Fresh Bloemen & Planten Tuinontwerp Beet Duiken Rovers Karper Mama Wetenschap in beeld Historia GoodFood Hart voor dieren

Waar ben jij begonnen met paardrijden? Ik ben op mijn tiende begonnen op Manege Waarland, in het Noord Hollandse Waarland. Er stonden in die tijd daar onwijs veel paarden en pony's, van jong tot oud, van klein naar groot. Voor ieder wat wils, voor ieder niveau was er een geschikt paard. Oke, het ene paard kon wat meer een uitdaging zijn, maar daar van leerde je ook een hoop. Ik heb er vijf jaar met plezier gereden en veel geleerd. Eigenlijk is daar mijn 'paardenvirus' echt begonnen. Elke zaterdag was ik op de manege te vinden, dat was gewoon mijn paardendag. 

Maar wat gebeurt er eigenlijk met deze manegepaarden en pony's, als ze niet meer kunnen werken? Sommige worden verkocht en anderen verdwijnen 'ineens' en zijn niet meer te vinden... En dan heb je een paar geluksvogels! Die komen bij een opvang speciaal voor oude manegepaarden. Enkele weken geleden ben ik naar een paardenopvang gegaan, net buiten Leeuwarden. Daar zijn inmiddels al een paar 'oudjes' opgevangen waar ik bijna twintig jaar geleden op heb leren rijden!! Echt fantastisch wat ze daar doen. Ze vangen het paard liefdevol op en zorgen er voor dat ze kunnen genieten van hun welverdiende vrije dag.

Op deze foto zie je Jordan. Hij heeft verschillende ruiters en amazone's leren rijden, want jeetje... hij was echt niet makkelijk! Ik was enorm blij om te zien, hoe goed hij er bij staat. Inmiddels is hij boven de 25 maar dat zie je er echt niet van af. Het spreekt voor zich om hem eens in het zonnetje te zetten.

Groetjes Devica

 


"Er was eens een hele lieve tinkerpony genaamd Goldie..." 
Deze pony lijkt wel uit een sprookje te zijn gelopen! 

Het is erg leuk om je paard 'iets extra's' te geven tijdens een fotoshoot. Zo heb je meer afwisseling in je foto's, maar ook train je je paard weer op gehoorzaamheid en bouw je aan het vertrouwen.
Goldie is een super brave pony, die gek is op aandacht en knuffels (oke, hij houdt ook enorm veel van eten!). Tijdens deze fotoshoot was hij heel braaf met ons mee alleen op pad, zonder een ander paardenvriendje. Niet ieder paard gaat hier zo makkelijk mee om, maar hij gaf er eigenlijk helemaal niks om. "Dit is wel gezellig." 

Wat vind jij? Moet je je paard kunnen "verkleden" voor (en tijdens) een fotoshoot? Of zie jij je paard liever natuurlijk op de foto terug? 

Groetjes Devica

 

 


 

Toen ik deze foto terug zag op mijn computer, had ik even een kippenvel momentje. Wauw...Door te spelen met verschillende posities, uitsnedes van de foto, kleur en contrast, kan je een foto soms net dat beetje extra geven. Deze foto spreekt mij zo aan, omdat je ziet dat het paard luistert, oplet op de aanwijzingen maar ook de ontspanning vindt. Deze foto vertelt je iets! 

Misschien is het wel leuk een fotografie-detail te vertellen: deze foto heeft een 'Bokeh' achtergrond. Dit betekent dat de achtergrond niet scherp is. Er is niets op de achtergrond wat afleid van het onderwerp (op deze foto het paard). Zo creer je meer rust in de foto en meer aandacht op het onderwerp. 

Groetjes Devica

 


Pfoeh wat een weer is het vandaag! Er valt zoveel regen nu naar beneden, dat de meeste buitenbakken nu meer "waterbakken" zijn. Tijd om een zomerse foto te delen met jullie. Deze foto heb ik twee weken geleden gemaakt, in een prachtig geel bloemenveld. Het was ruim boven de 20 graden, lekker warm dus. Maar wat was het een super geslaagde fotoshoot. Danielle (de amazone) rijdt met haar pony Sprinter, puur op een neckrope, ook wel cordeo genoemd.

