Fresh Bloemen & Planten Tuinontwerp Beet Duiken Rovers Karper Mama Wetenschap in beeld Historia GoodFood Hart voor dieren

Rare plekjes

Herfst. Hét jaargetijde waarin alle seizoenen in één dag voorbij kunnen komen. Zo sta je lekker van het zonnetje te genieten, het volgende moment ben je doornat geregend. Ik vind het zelf het mooiste seizoen van het jaar, maar mijn 'paardenhart' heeft liever de lente. Vooral als het belooft een mooie dag te worden en je besluit met je paard te gaan werken, en dat dan het weer ineens omslaat naar winterse buien. Zoals het de laatste dagen dus vaak is geweest. Niet erg, want je paard poetsen en vertroetelen is natuurlijk ook heel erg fijn. Ik ben er helemaal klaar voor, poetstas en alle smeersels en spuitbussen staan binnen handbereik. Een berg hooi om paardlief tevreden te houden.

Al poetsend merk ik dat lieve Yona het niet fijn vindt als ik haar buik borstel. Oren gaan naar achter en haar achterbeen komt omhoog. Apart...  ik ga met mijn hand over haar buik en voel, ter hoogte van haar navel, dat het wel erg ruw wordt en mevrouw haar oortjes zijn nu amper meer zichtbaar. Ik ga op de grond zitten, pak mijn telefoon (voor licht) en zie ineens allemaal korstjes en een erg kale plek. Wat is dit nu weer?!?

Het is weekend en ik vind het geen noodsituatie, dus los ik het liever eerst zelf op, voordat ik de dierenarts bel. Het is de afgelopen tijd al een groot feest met allerlei rare kwaaltjes die ze heeft ontwikkeld, maar dit kende ik nog niet. Gelukkig is de gemiddelde poetstas goed uitgerust met allerlei medicinale smeersels en spuitbussen, dus ik kon er meteen wat aan doen. Hier en daar een dreigende hoef ontwijkend, heb ik eerst met jodiumshampoo de boel goed schoon gemaakt, daarna gedroogd en met honingzalf ingesmeerd. Baat het niet, dan schaadt het niet, maar het is in ieder geval ontsmet.

De volgende dag bereid ik me voor op weer een flinke wasbeurt en zet alles alvast klaar. Ik zet Feyona vast en kijk naar haar buik. Maar ik zie niets. Het is nu alleen nog erg kaal. De korsten zijn weg. Heel apart.... Voor de zekerheid herhaal ik het jodiumbadje en honingzalf. Het heeft de eerste keer erg goed geholpen en het kan dus zeker geen kwaad. Dit keer laat ze braaf toe dat ik de plekjes met een washandje schoonmaak. Zelfs het insmeren met zalf vind ze geen probleem. Het was een vreemde uitbraak van korsten en haaruitval, maar gelukkig is het voorbij (hopelijk). Een goed gevulde poetstas bespaart je toch een dierenartsrekening.

 


 

Dekendans!

Het is weer die tijd van het jaar. Die tijd waarin alle zelfzekerheid ineens van ons af schijnt te vallen. Waarin we ineens niet meer weten of we een deken nu wel of niet op moeten doen en zo ja welke deken? Gewoon een dun regendekentje, of toch een 100 grams? Dagelijks al op of alleen voor de nacht? Sommigen blijven zonder deken staan en andere staan al met winterdeken op. Daar zijn de meningen dus nogal over verdeeld. Het is ook best lastig, want met de kou en nattigheid van vorige week zou je je paard het liefst een winterdeken op doen, want dan heeft hij het niet zo koud.

Maar dat is ons eigen gevoelswaarde die we eraan geven. Wij moeten er niet aan denken om met 14 graden en regen zonder jas buiten te staan. Brrrr de gedachte alleen al.... En omdat we zoveel om onze viervoeters geven, willen we dat ze het goed hebben. Maar een paard loopt al met een jas aan. En die jas is zo goed, dat het het hele jaar gedragen kan worden zonder extra toevoeging. Want heeft een paard het koud, dan gaan zijn haren automatisch overeind staan. Op die manier houdt het zijn warmte vast. Als wij er een deken op doen, kunnen die haren niet overeind gaan staan en krijgt het paard het alsnog koud.

Een leuke test is een wollen zweetdeken. Als je paard zweet en je geeft hem een wollen zweetdeken op, kijk dan wat er gebeurt. De deken blijft van onder helemaal droog, maar er komen kleine druppeltjes boven op de deken. Wol (dierlijk product) transporteert het vocht naar buiten. En dat is precies wat het bij alle andere dieren ook doet. Het transporteert zweet naar de buitenste laag van de vacht, zodat ze niet afkoelen. Anderzijds houdt het regen tegen, zodat de huid niet afkoelt. Geniaal toch? En toch, terwijl ik dit alles weet en met mijn verstand ook echt weet dat het beter is voor mijn paard om zonder deken te staan.... zegt mijn hart heel wat anders en ben ik in september weer volop in gevecht met mezelf over de dekenkwestie. Zucht!

 


 

Verhuisd

Op een dag kom je erachter dat dingen niet meer lopen zoals ze voorheen liepen. Je loopt tegen dingetjes aan, waar je voorheen geen erg in had, laat staan last van had. Maar als deze 'dingetjes' zichtbaar worden, zijn het ineens geen dingetjes meer, maar worden het probleempjes. En als je met die probleempjes blijf lopen, gaat het irriteren. Heel herkenbaar toch?

Zo liep ik de laatste tijd ook tegen dingetjes aan. Feyona heeft veel last van maaneczeem, dus zette ik haar voor zonsondergang binnen en na zonsopgang weer buiten. Geen probleem, ik houd van mijn moppie dus dan doe je het graag. Maar de laatste tijd merkte ik dat het steeds meer van mijn tijd ging vragen. Mijn werk thuis kwam steeds meer in het gedrang, de was en strijk stapelden zich op. Alles moest snel, snel. En dat ging me opbreken. Dat dingetje werd dus een probleempje.

Dochterlief rijdt nu vaker dan ik op Feyona en ze wil het wedstrijdcircuit in. Helemaal goed, met een doel gaan rijden heeft toch meer effect dan zomaar wat rondjes rijden. Dus dochterlief was ook vaker op stal te vinden. Heel erg leuk als je samen een hobby deelt. Maar de gemiddelde leeftijd van de stalgenoten ligt ver boven die van mijn dochter. Vriendinnen op andere stallen vertelden over de gezellige ritten buiten en de lol die ze hadden in de bak. Dat was een dingetje, maar omdat ze nu weinig aanspraak had én niemand om een lekkere buitenrit mee te maken, begon dat dingetje dus ook een probleempje te worden.

Feyona heeft aan haar weidegenootjes nooit echt vriendjes gehad. Ze werd getolereerd, daar bleef het bij. Zodra ze dichterbij kwam, werd ze weggejaagd. Ze hoort er niet bij. Op zich geen probleem, maar wel een dingetje. Naar mate de kudde kleiner werd en de dominantie naar haar toe toenam, werd het dingetje toch steeds meer een probleempje. Toen kwam er een dag dat ik geattendeerd werd dat er op een stal, waar vriendinnetjes staan, een plaatsje vrij kwam. Ik wilde niet per se weg, ik had het echt goed naar mijn zin. Maar de dingetjes zouden dan wel opgelost zijn.

