Fresh Bloemen & Planten Tuinontwerp Beet Duiken Rovers Karper Mama Wetenschap in beeld Historia GoodFood Hart voor dieren

Mediterende paarden

Heb je weleens gekeken naar je slapende paard? En dan bedoel ik niet gewoon naar hem kijken, maar écht kijken, horen en voelen! Samen zijn…

Het is een prachtig iets, het slapende paard, ze lijken op dat moment in een soort meditatieve toestand te verkeren. Komen in een dieper bewustzijn, maar met een heldere en (ontspannen) alerte geest. De ogen zijn daarbij vaak half open, zodat zijn bewustzijn naar binnen gekeerd is, maar zijn geest toch de omgeving kan blijven waarnemen. De ademhaling wordt heel diep en zwaar en de oren blijven licht in beweging zodat hij, net als met zijn half geopende ogen, de geluiden in zijn omgeving nog altijd waar kan nemen…

Dat klinkt misschien niet heel ontspannen, maar dat is het zeker wel! Natuurlijk zijn paarden, zeker onze huis, tuin en keuken paarden, ook wel eens in diepe rust! Vandaag was dat met Stormy nog het geval, hij had zijn plaatsje uit de wind opgezocht en ik knielde naast hem, gewoon samen ‘zijn’, hij was ineens van de wereld, snurkend (dat gaat nog best hard!), hinnik geluidjes en piepjes makend, trilde zijn neus af en toe wat, zijn ogen waren vast gesloten en zijn kin rustte op mijn knie….. Hij werd langzaam wakker en toen zijn we samen gaan mediteren, met onze heldere, wakkere geest in ons ontspannen lichaam. Concentrerend op onze adem (tenminste ik dan, ik denk niet dat Stormy dat op die manier zo bewust beleefd, maar wie weet!) en de omgevingsgeluiden als onze achtergrondmuziek. Beide met half gesloten ogen, want er liepen nog twee pony’s rond, dus met de heldere, wakkere geest hadden we dan tenminste nog het idee waar die verbleven, maar ook die stonden al gauw te slapen of liever mediteren!

Toen Stormy het na een tijdje mooi geweest vond, kwamen we weer in het bewuste hier en nu en was het tijd om rustig de dag voort te zetten. Maar wel pas na een, al liggende (Stormy) en zittende (ik,) kus en kroelsessie! Stormy is zo’n pony die je helemaal kan overladen met zijn intense liefde en daar horen voor hem ook échte kussen (op de mond!) en kroelen bij!

Heerlijk zijn ze die, eigenlijk niet te beschrijven, omdat ze alleen maar te beleven en voelen zijn, momentjes met mijn grote vriend! Ik ben benieuwd wanneer hij me uitnodigt voor een volgende mediteersessie, ik verheug me er in ieder geval nu al op!

Babette

 

 

 


 