Hoeveel vertrouwen moet je in je paard hebben, om zo te kunnen rijden in een prachtig bloemenveld en dus ook veel eten?Danielle die doet het gewoon, samen met Sprinter, in galop! Zonder angst, met heel veel plezier. Daar draait het hele paardrijden om toch? Plezier, ontspanning en communicatie? Ik hou er van, als je zo met paarden om kan gaan. 

Groetjes, Devica

 

  


Veulentjes zijn schattig, eigenwijs, nieuwsgierig, onzeker maar vooral heel fotogeniek! Dat bewijst dit Shetlander veulentje maar weer. Slechts vier weken oud en ze gedroeg zich vanmiddag als een echt fotomodel. Poseren, rennen, weer poseren, niets was haar te gek. Samen met haar moeder renden ze door het land, om vervolgens weer prachtig te staan. Alsof ze wist wat ik in gedachten had.  

Het is een feest om veulentjes op de foto te zetten. Zo puur, maar toch ook eigenwijs en ondernemend. Maar een knuffel? Nee, dat vinden ze vaak nog te spannend. Lekker gek rennen door de wei, dat vinden ze wel weer leuk! Ik heb altijd al een zwak gehad voor Shetlanders, maar een veulentje is nog schattiger.  

Heb jij dit jaar al veulen foto's gemaakt?

Groetjes Devica

  


Eind maart was het NK Indoor Arresleerijden in Leeuwarden. Een groot spektakel, want hoe vaak zie je 22 paarden over het ijs hard-draven? Ja, je leest het goed: Er deden 22 paarden mee aan dit unieke NK. Voor mij was het de eerste keer, om dit live mee te maken. En ik had het echt niet willen missen! Voor alle paarden was het spannend, want hoe vaak staan ze per jaar nou op het ijs? Dus er werd goed en rustig ingereden, voor de wedstrijd echt begon.

En bij de meeste paarden zag je het vertrouwen groeien en konden ze strijden op het ijs. Zoals je op de foto ook duidelijk kan zien, is dat de paarden plezier hadden tijdens de wedstrijd. Oortjes mooi naar voren en gaan!

Ik hoop echt dat dit NK ieder jaar terugkomt in Leeuwarden. Het is voor mij lekker dichtbij en het is echt een fantastische beleving om te zien.

Groetjes Devica

  


 

Een paardenoog laat je meer zien

Paarden zijn fantastische dieren om te fotograferen. Ze hebben een bepaalde 'magie' over hun, die mij aantrekt om er naar te blijven kijken. Vooral hun ogen, spreken mij enorm aan. Zij zien alles, maar laten ook meer zien dan je in eerste instantie denkt. Een vriendelijke blik geeft je bijvoorbeeld meer vertrouwen. Maar wat gebeurt er met jou, als je ziet dat het paardenoog een witte rand laat zien? Een teken van paniek, angst en spanning. Als een paard niet lekker in zijn vel zit, veranderd de glans naar mat en dof. Een vrolijk paard durft de wereld in te kijken en keuzes te maken.

Toch is het een hele uitdaging om een paardenoog mooi te fotograferen. Een oog is maar een oog, maar een oog dat iets verteld, is toch heel anders. Op deze foto 'voel' ik het contact met het paard. Hij let op mij, is nieuwsgierig maar wacht geduldig af.

Groetjes Devica

 

 


Koude temperaturen in het begin van dit jaar. Brrr... Enkele weken geleden had ik afgesproken om een mooie fries op de foto te zetten.
De wereld was wit, zo hard vroor het hier in Friesland. Een unieke kans om deze achtergrond te gebruiken, bij de trots van Friesland. Het Friese paard!
Het was -4 graden, tijdens de fotoshoot met Syb. Zo koud heb ik het nog nooit gehad tijdens het maken van foto's. Na 15 minuten had ik deze mooie foto kunnen maken en was mijn missie geslaagd!
Met blauw gekleurde, bevroren vingers ruimde ik mijn apparatuur op, om vervolgens warme handschoenen aan te trekken.
"Je moet iets over hebben voor een mooie foto" Dacht ik nog. En zo is het ook! Ik ben zeer tevreden met deze foto, die inmiddels de hele wereld is overgegaan via Facebook.

Groetjes Devica

 

 


 

Happy New Year ROS-Bloglezer!