Toen heb ik, na heel wat wikken en wegen, besloten dat we een proefperiode zouden hanteren. We kijken het een maand aan. Als dochterlief niet gaat rijden of minder tijd aan Feyona besteed, dan gaan we terug. Als Feyona, om wat voor reden ook, niet in de kudde past en achterna wordt gezeten of wordt geslagen, dan gaan we terug. Maar het ziet er naar uit, dat onze tijdelijke logeerpartij, een definitieve wordt. Dochterlief heeft het enorm naar haar zin. En, eigenlijk het belangrijkste, Feyona heeft het enorm naar haar zin. Ze heeft een Fries vriendje en loopt vrij rond in een vrij grote kudde. Voorheen hoefde ik mijn gezicht maar te laten zien of te roepen en ze stond al bij het hek. Nu moet ik haar uit de wei halen, wat ook nogal een karwei blijkt te zijn, want haar vriendje blokkeert de uitgang. Verhuizing geslaagd....

 


 

Wedstrijd

Dit weekend had mijn dochter haar eerste wedstrijd met Feyona. Ze had er zelf een zwaar hoofd in, want Feyoontje kan zich best verzetten, als ze geen zin heeft. De afgelopen week was het warm en klam weer, niet echt weer om aan het werk te moeten. Dat liet onze dame ook heel duidelijk merken. Haar 'ik heb hier geen zin in'-hoofd ging erop en het was best moeilijk om haar relaxed te krijgen. Ze pakt het bit vast, zet haar nek erop en je zoekt het verder maar uit. Best grappig dat ze duidelijk aangeeft er geen zin in te hebben of dat ze het toch echt te warm vindt om te moeten werken. Maar dochterlief vond het minder vermakelijk en zag haar eerste wedstrijd al in het water vallen.

De dag voor de wedstrijd gaan we toch nog even het proefje rijden. Ik raad mijn dochter aan om vooral ieder gevecht te vermijden en alleen maar het proefje 'te sturen'. Geen druk, geen stress en vooral geen gevecht. Gelukkig ging het super, het verdiende geen schoonheidsprijs, maar ze liepen samen het proefje foutloos door. Dat Feyona de vogels bestudeerde in de lucht, dat namen we maar voor lief, belangrijk was dat ze samen waren. Samen reden en samen stuurden. Het gaf mijn dochter weer moed. Dit was fijn rijden. Zo wilde ze de wedstrijd wel in. Ook Feyona was rustiger, relaxter en stuurbaarder. Het is ook echt een merrie in dat opzicht. "Je kunt het me vriendelijk vragen, maar als ik geen zin heb dan doe ik het gewoon niet." Ik vind dat karaktertrekje geweldig, maar ik kan me voorstellen dat het vlak voor een wedstrijd alles behalve grappig is.

De dag van de wedstrijd. Feyoontje staat heerlijk relaxed te genieten van de poetsbeurt en getut aan haar lijf. Bakje hooi erbij, wat wil je nog meer. Manen in de krul, hoefjes gelakt, staart uitgeplozen, zand van haar rug.... we zijn er klaar voor. Ze ziet er top uit. Dan komt de trailer. Feyona blokkeert en verzet geen hoef. Dat is best gek, want voorheen stond ze er al op voor je er erg in had. Misschien ook wedstrijdspanning. We lopen rondjes, doen grondwerk, halen de druk eraf. Het mocht allemaal niet baten. Net als we het op willen geven, stapt mevrouw vrolijk de trailer op. Onze diva.... We zijn gelukkig ruim op tijd en ze rijden nog even warm. En ja hoor, de spanning van de trailerrit komt naar boven. Ze pakt het bit vast en wandelt weg met haar hoofd in de lucht. Oi, als dit maar goed gaat. Dan kijk ik naar mijn dochter, die zit heerlijk relaxed in het zadel, geen druk, geen stress en vooral geen gevecht. Ze geeft de teugels aan Feyona, die dus nergens meer houvast heeft en haar trucje opgeeft. Trots om te zien hoe ze dit heeft opgelost.

Ze rijden de bak in en rijden een superproef. Ze waren weer samen. Ik vind dat zo'n mooi gezicht, als je paard en ruiter écht één ziet zijn. Proef twee was wat onstuimiger. Feyona had de wind in haar hoofd en bleef galopperen. Het mooiste daaraan vond ik mijn dochter, die bleef zitten alsof er niets aan de hand was. Maakte zich niet druk en probeerde Feyona weer terug te krijgen terwijl ze rustig doorging met haar proef. Geweldig. Omdat de prijsuitreiking nog wel even zou duren, zouden we eerst Feyona thuis brengen en dan weer terugkomen. Dat was tenminste het plan..... Feyona had een heel ander plan. Ze wilde nu helemaal de trailer niet meer op. Niet eens in de buurt komen. Ze verzette zich hevig. Wat we ook probeerden, ze verzette geen pas. De meiden die ook hun proeven gereden hadden, schoten te hulp. Er werd zelfs geopperd om Feyona bij hun paard op de tweepaardstrailer te zetten en haar thuis af te zetten. Hoe lief is dat? Maar ondanks dat ze naast een hele knappe ruin mocht staan, vertikte ons dametje het toch echt om de trailer te benaderen. Enfin, lang verhaal een heel stuk korter, met de kundige hulp van een van de meiden, stond Feyona eindelijk op de trailer. Op dat moment wordt de uitreiking aangekondigd en bleek dat we de tijd dus hard nodig hadden. Mijn toppertjes hadden het inderdaad super gedaan en werden eerste. Wij gaan nu eerst aan het trailerladen werken, voor we überhaupt nog naar een wedstrijd gaan.

 

 