Waar leiderschap, de levensles van de paarden

“Als de wil samengaat met liefde geeft dat kracht. Dit is een vorm van macht waarin respect en liefde voelbaar zijn in het contact en waarin de persoon een natuurlijk overwicht heeft. Als de wil alleen op handelen is gericht en liefde ontbreekt daarin, is er geen sprake van respect maar van macht uitoefenen over de ander. Zo iemand kan wel ontzag inboezemen, maar dat is eerder een vorm van autoriteit dan een manier om een gezond en gelijkwaardig contact aan te gaan.”
Dit las ik in het boek: Sensitieve intelligentie van Barbara Driessen…. En dit stukje is me bijgebleven, want eindelijk, ein-de-lijk wist iemand het woord leiderschap, dat in de mensen- maar vooral ook in de paardenwereld vaak zo verkeerd uitgelegd en vooral ook toegepast wordt (en het is ook lastig uit te leggen en toe te passen!), prachtig te verwoorden, zodat het begrip voor iedereen wel duidelijk móet zijn!
Ik denk dat mede door dat onbegrip en verkeerd toepassen van de term ‘leiderschap’ paarden vooral goed zijn geworden in het ons laten dénken dat we de leider zijn door hun berustende houding.
Mijn paarden hadden (en hebben) nooit een berustende houding gehad. Nee, de insteek van hén was dat ze mij vooral een enorme spiegel voor wilden houden bij alles wat ik deed en waar mijn ogen voor geopend moesten worden. En dat waren dan vooral dingen die mij uit mijn authenticiteit haalden, zoals druk en oordelen van buitenaf, druk en oordelen van mezelf, onzekerheden, faalangst en noem maar op…
Ik denk dat ik van mijn paarden (eigenlijk van alle dieren in mijn leven wel) vooral zachtheid en zelfinzicht verkrijgen geleerd heb. Maar ook rust in mijzelf, leren mijn grenzen aangeven, duidelijk zijn (weten wat je wilt en daar naar handelen), consequent zijn (als iets niet mag, mag het alle dagen niet, als iets wel mag, mag het alle dagen wel en misschien bestaat niet), betrouwbaar zijn ( zeggen wat je doet en doen wat je zegt) en stabiel zijn (niet onberekenbaar in gedrag en actie zijn, op welke manier dan ook). Er waren namelijk ook veel verwachtingen en ongeduld, en dan voornamelijk naar mijzelf toe, hardheid en onbegrip voor en tegen mijzelf…
In feite hoef ik niet na te denken over hoe een band met hen te krijgen of hoe hen mij als leider van de kudde te laten zien, daar was geen truckje voor, geen handigheidje of techniek. Dat was (en is), naast het samenzijn, enkel het afpellen van alle niet echt en dus aangeleerde ‘veilige’ laagjes, het openen van alle veiligheidssloten tot ik bij de persoon was (en ben) die ik diep van binnen ben. Oprechtheid en authentiek (écht) zijn, dat is de sleutel die zij mij gaven! Aan mij de taak om alle deuren te openen die mij daartoe leidden. En wat een hoop geheime kamertjes, dichtgegooide putten, overvolle en rommelige zoldertjes, schuurtjes en kelders kwam ik daar tegen op die weg naar binnen!
Ik ben vast nog niet eens halverwege dit leerzame pad en het duurt vast tot de dag dat mijn paarden én ik er niet meer zijn, maar dat geeft niks, dat maakt de paarden niets uit. Ik ben bewust, ik ben ermee bezig, doe mijn best en ga vooruit, de laagjes worden afgepeld. Dat is voor hen genoeg om telkens meer en meer aan mij tegemoet te komen en mij telkens een beetje meer echt en diepgaand leiderschap toe te vertrouwen. Want waar leiderschap besluit je niet te verkrijgen, het is niet iets wat je je zomaar toe-eigent, waar leiderschap wordt je toevertrouwd nadat je het verdiend hebt. Het groeit iedere dag zonder speciaal aangeleerde handeling of techniek, het groeit gewoon door weer naar de essentie van mezelf te gaan, niet met mijn hoofd maar met mijn hart en door naar hen te kijken en hen te observeren. En ook hén de essentie van zichzelf te laten zijn en hun authenticiteit te laten behouden. Dat is wat dit zo een ontzettend moeilijk maar prachtig en dankbaar proces maakt!

Babette

 

 

 


 