Een nieuw jaar, vol nieuwe kansen en uitdagingen.
Zo ook voor mijn fotografie, die al een tijdje op een laag pitje staat. Ik hoop dit jaar prachtige paarden te mogen 'spotten' voor mijn lens. Als fotograaf is het altijd fijn om een mooi paard te mogen fotograferen. Maar de uitdaging zit hem in het unieke moment.


Net als de foto die ik hierbij heb geselecteerd. Het paard toont veel plezier in zijn werk, is ontspannen en de amazone zit als ware professional in het zadel. Dit is echt genieten, als kijker, om zo'n combinatie te zien ronddraven.
Maar door de foto net iets anders te maken dan een normale kleurenfoto, is het een uitdaging om de foto te bewerken.

Wat vind jij van deze foto? En wat zou jij dit jaar graag terug willen zien in mijn blog?

Groetjes Devica

 


 

Brrrr.... December is koud begonnen! Het vriest buiten en de paarden hebben inmiddels een dikke deken op of warme (en lange) wintervacht. Tijd voor een mooie actiefoto met een prachtige IJslander! Deze knappe ruin houdt wel van de koude temperaturen. Hij staat lekker buiten en lijkt echt te genieten van zijn warme vacht.

Mijn eigen paard heb ik geschoren. Zijn vacht was al zo dik, dat hij tijdens de training veel te bezweet raakte. Op zich geen probleem, want een goede coolingdown plan ik zo in. Maar hij werd ook minder energiek, terwijl hij altijd graag wilt werken.
Sinds ik hem geschoren heb, bruist hij weer van de energie! Het enige nadeel is, dat hij nu een dikke deken om moet. Jeetje, wat is het moeilijk inschatten hoe dik de deken moet zijn. Want, wanneer heeft je paard het te warm? Of wanneer heeft je paard het (te) koud? Iedereen heeft er wel iets over te zeggen. Zoveel goed bedoelde adviezen, maar nog weet ik het niet. Daarom kijk ik maar naar het paard met een dikke wintervacht en mijn eigen paard. Zie ik verschil? Is mijn paard net zo blij als het andere paard? Of staat hij te ijsberen in zijn paddock? Nee, ik zie dat mijn paard geen gedragsveranderingen heeft en tijdens de training is hij net zo lekker voorwaarts en braaf als in de zomer.

Hoe kom jij er achter of je (geschoren) paard het te koud heeft?
Groetjes Devica

 

 


 

De herfst is nu overal in Nederland wel gesignaleerd. En volgens mij ben ik momenteel niet de enige met het 'zal ik mijn paard scheren of niet'probleem... Ieder paard verhaard gemiddeld twee keer per jaar van vacht, van winter naar zomer en van zomer naar winter. Voor de foto is het mooier om te zien, dat een paard 'strak in het haar' zit. Of te wel: een mooie volle wintervacht die mooi verzorgt is of super strak geschoren zonder hapjes of lijnen.

Amber, de haflinger van Melissa mag volgens mij dit jaar genieten van haar prachtige wintervacht. Zij past heel mooi tussen alle herfsttinten die je nu buiten ziet. Oranje, rood, bruin, groen/geel. Haar goudenvacht past overal bij. Tijdens een kort bezoekje, kon zij nog wel verschillende kunsten vertonen waar onder deze mooie steiger!

Heb jij ook al een mooie herfst foto gemaakt met jouw lieve paard?

Groetjes Devica

 


Terwijl de herfst zich laat zien in Nederland, denk ik nog terug aan de zomerse temperaturen van enkele weken geleden.
We mogen niet klagen, het weer valt nog 100% mee! Er komen nog vele mooie dagen en avonden om  heerlijk buiten te fotograferen.

Enkele weken geleden mocht ik deze mooie KWPN merrie, Simone, op de foto zetten.
Het leek mij gaaf om haar 'los' op de foto te mogen zetten. En dat is met deze brave merrie zeer goed gelukt.
Ze stond makkelijk stil en vond het ook niet heel erg om los te blijven staan. Zelfs op dit fietspad bleef zij braaf en gefocust op de mensen om haar heen.

