpony, bont. En natuurlijk vreselijk eigenwijs, want dat zijn ze allemaal.
Ik woonde naast een manege en was reeds besmet met het virus. Het paardenvirus wel te verstaan. Maar dat hoef ik waarschijnlijk niet uit te leggen. Het kruipt door je aderen en wanneer je de lucht van paarden ruikt, of zelfs maar denkt aan paarden, begint dat hevig te stromen en krijg je dat euforische gevoel, hmmm. Tja, dan kun je niet anders meer dan iedere woensdagmiddag naar die manege, even een uurtje op die rug meedeinen. Heerlijk! En buiten dat uurtje ook alle overige tijd ‘helpen’ op de manege.
Tot dat uurtje niet meer genoeg is en ik het, dank aan mijn ouders, mocht uitbreiden met een uurtje op de zaterdagmiddag. Daarbij hoorde snoepjes kopen in de kantine, een zakje paprikachips voor 0,50 cent! Dat waren nog eens tijden.
Aan de andere kant van ons huis woonden mijn oom en tante. Zij waren, bofkont die ik daar was, ook gek op paarden en hadden een paardje gekocht. Atilla heette ze en ze kwam achter hun huis wonen, samen met Caesar. Caesar was een Shetlander, waar ik mij niet zoveel meer van herinner.
Ik werd 7 jaar en ik kreeg het alle mooiste verjaardagscadeau ooit! Een Welsh pony, genaamd Skippy. Skippy deed zijn naam eer aan en bokte er stevig op los. Maar dat weerhield mij niet, ik was niet bang. Wel was het een beetje storend tijdens de lessen op de manege dat ik ongeveer 4 keer per les naast mijn pony lag. Dus besloten ze een jongen, die zowat kon meelopen wanneer hij op Skippy zat, op Skippy te zetten. Dat zou het wel oplossen. Moewahahaha!!! Dat dacht Skippy vast. Hij zette het op een rennen, dicht langs de kanten af en ook deze jongeheer verliet, ongewenst, de rug van mijn Skippy. Tijdens de lessen die Skippy en ik bijwoonden was er inmiddels een heus publiek aanwezig. Sensatie! Een klein blond 7-jarig meisje, wat viel en opstond. Steeds opnieuw.
De zoon van de instructeur werd ingeschakeld. Thijs. Thijs had een bril. Hij besteeg mijn Skippy en zette hem in galop. Skippy galoppeerde rond. Dicht langs de kanten. Een beetje bokken voor de show en hop! Daar ging Thijsje. Zijn bril hing half aan zijn gezicht.
Niemand kon Skippy temmen. Totdat ik zo gewend was aan zijn beweging, dat ik als een steen in het zadel zat en hij mij er met geen mogelijkheid meer af kreeg. De lol was over! Voor Skippy dan. Ik heb veel buitenritten met mijn oom en tante gemaakt. Op zondagochtend naar de duinen, of langs het kanaal. Dan afsluiten met een kroketje. Ik was het gelukkigste meisje van de wereld!
Vroeger…

 

 

  


 

Lekker knuffelen…

Vrijdagochtend 9.30 arriveer ik bij mijn eerste klantje. De lucht is donkergrijs en het regent pijpenstelen. De boerderij die er altijd zo romantisch uitziet, lijkt ineens triest en donker. De rijbak die er altijd zo ‘uitnodigend’ uitziet, is nat en er zijn gelukkig wel sleufjes gegraven zodat het water weg kan. Ik kijk nog wat op mijn telefoon vanuit de warme Nissan Patrol en bereid me voor op de behandeling van Roos. Roos is een ranke pony, een vosje, met een zeer gevoelig karakter. Als je goed naar haar kijkt, lijkt ze zelfs een beetje op een hertje. Haar ogen zijn donker en groot, met een nieuwsgierige, doch schichtige blik. Altijd klaar om te vluchten.

Ze staat in haar stal, naast een andere pony. Daarnaast is een uitloopstal, waar Wesley staat en Dootje, een klein eigenwijs Shetlandertje, af en toe verblijft. Dootje kan namelijk onder de draad door en wandelt parmantig langs de andere pony’s die dat niet kunnen, op Banjer na, want die is met pensioen. Dootje is duidelijk enorm in haar sas met het feit dat ze dit kan.