Noodzakelijk kwaad

Feyona heeft last van zomereczeem. Wat een narigheid is dat. Buiten in de wei lijkt er niet zoveel aan de hand, maar zodra ze (rennend) naar stal gaat begint de ellende. Ze stormt haar stal letterlijk in en begint als een malle tegen de wand, voerbak of deur aan te schuren. Zo erg zelfs dat ze vaker dan eens op de grond belandt. Het is zo sneu om te zien, ze weet zich geen raad van de jeuk. Dan begint de zoektocht naar het wondermiddel tegen deze verschrikkelijke jeuk. Je loopt de hele dag naar oplossingen te zoeken en naar raad te vragen. Iedereen heeft een mening en een goedbedoeld advies. Maar, net als met mensen, zijn ook paarden individuen en ieder paard reageert weer anders op middeltjes of behandelingen. Tot ik het wondermiddel echt gevonden heb, staat mijn braverik in de volle zon met een eczeemdeken op. Snikheet natuurlijk, maar als je moet kiezen uit twee kwaden, dan toch maar een deken. Jeuk hebben en niet kunnen krabben is verschrikkelijk. Je kunt injecties halen tegen zomereczeem, maar ze geven geen garanties dat het werkt en het is vrij kostbaar. Knoflookpoeder is ook een leuk middel, dat behalve de vliegen ook mensen weert. Daar komt bij dat paardlief het dus echt niet lekker vindt. Vliegenspray is niet werkzaam op de "knutjes" die de zomereczeem veroorzaken. Teatreedruppels werken wel, maar alleen voor een paar uurtjes, daarna slaan die kleine ettertjes weer toe. Ondertussen ben ik 5 jaar en heel veel geld verder, maar nog niets gevonden dat echt werkt. Nu ben ik sinds kort begonnen aan Finecto plus. De recensies waren waanzinnig en ik dus hoopvol naar de winkel. "Aromatisch aanvullend diervoer" staat op de verpakking. Fijn, hoef ik in ieder geval niet met een wasknijper op mijn neus het eten voor mijn patiënte klaar te maken. Die gedachte veranderde op slag toen ik de deksel van de pot haalde..... mensenlief wat een lucht!!!! Waarom zet je zoiets als "aromatisch" op een verpakking, terwijl iets mega stinkt. Aromatisch klinkt positief, en dat was die lucht echt niet. Dan punt twee, het is vies!! Het is dat Feyona geen vingers heeft, maar anders had ze er vast een naar me uitgestoken. Haar neus ging in de voerbak en met dezelfde snelheid er ook weer uit. Zucht..... hoe krijg ik dit wondermiddel nu naar binnen??? Mengen met water, goed idee.   Dacht ik. 😕 het werd een grote kliederbende, en het goedje plakte overal aan vast. Geen goed idee dus. Mengen met appelmoes. Ja dat moet lukken. Mijn zoetekauw laat dat echt niet liggen...... tenzij het vermengd is met vieze poeder. 😏 Op een boterham dan maar. Poeder een beetje aanlengen met water en op brood smeren. Dat ging redelijk goed, maar je moet het dan wel op één boterham smeren, want een tweede boterham gaat er echt niet meer in. Dat is toch eigenlijk best bijzonder. Ze kunnen de beste middeltjes verzinnen tegen de meest gekke soorten aandoeningen. Maar er een smaakje aan brengen dat is dan weer veel te moeilijk. Doe er een appel of wortel smaakstofje door en het paard eet het waarschijnlijk gewoon op. Scheelt een hoop ellende. Want het middel zelf is top. Werkt heel erg goed, en niet alleen tegen zomereczeem. Het is werkzaam tegen vliegen, dazen en teken, maar ook tegen mok en schurftmijt. Ik geloof dat ik eindelijk mijn wondermiddel gevonden heb, nu nog een manier vinden om het naar binnen te krijgen...
 

 

 

 

Struikelpartij

Het was een mooie lentedag, heerlijk weer voor een buitenrit. Dochterlief op ons zwarte wonder en ik op mijn stalen ros. Feyona had er ook heel veel zin in, want zodra we de rijbak gepasseerd waren, ging haar hoofd omhoog en oortjes naar voren: "yes!! We gaan naar buiten!!" Hoe leuk is dat, als zelfs je paard heel duidelijk aangeeft ook heel graag een buitenrit te willen maken. Ze heeft een maf dingetje als ze een buitenrit maakt. Ze is heel alert, heel gefocust, reageert op alles wat beweegt of tevoorschijn komt. Alsof ze op eieren loopt. Tot het moment dat ze echt ergens van schrikt, daarna is het goed. Dan loopt ze heel relaxt verder en is ook niets meer eng of verrassend. Ergens is het wel vervelend, want het rijdt best gespannen, maar sinds we weten dat ze dit doet is het best grappig om te zien. Iedereen heeft zo zijn gebruiksaanwijzing.... 

Vandaag was het niet anders, iedere streep op de weg werd bekeken alsof het van Mars kwam en achter iedere boom verwachtte ze een monster. We rijden verder en ineens dwarrelt er een blaadje van de boom. (Je weet wel, zo'n blaadje dat ineens aanvalt 😉) Feyona schrikt zich een ongeluk, stampt met vier voeten tegelijk op de grond en briest. Alsof ze zojuist aan de dood is ontsnapt..... Oke, dat was dat, dan kunnen we nu normaal verder gaan. Oortjes gaan er weer op, hals strekt zich en de passen worden langer. Heerlijke drama queen.

Na een tijdje besluit mijn dochter een stukje te draven. Ze spoort aan en ze draven weg. Ik rijd erachter op mijn fiets en zie alles lekker deinen, hoe relaxt ziet dat eruit, super. Ik was nog niet helemaal klaar met genieten van dit schouwspel toen daar ineens abrupt een eind aan kwam. Feyona struikelt over haar voorbenen en valt. Ze komt op haar knieën terecht en stopt haar val met haar neus. Ik zie mijn dochter voorover op de grond vallen, maar ik zie tegelijkertijd dat Feyona haar billen omhoog komen. Ik schrik me rot: als zij doorrolt, komt ze vol op mijn dochter terecht. Ik bevries, haal zelfs geen adem. Dan rolt Feyona zich om en valt op haar zij. Meteen zie ik mijn dochter opspringen en hoor haar roepen: "hoe is het met Feyona?" Dan pas kom ik in actie en check eerst mijn dochter, wonder-boven-wonder nog geen schrammetje. Dan kijk ik naar Feyona. Twee flink geschaafde knieën en een lelijk gehavende neus, zijn het resultaat van haar onhandige struikelpartij. We lopen terug en gelukkig loopt feyona ook zonder problemen mee. Mijn beide meiden zijn gelukkig met de schrik vrijgekomen.

 


 

Staker

Ik longeer mijn merrie bijna iedere ochtend. Behalve in het weekend, dan krijgt ze 'vrij'. Dus er is een soort ritme gekomen in onze levens. Weer of geen weer, zin of geen zin: hup, aan het werk. Het is niet zo dat ze keihard aan het werk moet, maar ik wil haar gewoon in beweging hebben en houden. Dat is goed voor haar rug. Ik vraag niet veel van haar, maar ze moet er wel tempo in houden, geen gesjok, want dat doet niets. Een half uurtje trainen, zeg maar. Gezond voor body and mind. Soms leg ik balkjes neer, zodat haar rug wat extra getraind wordt, een andere keer is het een join-up. Dubbele lijnen, enkele lijn, met of zonder bit enzovoort. Zodat er wel variatie in de trainingen komt.

Vanmorgen had mijn lieverd er schijnbaar weinig tot geen zin in.... Ze staakte! Ik had haar klaar voor een training dubbele lijnen en ze keek me aan met een blik van: echt niet! Ik pakte de zweep, die ik eigenlijk nooit echt nodig heb, en sloeg op de grond. Vaak is dat al genoeg om haar in volle galop door de bak te hebben rennen, maar vandaag stond ze stil. Geen beweging in te krijgen. Nog een tik op de grond, nu wat harder, maar de enige reactie die ik daarvan kreeg, was een geïrriteerd hoofd dat mijn kant op draaide. Oke, dan een meer gerichte tik met de zweep. Haar achterbeen sloeg terug naar de zweep, ze was er niet van onder de indruk. Ze bleef rustig staan. Vol in staking. Hoewel het enorm irritant is, vind ik het eigenlijk ook wel erg grappig. Mevrouw had duidelijk geen zin om te trainen. Maar om haar niet te laten winnen en de kans op herhaling dus te vergroten, moet ze toch echt aan het werk. Nog een keer de zweep, gerichter en wat harder. En ja hoor, eindelijk kwam er beweging. Alleen niet in de richting waarop ik gehoopt had.... Ze liep achteruit. Hoe eigenwijs kan een merrie zijn?!? Nu werd ik toch ook lichtelijk geïrriteerd, dit begon op een wedstrijd te lijken. Wie heeft de langste adem. Ik was in het voordeel met de dubbele lijnen, ik veranderde mijn positie en ben gaan 'mennen'. Daar kon ze weinig meer tegenin brengen en na een korte staking heb ik toch 'gewonnen', en konden we de training goed afronden. Ze liep uiteindelijk heel fijn en soepel.