Eigenlijk is los stilstaan een goede basisoefening die ieder paard moet kennen toch? 
Mijn tip voor deze keer is dan ook: leer je paard halthouden, op commando zonder een touwtje of ander hulpmiddel.
Zo kun je prachtige foto's laten maken!

Groetjes Devica

 


 

Soms zie je foto's en dan denk je: Wauw... wat een prachtig paard!
Je krijgt een beeld van het paard in je hoofd en wanneer je dan de kans krijgt om het dier zelf te mogen zien kan je weleens totaal verrast worden.
Dat is de 'magie' van fotografie. Door op een bepaalde manier een foto te nemen, creëer je een "illusie" voor de kijker. Zo kan je een groot paard ook "kleiner" laten fotograferen.
Maar anders om werkt het vaak beter: Een kleiner paard groter laten lijken. Het heeft allemaal te maken met de creativiteit van de fotograaf.

Vorige week mocht ik Sabrina, een sierlijke Welsh merrie, speciaal voor deze blog op de foto zetten. Op eerder foto's die ik gezien had van haar, schatte ik haar rond de 1,50 meter hoog.
Maar deze pittige merrie meet "maar" 1,36 meter. Tijdens het maken van foto's, zag ik hoe ze genoot van de aandacht en zichzelf goed presenteerde.
Hierdoor kon ik leuk spelen met verschillende hoeken en bekijken welke foto het mooiste was.

Ik heb voor deze foto gekozen omdat Sabrina hier zo zelfverzekerd staat. Ze is geïnteresseerd in de omgeving maar ook op de camera.

 


De trots van 'Fryslan', het Friese paard!
Met zijn lange zwarte manen, vriendelijke ogen en krachtige manier van bewegen, weet dit paardenras iedereen te betoveren. Wereldwijd zie je het Friese paard terug.

Het Friese paard is een echt showpaard. Hoe meer complimenten en aandacht, hoe mooier ze gaan poseren en bewegen.
En ze zijn ook enorm veelzijdig. Dressuur tot op het hoogste niveau, een sprongetje op zijn tijd (uitzonderingen daargelaten), vrijheidsdressuur met de Spaanse pas, tot western-moves: het Friese paard is overal voor in.
Zelf heb ik ook op verschillende Friese paarden gereden. Tijdens mijn opleiding heb ik mijn ruiterbewijs behaald met een Fries. Inclusief een hindernis van een meter hoog, Franske (het paard), deed het vlekkeloos!

Maar wat mij toch echt gaaf lijkt, is op een hoog geschoold Dressuur Fries te mogen zitten.
Om te voelen hoe het is, om op een echt sprookjespaard te zitten.

Groetjes Devica

 

 


He he, we kunnen nu eindelijk zeggen dat de zomer echt is begonnen!
Temperaturen boven de 20 graden, veel zon en... vakantie!!!
Ik moet nog even wachten, maar een paar geluksvogels om mij heen zijn al vertrokken naar een prachtig vakantie-oord.

Gelukkig kan ik wel op mijn vrije dagen genieten van dit heerlijke weer.
Zondag ochtend ging ik vroeg op pad, om bij een bekende van mij de veulens te fotograferen.
Nog niet eerder was ik er geweest, maar jeetje wat heeft zij prachtige paarden. Ieder paard is uniek in kleur bij haar.
Terwijl het toch (grotendeels) familie is van elkaar!

Daarom leek mij een familie-kiekje wel op zijn plaats.
En zeg nou zelf: dit is toch een prachtig plaatje om naar te kijken?

Fijne vakantie iedereen!!

 


 

Wie een paard verzorgt, heeft het vast al eens geprobeerd: de staart invlechten. Een lastig karwei soms, omdat je boven in de staart meer korte haren hebt en dus heel strak moet invlechten om een mooi resultaat te behalen. Mijn tip is, om het vooral te blijven oefenen. En niet te veel anti-klit of glansspray gebruiken haha.


Door te blijven proberen, leer je hoe je het beste de vlecht kan maken en wellicht leer je jezelf een nieuwe vlecht aan.
Regelmatig vlecht ik paarden in, variërend van manen tot staart. Hoewel manen mijn voorkeur heeft (is wat makkelijker), pak ik ook de staart vaak mee.


Tijdens deze fotoshoot van Donna (het paard) wou de eigenaar graag een mooie ingevlochten staart (en later manen).
Dat nodigt mij uit tot een mooi detail foto!