We lopen de stal van Roos in en doen haar deken af. Doordat Roos een nerveuze pony is, bouwt ze veel spanning op en dit zet zich vast in haar rug. Ze drukt haar neus de lucht in tijdens het rijden en kan haar hals niet ontspannen. Het is duidelijk wat Roos nodig heeft. Haar zenuwbanen mogen vrij en daarna kan ik haar schoft ontspannen. Haar schoft rilt bij iedere aanraking. Als dit eenmaal los is, heeft ze meer bewegingsvrijheid in haar schouder, lage nek en het begin van haar rug. Het kost haar moeite om te ontspannen. Duidelijk, maar dat is haar karakter. Dootje komt er gezellig bij staan met haar neus over de deur. Ze vindt het enorm interessant en blijft heerlijk met haar hoofd op de deur, waar ze nauwelijks bij kan, hangen.

Banjer komt er ook even bij. Maar, die kent het al, dus is snel uitgekeken.
Roos is klaar en ik kijk nog even hoe het met Wesley gaat, hij heeft een trap gehad. Het lijkt niets ernstigs. Ik kriebel hem een beetje op zijn schoft, waarop Wesley zijn lippen een beetje op trekt en met zijn tanden zachtjes de schoft van Dootje kriebelt, waarop Dootje haar tandjes ontbloot en haar bazinnetje, Natasja, kriebelt. Ik hoef denk ik niet te zeggen dat ik van mijn werk houd..

 

 

 

 


 

Als de fascie maar goed zit

Als mensen mij vragen wat ik precies doe en hoe het werkt, vertel ik onder andere over het losmaken van de fascie.  Dan zie je de ogen groter worden en monden openhangen. De wat..? Heb je ooit een kipfilet of ander stukje vlees bekeken? Dat hele dunne witte vliesje wat daar omheen zit, dat is de fascie.

Web
De fascie (Latijn: Fascia) is een ‘web’ van zacht bindweefsel, dat zich om spiervezels bindt, maar ook om elk bot en onze organen. Het verbindt en stelt in staat om alles als een eenheid te laten functioneren. Het geeft steun, bescherming en de mogelijkheid voor de aanhechting van de spieren. Het werkt als een schokdemper. De fascie bestaat uit verschillende lagen, die elkaar overlappen. We hebben de oppervlakkige fascie, de diepliggende fascie en de verbindende fascie.

1. De oppervlakkige fascie verbindt de huid met de spieren en onderliggende structuren, en zorgt ervoor dat zenuwen, lymfe- en bloedvaten de spieren binnen kunnen gaan. Ook vormt het een isolerende laag, waardoor er minder warmte verloren gaat en de spieren worden beschermd tegen fysiek letsel.
2. De diepliggende fascie ligt dieper in het lichaam en maakt beweging van spieren mogelijk. Maar geeft ook, net als de oppervlakkige fascie, doorgang aan zenuwen en bloedvaten. Op sommige plaatsen in het lichaam verzorgt het bevestiging van spieren en vangt het de schokken een beetje mee op.
3. De verbindende fascie ligt tussen de diepliggende fascie en de membranen die rond de lichaamsholten liggen. Het overbrugt de mogelijke ruimte tussen de diepe fascie en de membranen, het geeft flexibiliteit en maakt beweging van de interne organen mogelijk.

Blessures
Je zou het als een als een spinnenweb kunnen zien. Als je het spinnenweb ergens aanraakt of er aan trekt, verandert het hele web van vorm en komt er ook spanning op plaatsen die je niet hebt aangeraakt. Alles staat met elkaar in verbinding. Zo ook bij onze paarden. We hebben allemaal wel eens te maken met blessures met allerlei verschillende oorzaken. Na een tijdje verdwijnt het zichtbare resultaat van de blessure, bijvoorbeeld een zwelling en (schijnbaar) het ongemak van de blessure. Ik zeg schijnbaar, omdat de blessure ook de fascie in het omliggende gebied of op een andere plek kan hebben beïnvloed: deze gaat dan samentrekken en verstrakken. Dat is een natuurlijke beschermingsreactie van het lichaam. Meestal herstelt het lichaam dit spontaan en ontspant de fascie ook weer.

Gespannen
Wanneer het lichaam maar gedeeltelijk herstelt, blijft de fascie plaatselijk gespannen. Hierdoor worden ook de bloedcirculatie en de zenuwen in bepaalde weefsels verstoord. Uiteindelijk kan spanning op het fasciale weefsel problemen geven bij het afvoeren van afvalstoffen. Hierdoor kunnen nier- en darmfuncties verstoord raken. Zo belangrijk is het dus, als je fascie maar goed zit!

Voor en na: er zit 10 minuten tussen deze foto's. Zo snel kun je de fascia losmaken en onder andere de ruggenwervel weer rechtzetten, wat weer van grote invloed is op het gehele lichaam!