Toch begrijp ik haar reactie heel erg goed, ik heb dat zelf ook als ik naar de sportschool moet. Geen zin, smoezen zoeken om niet te hoeven gaan, net te lang dralen, zodat het geen zin meer heeft om te gaan. Maar als ik er eenmaal ben, dan vind ik het toch ook wel weer heel fijn en voel ik me daarna weer super. Dus zoveel verschillen we dan toch ook weer niet....

 

 


Alleen in de kudde

Vandaag las ik het artikel van Annemarie van der Toorn over het gedrag van paarden in een kudde.
Dat zette me een beetje aan het denken over het gedrag van mijn merrie in haar kudde.

Al vanaf dag één is Feyona een vreemde eend in de bijt. Ze kwam als twee-jarige jolig de groep binnen en wilde meteen bij de kudde staan. Dat was natuurlijk not done. Wat dacht die gekke pup eigenlijk? Dat ze zomaar een kudde kon binnendringen? Dat werd meteen zwaar afgestraft. 5 dagen lang werd ze opgejaagd en buiten de kudde gehouden.
Het was bijna te zielig om te zien, ik had sterk de neiging om de wei in te lopen om haar te beschermen. Maar je moet de natuur zijn werk laten doen en je verstand, maar vooral je gevoel, op nul zetten.

Na verloop van tijd werd Feyona geaccepteerd, maar mocht nog steeds niet té dicht bij de kudde grazen. Ze moest afstand houden, letterlijk. Komt ze toch te dicht bij de kudde, dan wordt haar dat wel duidelijk gemaakt, en gaat ze braaf weer weg. Het voelt alsof mijn kind wordt gepest op school, je voelt je machteloos en vreselijk boos, want jouw kind is immers de leukste. Waarom wordt ze niet geaccepteerd, ze is mega leuk, super braaf en onwijs mooi: what's not to like?

Het artikel van Annemarie gaf me een andere kijk op het geheel. Annemarie vertelde dat merries ook leeftijdgenoten opzochten, omdat zij een zelfde referentiekader hebben. Zou dat het misschien zijn? Is mijn pubermeisje te druk voor de rest? Of is ze nog te onervaren om met de gevestigde orde mee te mogen lopen? Of is het omdat de rest al een hele poos samen staat en dat daar ineens zo'n blije jonge merrie tussen komt dartelen? Feyona is namelijk net 8 jaar oud en de rest van de kudde is rond de 20....Who knows!

Wat ik me dan wel afvraag is het volgende: is een paard dat niet geaccepteerd wordt in een kudde nu echt alleen? Of is dat een gedachte die wij mensen eraan plakken? Voelt het paard zich evengoed veilig in zo'n kudde? Of voelt het zich toch eenzaam? Wordt een niet volledig geaccepteerd paard wel beschermd in geval van gevaar, of laten ze die dan ook aan zijn of haar lot over?

Allemaal vragen waar ik me best druk over kan maken soms. Maar goed, de natuur.... wat doe je eraan? Je hebt je erbij neer te leggen, net als Feyona dat moet. Maar leuk vinden is een heel ander verhaal.

 

  


Een paardenleven..... Ik weet niet hoe het met jullie zit, maar soms kijk ik naar mijn huis, met name naar mijn volle wasmanden, en naar de stal van merrie-lief en dan krijg ik het nare gevoel dat er iets niet helemaal goed gaat..... De stal ziet eruit alsof een schoonmaakploeg er zojuist is bezig geweest. Het blinkt nog net niet, maar het scheelt niet veel. En dat dan iedere dag, want tja, je kunt je topper toch niet in een vieze stal laten staan. De gedachte alleen al. Ze zou zomaar in de poep kunnen gaan liggen of met haar pas gekapte hoefjes in de nét iets te natte stro gaan staan. Dat kan toch niet. Dus sta je iedere dag stallen te mesten om je paard een zo prettig mogelijk leefomgeving te geven. Dat doen we graag, met heel veel liefde, want het gaat ten slotte wel om je paard. Dan loop je naar je auto.... Je doet de deur open en er valt je van alles tegemoet. Van jodhpurs tot voerzakken, van zwepen tot caps, je kunt het niet bedenken of het ligt in je auto. Niet netjes opgestapeld of verpakt in een krat, nee.... gewoon achteloos achterin je auto gesmeten, want je hebt het morgen toch weer nodig. En je legt het niet in je kast, want stel dat je zadel beschadigd. No way. En dan hebben we het nog niet eens over de lucht.....  Het ruikt in je auto sterker naar paard, dan in de stal (?). Dat op zich is dan ook nog niet eens het grootste probleem. Het is jouw auto en niemand heeft daar last van. Tenzij ze mee willen rijden, dan zullen ze een plaatsje moeten zoeken tussen (stinkende) dekens en rijlaarzen.  Misschien wat haren van hun kleren moeten vegen, maar verder niets ernstigs. Dan komt het; je komt je huis binnen en ziet ineens al het werk liggen waar je ineens niet zoveel tijd meer voor blijkt te hebben. Stofzuigen, wassen, strijken, dat wordt dan vaak weer naar morgen geschoven. Het loopt niet weg. Maar eerlijk is eerlijk, het is ook niet mijn favoriete tijdsbesteding.

 


 

Gapen

Een dier zien gapen is vaak een mega grappig gezicht. De rare bekken die getrokken worden, als ze hun mond ver opentrekken.... hilarisch. Het is ook best een gek gezicht, zo'n scheefgetrokken open mond, het ziet eruit of het dier zelf een hele goeie grap heeft gehoord. En wij lachen dan ook heel hard mee.

Maar het gapen zelf is vaak verre van grappig.....Paarden gapen om verschillende redenen.
Vooral jonge paarden gapen om de (nieuwe) indrukken, die ze opdoen tijdens lessen of grondwerk, te verwerken.  Dan zit hun koppie vol en proberen ze het geleerde te verwerken. Dat is de meest onschuldige manier van gapen.

Maar paarden gapen ook, omdat ze pijn hebben, zich gestressed voelen of zich niet lekker voelen.
Dat zijn minder grappige redenen, want dan moet jij, als eigenaar, uitzoeken wat je paard mankeert. En dat is geen makkelijke taak.  Dat kan uiteen lopen van onrust tot een maagzweer of zelfs koliek. Nu is het natuurlijk niet zo dat je, bij af en toe een gaap, meteen de dierenarts moet bellen. Maar omdat wij mensen vaak de neiging hebben om onze dieren te vermenselijken, wordt het gapen als grappig gezien en uitgelegd als vermoeidheid. Dus laten we het erbij en missen dan heel vaak de achterliggende symptomen. Niet iedere gaap is een teken van pijn of ongemak en is een gaap ook gewoon wat het is, een natuurlijk verschijnsel.

Wij gapen omdat het zuurstofgehalte in ons bloed laag is en door te gapen vul je dat als het ware weer aan, door diep in te ademen. Het grappige is wel dat paarden niet inademen als ze gapen.