 


Slechts drie weken oud en nu al kunnen poseren als een volleerd model! Vorige week ging ik bij een vriendin langs die momenteel twee veulens in het land heeft lopen. Een prachtige Friese merrie en een waanzinnig mooi springtalent.
Veulens fotograferen gaat vaak makkelijker dan een ouder paard, omdat ze vol energie zitten en zich eigenlijk door niemand laten tegenhouden. Ze zijn nieuwsgierig en ondernemend. En spelen ze continue, als je in het land bij ze zit. Zo ook dit veulen. Heerlijk galopperen met haar Friese vriendin, door het hoge gras. De merrie's laten alles toe, die eten rustig verder door terwijl ze een oogje in het zeil houden.

 

 

   


 

 Afgelopen zondag (22 Mei) ben ik naar Ermelo toegereden om te kijken bij 'Paarden van de Zon', een groot evenement waar het Iberische paard centraal staat. Iberische paarden zijn barokke paarden, denk aan Andalusiers, Lusitano's, Friezen, Lippizaners. Mijn hart ligt daar stiekem wel namelijk, bij het barokke paard. Voor mij zijn het net sprookjespaarden, met mooie gespierde halzen, lange manen en aparte kleuren!

Deze hele dag kon ik genieten van allerlei prachtige paardenrassen. Er werden verschillende show's en demonstraties gegeven, omdat het Iberische paard zeer breed inzetbaar is. Maar de show die mij het meeste blij is gebleven (en die ik zeker terug wil zien!) is de show van Gaetan Bocklandt. Hij liet met zijn PRE hengst Seni Kripton zien, dat je ook Dressuur op hoog niveau kan rijden, op enkel een nekrope. Ze lieten eerst zien dat zij echt Grand Prix geklasseerd zijn en Gaetan legde uit wat hij belangrijk vindt in zijn training. Na deze demo, verliet de combinatie de baan, om na enkele minuten terug te komen.

Het hoofdstel van Seni Kripton was omgeruild met alleen een nekrope. Dansend draafden zij door de bak en Gaetan vertelde dat dit de eerste keer was dat hij met Seni Kripton een show gaf op enkel een nekrope. Je had er eigenlijk bij moeten zijn, want het is gewoon niet te verwoorden hoe mooi het is om dit te zien. Echte harmonie, tussen mens en paard. Prachtig om te zien! Beide heren hadden veel plezier in het werk samen en het vertrouwen in elkaar is enorm groot.

Kippevel over mijn armen. Dit is toch waar paardrijden om gaat? Vertrouwen, harmonie, plezier en... eenheid!

 

 

 


Lentekriebels, wie heeft ze niet momenteel? Net buiten Leeuwarden, is een natuurgebied waar wilde Exmoorpony's rondlopen. En als paardenfotograaf word je natuurlijk erg nieuwsgierig naar de wilde pony's.
Wat kan je daar verwachten? Zijn de wilde pony's echt zo wild? Hoe groot is de kudde? Hoe gaan ze reageren?

Gisteren ging ik er voor het eerst heen en wist ik eigenlijk niet precies wat ik kon verwachten.
Met de camera in de hand, ging ik op zoek naar mooie foto's en prachtige gevoelige plaatjes.

Maar de kudde was niet ver weg, ik had ze zo gevonden!
De kudde telde gisteren drie veulens, waarvan een heel lief lag te slapen!

De pony's waren niet mak, niet aaibaar maar wel erg nieuwsgierig.
En de veulens... Super schattig!

 

 

 


Wanneer er een paardenevenement in mijn omgeving is, dan wil ik er zo graag naar toe.
Kijken naar allerlei mooie paarden, prachtige combinaties en oude bekenden weer spreken.

4 April was er Appaloosadag in Oenkerk ( ja ja, dat is echt een dorp in Friesland!).
Dit is het derde jaar dat ik er bij ben met mijn camera, om verschillende clinics te volgen en shows te bekijken.
Het is voor mij ieder jaar een verrassing om te zien wat voor foto's ik kan maken.