  


 

Paardenmens/mensenpaard

Het paddockseizoen is weer aangebroken. De tijd van sappige weide is weer voorbij, en beperkt het luchten zich tot drie à vier uurtjes per dag. Ik zet Feyona lekker buiten met haar stalgenoot en vriendje. Die twee kunnen het goed vinden samen dus zet ik ze met een gerust hart bij elkaar in één paddock. Dat gaat altijd zonder problemen, ze knuffelen wat of lopen langs elkaar heen wat te struinen, geen punt.

Dan vinden beide paarden ineens dat de ander toch wel meer aandacht krijgt en dat wordt niet gewaardeerd. Als ik de een aanhaal, komt de ander met de oren in de nek op ons afgerend en andersom. Heel bizar, ze knuffelen niet meer, willen elkaar steeds wegjagen en er komt een punt dat er zelfs gedreigd wordt.
Nu is het natuurlijk heel goed voor mijn ego dat er om me gevochten wordt, maar ik vind het toch niet zo fijn en haal ze uit elkaar. Ze zijn serieus jaloers op de aandacht van de ander! Ik dacht dat de dierenwereld geen jaloezie kende?!

Omdat ze nu wat langer op stal staan, kijken alle paarden natuurlijk uit naar de komst van hun baasje. Want dat betekent aandacht, werken of buiten spelen! Zo ook Feyona. Ik vermoed alleen dat zij óf een ingebouwde klok heeft óf ze kan klokkijken, want steeds als ik later dan normaal de stal in kom, ligt haar deken en halster halverwege het gangpad.
Haar dekens hangen voor de deur van haar stal en die pakt ze met haar mond op en slingert die vakkundig het gangpad op. Alsof ze zeggen wil: "die moet ik aan, opschieten nu". En als ik dan dus te laat ben, volgens mevrouw, dan draait ze haar hoofd van me af. Diep beledigd omdat ik niet eerder op stal was. Raar portret.

Ik zal blij zijn als het weideseizoen weer is aangebroken.

 

 


Longeren met positieve gedachten

Ik heb me de laatste tijd volledig gericht op het longeren. Niet omdat het kan, maar omdat het moet.
Feyona heeft een vrij lange, maar best weke rug en omdat ik nog lang van haar wil genieten, ben ik met rugtrainingen begonnen.

In het begin stuitte ik op, soms best hevig, verzet. Ze vond er geen bal aan, het was ook niet mijn hobby, dus er werd wat af geklooid. Ik liep te hannesen met 'al dat draad' in mijn handen en Yoon probeerde steeds weer de (longeer)cirkel te doorbreken door voor mijn neus te gaan staan, om vervolgens daar ook niet meer weg te krijgen. Vreselijk irritant en frustrerend.

Maar naarmate de lessen vorderden en mijn skills zich ook ontwikkelden, ging het steeds beter en werd het voor ons ook leuker. Ze liep braaf van me weg en reageerde super op commando's. Top, het longeren werd geen obstakel meer, het werd een leuke samenwerking.

De oefeningen werden uitgebreider, ik moest met dubbele lijnen gaan werken(!). Ik, de meest klunzige met draad, moest nu met een extra kluwen touw in mijn handen mijn paard controleren..... Dat ging niet best, ik zat continue verstrikt in het touw, wist niet waar ik mijn zweep moest laten en omdat ik met mijn gedachten bij het touw was en niet bij Feyona, stond die ineens weer voor mijn neus. Fijn, ik kon dus weer opnieuw beginnen.

Eerst heb ik me gericht op het touw, hoe houd ik dat het best vast, en waar laat ik mijn zweep. Toen dat onder controle was, ging ik aan de slag met Feyona. Die liep meteen weer als een zonnetje, zonder geklier en tegensputteren. We zijn lekker verder gaan trainen en ook dat ging als een speer. Ze liep weer braaf mee, reageerde goed op commando's en overgangen. Zelfs het keren ging super.

Ook dan kun je nog verder uitbreiden. We gooien gewoon wat balkjes in de strijd. Super goed om een rug sterker te maken. Maar stiekem vind ik het toch wel erg eng. Mijn lieve mooie merrie is namelijk een beetje (erg) lomp. Als je haar niet attendeert op een stoepje of drempel, ligt ze languit op de grond. Dus als er meer van die obstakels voor haar liggen, vrees ik dat dit het betere stunt- en vliegwerk gaat worden.
En ja hoor....., ze liet me niet in de steek, ze brak bijna haar nek over de balkjes.  Ze zet haar voeten neer zonder te kijken, in dit geval boven op een balkje. Ze strompelt erover en zet vervolgens haar andere voeten ook op of tegen de balkjes.
Hoe lomp kun je zijn......

Ik merk dat ze, door mijn twijfel, zelf ook twijfelt en daardoor strompelt. Dus; schouders naar achter, rug recht, kin omhoog en... gaan! En ja hoor, positieve gedachten helpen. Ze liep keurig over de balkjes, zonder te struikelen. Nog steeds wel wat voorzichtig natuurlijk, maar de twijfel was in ieder geval weg en daardoor liep ze met meer zelfvertrouwen over de balkjes.

Goeie training voor beide dus, dat longeren.

 


Tandarts

Ik ben zelf geen held bij de tandarts, ik stel mijn bezoeken daar naar toe ook altijd uit. Maar je kunt niet uit blijven stellen, dus ga je met een knoop in je maag toch maar in die stoel liggen. Brrr vreselijk vind ik het. Maar het is een noodzakelijk kwaad.

Feyona had de laatste tijd veel last van haar bit, het zat niet lekker. Zodra het bit in haar mond lag, begon het kauw- trek- en duwritueel. Ik werd er gek van. Ze was meer met haar bit bezig, dan met het rijden. Overduidelijk dat ze het bit verschrikkelijk vond, kocht ik een nieuw bit. Ik koos voor een bustrens, in plaats van een watertrens. Deze lag stil in haar mond, was smaller en beter gevormd. Ze reageerde er heel goed op, ze was nu met haar aandacht bij mij, in plaats van haar bit.

Super, ik was blij dat ik 'het probleem' gevonden had, en dat we dus nu weer rustig verder konden rijden.
Dat feestje duurde niet zo heel lang, mevrouw begon weer te klieren met het bit. Heel irritant! Ten eerste, omdat ik dacht dat het probleem verholpen was. En ten tweede, omdat het hele geklier me eigenlijk wel een beetje op mijn zenuwen begon te werken. Toen viel ( beter laat dan nooit) het kwartje. Zou het haar gebit zijn? Ik maakte een afspraak en een week later stond merrie-lief met haar mond open voor de tandarts. Ze had inderdaad wat haakjes, maar  die zouden niet zoveel problemen hoeven te geven.

De tandarts gaat verder met haar werk en opeens kijkt ze me een beetje vreemd aan. Ze kijkt onder Feyona (!!) en vraagt voor de zekerheid:" het is toch een merrie?". Ik schiet in de lach en zeg dat ze dat inderdaad is. Al heeft ze soms echt mannenkuren en een flinke nek. Ik vraag haar waarom ze dat vraagt en ze wil me iets laten voelen. Ik voel op de plek in haar mond die de tandarts me aangeeft en het is scherp. Op dezelfde plek, in haar bovenkaak, zitten al tandjes..... (??)

Verrassing: Feyona heeft hengstentanden!! Dat verklaart wel haar machogedrag soms....