Zelf hou ik momenteel van "buiten" foto's. Niet alleen omdat het makkelijker is om te fotograferen, maar ook omdat er buiten veel verschillende achtergronden zijn voor de foto's.
Op deze foto zie je Mark Stuiver met zijn prachtige Appaloosa merrie Bella.
Wellicht (her)ken je hem, Mark is namelijk erg actief in Vrijheidsdressuur.  Maar ook kan hij met Bella ook erg leuk dressuur rijden.
Tijdens de Appaloosadag gaf hij een show over Vrijheidsdressuur en liet hij verschillende onderdelen zien aan het publiek.

Zou jij ooit met jouw (verzorg)paard een show willen rijden?
Zo ja, wat voor show wordt het dan?

Groetjes Devica

 


Wat een heerlijk Pasen, met de harde wind die buiten langs mijn ramen blaast. Gelukkig heb ik vandaag geen shoot, ik durf geen risico te nemen met mijn dure apparatuur. Eerder deze maand had ik twee zeer fotogenieke paarden voor de lens. Twee sportpaarden, maar ieder op hun eigen manier. De eigenaresse heeft het maar goed voor elkaar! Ze heeft o.a. een Friese merrie en een prachtig jong springpaard wat tevens ook een merrie is. De eigenaresse had ze strak in de vlechten gezet en zelfs bij het springpaard mooie knotten kunnen maken.

Het is een feestje om zo twee paarden te mogen fotograferen, zo netjes verzorgd en voorgesteld. De paarden hadden het ook erg naar hun zin, ze kregen de volle aandacht en leken er ook van te genieten.

Wanneer een paard wat nerveus is, tijdens de shoot, vind ik het belangrijk om het dier op zijn gemak te stellen. Je wilt immers toch geen paard die gespannen staat, met grote ogen en een strakke onderhals en rug? Ik zou zeggen: Als mijn paard zo mooi op de foto zou staan, zou ik de foto zeker nabestellen! Prachtig om aan de muur in de woonkamer te hebben toch? 

Groetjes Devica

 

 


 

Wanneer ik deze blog schrijf, schijnt de zon en voel ik de drang om naar buiten te rennen met de camera.
Nog even moet ik wachten, want de camera is nog niet helemaal opgeladen...

Daarom laat ik jullie nu een mooie actie foto van mijn eigen haflinger zien.
Athos is een volleerd model voor de camera. Wanneer hij de camera ziet, begint hij al te poseren.
Zo ook tijdens het vrij springen!
Afwisseling vind ik erg belangrijk, maar vooral ook heel leuk.

Actie foto's vind ik eigenlijk het leukste om te maken.
Het is vooral de timing, het mooiste moment weten vast te leggen.
Tijdens het springen, vind ik het mooiste als je de afzet weet vast te leggen. Het moment dat ze over de hindernis willen vliegen en dat je de kracht in de achterbenen ziet om af te zetten.
Daarom vind ik dit een mooie foto. Athos kijkt blij, omdat hij blij is, maar je ziet ook de kracht in zijn achterhand!

Wat is jouw mooiste springfoto?
Groetjes Devica

  

 


2016, een nieuw jaar met nieuwe wensen die ik wil laten uitkomen.
Daarom had ik in januari een oproepje geplaatst op mijn Facebook, omdat ik op zoek was naar paardenmodellen.
De aanmeldingen stroomden binnen!!! Ik heb nu een enorme keuze uit meer dan 70 paarden, die ik mag gebruiken voor prachtige foto-dromen!

Het eerste model is Stef, een jonge haflingerruin. Ik heb, als eigenaar-zijnde van een haflinger, een zwak voor haflingers.
Mijn idee was, om een mooie blackphoto te maken van dit knappe dier. En dat is, naar mijn verwachting, erg goed gelukt!
Normaal fotografeer ik paarden in actie, in een weide of in de bak. Ik vind het prachtig om te zien, hoe ieder paard op zijn eigen manier kan poseren en showen. Vandaar dat dit voor mij een uitdaging was.

Stef was een geduldig model, hij vond het geen probleem om minuten achter elkaar stil te staan. Ook keek hij zeer geinsteresseerd naar de camera, waardoor hij mooi attent op de foto kijkt.

Wat vinden jullie persoonlijk mooier? Een blackphoto in kleur of zwart-wit?

Ik ben erg benieuwd naar jouw mening. Plaats gerust een reactie! Groetjes, Devica