 

 


Feyona heeft wat probleempjes met de juiste bespiering, ze is best gespierd maar op de verkeerde plekken, zeg maar. Ze is erg op haar voorhand gericht en rug en achterhand blijven dan een beetje achter.
Ik ken het probleem en ook ik heb een hekel aan die specifieke 'spiertrainingen'. Zo ook mijn lieve zwarte kanjer.
Ze vindt die rugspieroefeningen een ramp en als het even kan piept ze ertussen uit of gaat gewoon in staking. Maar ze zal er toch aan moeten geloven, ze begint tegen kwaaltjes aan te lopen. Haar achterbenen kan ze daardoor niet ver genoeg onder zich plaatsen, rugklachten omdat ze niet "over haar rug loopt" en zichzelf vastzetten op de volte. Om over het wijken nog maar te zwijgen.

Om Feyona haar rug te trainen zijn we druk bezig met longeren, en dan vooral 'lang en laag' (bekende term, toch).
Met longeerlijn, longeerzweep, kaptoom en longeertouw in de aanslag, gaan we vol goede moed aan het werk.
Ze gaat goed van start, maar na verloop van tijd begint het gekreun en geproest. Ze komt steeds vaker terug in tempo en kijkt me hulpeloos aan.
Op een gegeven moment heeft ze er genoeg van en loopt, ongeacht mijn dreigement van de zweep, 'mijn cirkel' in. ... Zucht...... Ze kijkt me met haar enorme puppie-ogen aan en smeekt me bijna of ze mag stoppen.
Mevrouw heeft er geen zin meer in, ze heeft genoeg getraind, volgens haar dan.
En als mevrouw iets wil, dan zal het gebeuren ook....
Ze is met geen 10 zwepen meer in beweging te krijgen. Ze hijgt alsof ze drie marathon's heeft gelopen.

En dan komt het........ Ik geef toe!!!
Stom!!!! Stom!!!! Stom!!!
Ik weet dat ik dat juist niet moet doen, dat ik dan juist nog een extra oefening eruit zal moeten persen, maar nee.... ik krijg medelijden met mijn dramaqueen, en ik geef toe.
Nu kan ik er natuurlijk op wachten, dat ze dat de volgende keer weer gaat doen.  Eigen schuld...

Een paar dagen geleden hebben we weer erg goed getraind, ze liep mooi lang en laag, mooi rond op de volte, en nat van het zweet. Super Ik spoel haar af en laat haar nog even in het zand rollen voordat ik haar, moe maar voldaan, op de wei zet.

De volgende dag wil ik haar eczeemdeken op doen en ik merk dat ze wat geagiteerd is. Ik lette niet goed op, want Feyona is zo'n paard waar je onderdoor kunt kruipen zonder dat je je zorgen hoeft te maken.
Ik wil haar borstflap vastmaken en ineens, uit het niets, heeft Feyona mijn onderarm in haar mond. Ze was vasthoudend als een pittbull, dus mijn enige optie was een flinke mep op haar neus.
Ze liet los en keek me met enorme grote ogen aan. Een echte: 'au je doet me pijn-gezicht'.
Na het hele koelritueel van mijn arm, doe ik haar deken verder aan en zet haar op de wei. Normaal loopt ze meteen door, want ....... GRAS!
Vandaag niet, alsof ze spijt had van haar actie, stopte ze haar neus in mijn nek.

De hele tijd pieker ik me suf, waarom ze mij beet. Dat heeft ze nog nooit gedaan. Ze heeft überhaupt nooit iets naars gedaan. Piekeren piekeren piekeren.
Dan ineens gaat het lichtje branden.
Zal ze last hebben van spierpijn? Zal ze zo'n pijn in haar borst- en rugspieren hebben, dat haar enige reactie was: hap?
Want alleen in geval van pijn zal een paard zo reageren. Toch?
Maar toch blijft een stemmetje in mijn hoofd zeggen, 'maar wat nou als...'.

Voorlopig maar even heel goed opletten en veel lopen, heel veel lopen.

 

 


Ik heb een vreemde hobby....

Ik vind het altijd leuk om te kijken naar karaktertrekjes of houdingen van mijn dieren, en waarin ze op hun vader of moeder lijken. Noem het een afwijking, maar ik vind het vooral erg interessant.  Zo lijkt mijn hond enorm op zijn moeder, twee druppels water, zeg maar.

De laatste tijd, en vooral tijdens de wedstrijden, viel het me op dat Feyona de ruime gangen en bewegingen van haar vader heeft geërfd. Heel trots "schopt" ze haar benen naar voren à la papa. Ook haar borst duwt ze daarbij fors naar voren.

We staan, tijdens de rijles van dochterlief, een tijdje te praten over de geweldige capaciteiten die papa Onne (376) bezit, en hoeveel kampioenen deze kampioen al heeft voortgebracht. Hoe mooi en trots Onne in de ring loopt tijdens keuringen, en hoe imposant zijn voorkomen is. We zijn allemaal onder de indruk van Onne.
Onne is een echte blikvanger.

Ik was altijd al enorme fan van Onne, ook toen ik zelf nog geen Fries had. Dit was mijn 'black beauty'.  Een mooie, grote zwarte hengst met veel behang en lange manen. Dus je kunt je mijn euforie wel voorstellen, toen bleek dat ik op het punt stond om een dochter van deze knapperd te kopen.

Na de les gaan we naar huis. Ik ga wat zitten googelen op internet en ineens komt het nare nieuws in beeld.
Onne is overleden.....
Ik moet het bericht wel  drie keer lezen voor het tot me doordringt.
Mooie, knappe, stoere Onne....
Maar gelukkig leeft hij een beetje voort in zijn nakomelingen.



 


 

Hoe het allemaal begon……

Iedere week zat ik met collega-mama’s in de  warme kantine van het zwembad, te kletsen over van alles en nog wat. Heel gezellig en de tijd vloog daardoor voorbij. Op een gegeven moment kregen we het over dieren, mijn favoriete onderwerp. Over onze eigen dieren en over de avonturen die we beleefden op de manege. Ik vertelde over mijn gekke forest, mijn maffe merrie met haar maffe streken.
Ze stierf vlak voordat mijn oudste zoon geboren is, dus veel tijd om te rouwen was er niet, mijn roze wolk nam de overhand. ( ja, ik voel me nog steeds wat schuldig)
We kregen het over paardenrassen, en dat ik de Fries toch wel het mooiste ras vond.
Bleek één van de moeders thuis twee Friezen te hebben staan. (de bofkont)
Heel lief nodigde ze me uit om te komen kijken en om te komen rijden, nou dat liet ik me natuurlijk geen twee keer zeggen.
De volgende dag stond ik bij haar op de stoep om de twee zwarte parels te bewonderen. Daar stonden twee lieve, zachtaardige, zwarte, barokke dames. Mama en dochter van twee jaar. Het was liefde op het eerste gezicht.

Ik verheugde me er enorm op om op ‘mama’ te rijden, maar dat is er eigenlijk nooit van gekomen. Dochterlief, Feyona, vond mij ook wel erg lief. Zodra ze me aan zag komen, kwam ze in galop naar het hek. En als ik naar “mama” liep om haar te poetsen, kroop Feyona tussen ons in en stopte ze haar warme, zachte neus in mijn hals. Ze eiste al mijn aandacht op.
Wekenlang ging ik op bezoek bij de dames, alleen om te poetsen en te knuffelen, want van rijden kwam dus niets.

Op een dag vertelt de eigenaar me, dat Feyona te koop staat. Ik schrik, want het was helemaal niet de bedoeling dat ik weer aan paarden zou beginnen. Ik heb het nu te druk met mijn huishouden en 3 kinderen. Ik zou ook niet weten waar ik haar moet stallen, en ik heb werkelijk niets meer, nog geen borstel, voor de paarden.
Toch blijft de opmerking in mijn hoofd galmen en ik heb het er ’s avonds met mijn man over.
We sluiten een deal, als ik tot januari ( het was mei) mijn tijd goed weet te verdelen tussen thuis en stal, dan kunnen we er serieus over nadenken om Feyona te kopen.

Alles gaat zijn gangetje, Feyona wordt steeds makkelijker bij me en herkent me steeds sneller. Dan gaan we op vakantie. Tot mijn verbazing merk ik dat ik haar mis, heel raar want zo lang ken ik haar nog niet.
Dan krijgen we een telefoontje van de eigenaar…… hij kon Feyona verkopen, maar omdat ik haar telkens kwam poetsen wilde hij me eerst vragen of wij haar ook niet wilden kopen.
Dit was te snel, ik heb het er nog niet serieus met mijn man over gehad, en ik zag haar aan mijn neus voorbij gaan. Ik kreeg visioenen van die lieve, zwarte merrie bij wildvreemde mensen. Op slag werd ik misselijk, ik werd letterlijk groen aan de telefoon.
Mijn man zag me ontredderd aan tafel zitten en pakte de telefoon af.
“We kopen haar”, zei hij, en had op dat moment nog geen idee waar we haar zouden onderbrengen. Maar tot op de dag van vandaag ben ik nog zielsgelukkig met die snelle beslissing.

Binnen twee weken kon ik haar stallen op een pension op steenworp afstand van mijn huis. Met alles erop en eraan, grappig hoe alles op zijn plek kan vallen.
In het begin was Feyona nog wat ‘onhandelbaar’ en mistte ze haar moeder, maar na veel grondwerkoefeningen, veel wandelingen en veel poetsbeurten raakte ze meer en meer op haar plek en kon het echte genieten beginnen.
We zijn nu 5 jaar verder en ik kan me geen leven meer zonder haar voorstellen.
Het is altijd weer heel bijzonder hoe iets, of iemand, op je pad komt.

 

 


Intuïtie

Alle paardeneigenaren weten wat het is, hoe het voelt, als je paard ziek, zwak of misselijk is. Je voelt je bijna net zo ellendig als het paard zelf. Op dat moment zou je heel graag willen dat ze even, al was het maar 5 minuten, konden praten. Jou vertellen wat ze dwars zit, jou haarfijn uitleggen dat het zadel toch echt niet zo fijn ligt als jij denkt. Dat zou toch wel heel fijn zijn, en een heleboel dierenartskosten schelen. 

Mijn merrie begon laatst bijvoorbeeld ineens te bokken. Zomaar uit het niets. Heeft ze nooit gedaan. Dan weet je, als 'baasje', dat er iets niet helemaal klopt. Dan begint de zoektocht. Zijn het haar hoeven? Heeft ze haken aan haar kiezen? Ligt het zadel nog wel goed? Is het misschien haar rug? Of haar buik? Vreselijk is dat. Zeg gewoon wat er is, dan doe ik er wat aan en kunnen we gewoon weer verder....

Nu luister ik heel goed naar mijn paard en ieder ietsiepietsie klein verschil in haar 'normale' gedrag merk ik wel op.  Mijn gevoel zegt me dat het in haar rug zit. Ik ben natuurlijk geen arts, dus laat ik de diagnose graag over aan iemand die ervoor gestudeerd heeft. Het hele riedeltje aan experts komt voorbij: zadelmaker, osteopaat, dierenarts. Zadel wordt opgevuld, paard wordt gekneed, en, omdat het probleem bleef, heeft de dierenarts haar uiteindelijk op de foto gezet.
Wat ik zelf al verwachtte, en vooral niet hoopte, het probleem was haar rug. Maar goed, we weten nu waar het probleem zit, dus dat wordt gericht trainen. Veel oefeningen om haar rug te sterken.

Als we goed getraind hebben en ik merk aan Feyona dat het genoeg is, beloon ik haar met wat lekkers. Tot op een gegeven moment, na het trainen, neemt ze een hap van een wortel. Ze blijft (te) lang kauwen op dat stukje en ik hoor eigenlijk geen wortel breken. Ze stopt niet met kauwen en speeksel produceren. Ik vertrouw het niet, ik ben bang dat de wortel naar achter is geschoten en pak een emmer water. Ze wil niets drinken en blijft met haar hoofd slaan. Op het moment dat ik mijn telefoon wil pakken, hoor ik een wortel breken. Ze heeft het naar voren weten te krijgen en begint nu vrolijk op de (...) wortel te kauwen.

Al die tijd, dat wij (baasjes) wensten dat onze paarden konden praten, deden ze dat eigenlijk ook. Via onze intuïtie. Wij weten als geen ander, hoe ons paard in elkaar steekt. Wat ze wel of juist niet doen, of hoe ze reageren. En als ze daar ook maar iets van afwijken, dan gaan onze alarmbellen rinkelen. We ondernemen actie, en vaak ook gericht op dat punt waarvan we verwachten dat het probleem zit, en in de meeste gevallen hebben we nog gelijk ook.

Ingrid


Trailerritjes

Voor mijn verjaardag kreeg ik, totaal onverwacht, een waanzinnig mooie trailer van manlief. Een supermooie trailer met alles erop en eraan. Ik was dolblij en kon niet wachten om ermee weg te gaan. Want nu was ik van niemand meer afhankelijk als ik ergens naar toe wilde met Feyoontje. Ik hoef niet meer te vragen of iemand kan rijden, of dat we mee kunnen rijden. Ik kan gaan en staan waar ik wil. Ik zag ons al bosritten maken, naar het strand gaan, naar wedstrijden, noem maar op.
Feyona was nooit moeilijk te laden, ze stond er altijd zo op. No problem.

Dacht ik....Maar om een of andere vage reden, wil mevrouw de trailer ineens niet meer op. Ze verzint de gekste dingen om maar niet op de trailer te hoeven staan. Ze staakt, gaat dwars staan, loopt naast de laadklep, valt op haar knieën óp de laadklep, trekt mij de trailer uit, etc. etc.  Heel vervelend en heel erg tijdrovend. Geduldig blijf je proberen 600 kg een trailer op te loodsen. Trekken en duwen heeft geen zin, want dat verlies je toch...
Maar zo vlak voor een wedstrijd heb je toch een mega groot probleem. Je begint zelf ook gespannen, gefrustreerd, geïrriteerd en ontzettend zenuwachtig te worden. Wat natuurlijk totaal niet ten goede komt aan het trailerladen.  Want hoe ongeduldiger en gefrustreerder ik word, hoe minder ik bij haar bereik. Zodra Feyona op de trailer staat, is alles ook meteen goed. Ze staat rustig te eten, gaat op rust staan en kijkt me aan alsof ze zeggen wil: ‘waar maak je je nou zo druk om?’. Zucht.

Nou, waar ik me druk om maak, zijn die enorme beren, die ik de laatste tijd steeds vaker en steeds meer op de weg zie. Heel irritant, maar ze willen niet weg. Ik zie ons een klapband krijgen, en slingerend over de weg heen manoeuvreren. Ik zie de trailer loslaten van de trekhaak met alle gevolgen van dien. Of ik zie een medeweggebruiker, die niet meer op tijd kan remmen, achter op de trailer klappen. Dat zijn erg ongezonde spanningen, die ik naar haar over breng en waarbij ik me voor kan stellen dat Feyona niet juichend de trailer op danst. Die gedachten moet ik uit mijn hoofd én uit mijn lijf bannen, dan zal het vast ook beter gaan met het laden. Maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Dat nare stemmetje achter in mijn hoofd blijft maar roepen, en nare situaties schetsen.....

Toch is er ergens toch iets een beetje doorgeschoten in de ontwikkeling van de paardensport.
Waar vroeger het paard vóór de kar stond, staat het er nu ín om overal naartoe vervoerd te worden 😉

Het komt vast wel goed, ooit.

   


Zitten.....

Het klinkt zo kinderlijk eenvoudig en waarschijnlijk doet iedereen dat zonder enige moeite, totdat je erop attent gemaakt wordt dat je niet recht zit.

Ik was vorig jaar bij "paard 2015" en liet daar mijn 'zit' checken. Ik was ervan overtuigd dat ik recht zat, en nam zelfverzekerd plaats bij de fysio op de zitchecker. Na wat om me heen te zijn gelopen, vraagt die vriendelijke mevrouw hoe ik zelf denk dat ik zit. "Nou," zeg ik, "ik dacht dat ik recht zat, maar uw opmerking impliceert wat anders...."

Heel vriendelijk begint die mevrouw aan me te duwen en trekken, tot ik in een, voor mij, erg krampachtige houding kwam te zitten. Bleek ik dus zo krom als een banaan te zijn, door spanning in mijn lijf.
Toen ik over mijn eerste shock heen was, bedacht ik ineens waar ik met het rijden van mijn merrie tegenaan liep.
Voltes waren niet rond, ik kreeg haar op de rechterhand niet op de hoefslag en de hoeken werden vaak niet goed genomen.

Terwijl ik dus al die tijd dacht dat Feyona niet op mijn hulp reageerde, deed ze dat juist wel. Zo gevoelig als ze is, gaf ik, voor haar gevoel, constant druk links. Logisch dus dat ik haar niet op de hoefslag kreeg. Door mijn tegenstrijdige hulpen raakte zij in de war en was rechtdoor rijden al een hele klus.

Ik nam contact op met centered riding instructrice, Astrid Baard, en zij opende mijn ogen. Ik zat te gespannen op mijn paard, mijn linkerschouder zit vast en door zoiets simpels zit je al niet stabiel meer in het zadel. Omdat ik op de volte met name, het gevoel kreeg dat ik uit mijn zadel gleed, compenseerde ik dat door mijn benen aan te spannen en "recht" te gaan zitten. Door die houding gaf ik , onbewust, tegenstrijdige berichten door.
Ik kreeg een hele mooie reactie van Feyona, op het moment dat ik de spanning (zo goed en zo kwaad als dat ging) van me af gooide, zakte haar hoofd en werden haar passen ruimer. Op dat moment ging ze mij dragen. En dan komt schuldgevoel de bocht om, Feyona heeft al zoveel issues met haar rug en bekken. Ik ben de laatste maanden geen positieve bijdrage geweest voor haar. Bewustwording is al een flinke stap naar verbetering, en ik weet waar ik de komende tijd aan kan/moet werken.

 

 

 


 

Paarden in het verkeer

Buitenritten zijn heerlijk om te maken, zeker als het zonnetje schijnt en het rustig is op de weg. Je blijft genieten van het mooiste uitzicht, namelijk de nek en oren van je paard, terwijl het zonnetje op je gezicht schijnt. Heerlijk.
Ook mijn paard geniet ervan, want zodra ik de rijbak voorbij rijd om de weg op te gaan, gaan die oren naar voren en versneld haar pas. Zij vindt de buitenritten ook veel leuker en gezelliger, dan rondjes rijden in de bak. En wat is er leuker dan op zondagochtend, samen met je paard, te genieten van rust en natuur....
Bij mij beperkt die buitenrit zich altijd tot één dagdeel; de zondagochtend. Ik houd namelijk niet zo van voorbijrijdende vrachtwagens, merrie-lief interesseert het geen ene bal, die hobbelt vrolijk verder, maar mij kun je aansluiten op het lichtnet.
Ik zie altijd enorme ongelukken die eventueel zouden kunnen gebeuren. Ik zie me bijvoorbeeld al met paard en al in de sloot belanden, of samen aangereden worden door een vrachtwagen met oplegger.
Stom, ik weet het, want als ik rustig dooradem weet ik dat Feyona rustig doorloopt en zich nergens wat van aantrekt.

Maar het hoeft ook niet altijd aan het paard te liggen. Sommige chauffeurs houden totaal geen rekening met paard en ruiter, ze denderen maar door, gaan vlak achter je rijden, halen andere auto's in terwijl jij net aan komt stappen of snijden je af. En als een paard dan uit angst een onverwachte beweging maakt of zelfs naar achteren slaat, dan kun je een grote mond na krijgen. Ze zien een paard teveel als "auto", maar vergeten dat het een levend wezen is met de angsten en grillen van levende wezens. Het is toch een kleine moeite om rekening met elkaar te houden.
Van de week zag ik een filmpje voorbij komen van een vrouw uit Engeland die met haar paard op een landweg reed, ze werd ingehaald door een vrachtwagen die zo kort op haar reed, dat het een wonder is dat het stel geen letsel opliep. Zij had een megabraaf, verkeersmak paard, maar wat nou als......

Groetjes Ingrid en Feyona

 

 


 

Ritmeketting

Ik ben altijd op zoek naar gadgets die het werken met mijn Friesje een stuk makkelijker zou kunnen maken. Ze is namelijk nogal eigenwijs, een grote lieverd maar als mevrouw geen zin heeft, heeft ze ook écht geen zin. Dan blijft ze heel stoïcijns staan kijken, hoe jij je in bochten aan het wringen bent om haar in beweging te krijgen. Als buitenstaander is het een reuze hilarisch schouwspel, maar als slachtoffer voelt dat toch wel anders.

Toen hoorde ik van de "ritmeketting", een ketting met kleine belletjes die, op het ritme van de gangen van je paard, rinkelen. Het is de bedoeling dat het de aandacht van je paard vangt en die zou dan heel geconcentreerd met jou aan het werk gaan.
Top, dat gaan we doen!! Want lieve Yona ziet ieder konijn, kat, muis of vogel voorbij komen, dus dit was dé uitvinding voor haar.

Ik volop in de weer met kralen, draad en belletjes, tot ik een mooie ketting in elkaar had geflanst. Helemaal trots en blij doe ik de ketting bij haar om, in de hoop dat het aandachtspuntje nu helemaal goed zou gaan komen.....
In stap deed ze het prima, ze stapte vrolijk rond met haar mooie ketting om. Toen moest ze gaan draven. Nou, dat deed ze, en hoe. De rem was zoek en haar achterbenen kwamen op het ritme van de belletjes omhoog. Ze vond het helemaal niets!! Boos stampte ze verder. Dan haal ik de ketting van haar hals, ze snurkt twee keer, kijkt me voldaan aan en loopt vervolgens braaf en volledig geconcentreerd verder, alsof ze zeggen wil: ik ben geen rendier.