Kerstige paarden en een paardachtige Kerst

Vaak moet ik eraan denken, en dan zeker als er weer een feestdag of iets dergelijks aankomt, hoe paarden (en alle andere dieren) eigenlijk geen ‘speciale’ dagen kennen. Ze kennen geen Kerst, oud & nieuw, Pasen, verjaardagen of wat dan ook. Voor hen is iedere dag gewoon weer een dag die ze gekregen hebben om te leven. Het mooie is dat zij dit meer waarderen zonder al die speciale dagen, dan wij mét!
Maar ze staan wel klaar voor ons op al die dagen, om gekke mutsjes op hun hoofd te krijgen, speciale dekens in het thema van het feest, ze doorstaan het geknal en accepteren zelfs de speciale hoefbeslagen en nagellakken die tegenwoordig zo modern zijn en in ieder kleurtje en thema te verkrijgen. Onder het mom dat het leuk is voor het dier, maar eigenlijk is alle opsmuk natuurlijk gewoon voor ons mensen en onze dieren zijn zo lief om dat allemaal te ondergaan, soms ook met volle aandacht en plezier. Want ze weten het vaak ook te waarderen, al die speciale aandacht en rare spulletjes waar wij gekke mensen dan weer mee aankomen!
Tja, ze leven al zo lang met ons en bij ons, dat ze zelfs onze gewoonten kunnen waarderen, tot op zekere hoogte natuurlijk, want het waarom van dit alles is voor hen natuurlijk één groot niemandsland! Maar wat is het fijn voor ons dat onze dieren zo met ons meeleven, zo open staan voor en zo geïnteresseerd zijn in wat ons bezig houdt en daar gewoon gezellig aan mee willen doen, de één wat enthousiaster dan de andere, maar de meesten willen het toch weleens proberen, al was het alleen maar zodat wij dan weer trots op ze zijn en kunnen lachen om hun gekkigheid!
En juist omdat onze dieren geen feestdagen kennen, hebben de mensen met dieren ook een gedeelte van dat leven zonder speciale dagen, want omdat zij deze dagen niet kennen moeten wij er op deze dagen gewoon voor ze zijn, ze verzorgen, aandacht geven, weiden en stallen uitmesten en alles wat er nog meer bij komt kijken. Wij  gaan net als zij waarderen dat eigenlijk iedere dag een speciale dag is, dat iedere dag het waard is om gevierd te worden, zoals ieder dat op zijn manier wenst te doen, want zij leren ons dat weer een nieuwe dag krijgen om je leven te leven niet een ding is dat vanzelfsprekend is, maar eigenlijk een cadeautje!
De bende en ik hebben hard gewerkt aan onze fotoshoot voor deze aankomende extra speciale dagen, Stormy heeft extra genoten van de speciale kerstmuts, maar uiteindelijk hebben Mara en Stormy zich van hun beste kant laten zien om er speciaal voor deze blog, jullie én mij op hun Kerstbest uit te zien! Daarna gingen zij weer over tot hún orde van de dag, lekker hooi eten en ik ga, zoals altijd, op ‘mijn speciaal voor mensen dagen’ tegemoet komen aan hun behoeften door op die dagen gewoon voor ze klaar te staan als op ieder andere dag. Want iedere dag die je met je dieren door kunt brengen, daar kan geen feestdag tegenop!
Van ons voor jullie, ontzettend gezellige kerstdagen en alle goeds voor 2017 gewenst, dat iedere dag een extra speciale mag worden en zijn!

Babette

 

 


Brave pony’s en volksverhuizingen

Afgelopen eind oktober was het zo ver, mijn vriend en ik gingen samenwonen, ik zou naar hem toe verhuizen. Maar omdat hij anderhalf uur bij mijn vorige woonplek vandaan woont, ging de hele beestenbende natuurlijk ook mee!
De verhuis van de paarden was iets wat ik tot in de puntjes voorbereid wilde hebben, zoals alles wat ik voor de dieren plan of doe tot in de puntjes geregeld wordt, zodat er voor iedereen, inclusief de paarden, duidelijkheid was over hoe en wat er die dag zou gaan gebeuren en we gewoon op het gemak en in alle rust alles konden doen.
De paarden en ik zijn al regelmatig van stal verhuisd, maar op Mara na hadden ze nog nooit zo lang in de trailer gestaan. Dus dat was toch wel even spannend, zeker met Stormy met zijn evenwichtsprobleem, door zijn neurologische aandoening. Ik besloot om een twee paards vrachtwagentje te huren, bij een heel erg fijn trailerverhuur bedrijf/paardentaxi bij mij in de buurt. Het was met de gedachte dat dat voor Stormy stabieler zou zijn en de risico’s dus kleiner, omdat zo’n vrachtwagentje nu eenmaal compacter en wat stabieler is dan een trailer die achter de auto hangt. 
Dus zo gezegd zo gedaan, Mara en Stormy gingen samen in het vrachtwagentje en Sera mocht in de shetlandertrailer van een vriendin. Het laden deden ze alle 3 boven verwachting, het enige puntje was dat Stormy maar niet begreep dat hij moest draaien om goed in het vrachtwagentje te komen,  dat nam 4 pogingen in beslag en toen kreeg hij door dat hij dwars moest staan in plaats van recht vooruit er in.
De rit ging ook voorspoedig, het vrachtwagentje was voorzien van een camera dus we konden de twee goed in de gaten houden en de vriendin en haar vriend die Sera vervoerden hadden al vaker met dat shettie bijltje gehakt dus die hadden mijn volledige vertrouwen.
Op plaats van bestemming, we hebben nu een mooi plekje helemaal voor onszelf, was het voor allemaal even wennen. Zeker de eerste week, ook voor mij, alles helemaal anders een heel stuk verder bij mijn familie en vrienden vandaan, geen hulp meer van mijn vader, niet de bekende gezichten van de stal waar we stonden en ook een fijne plak hadden, ander huis, andere omgeving, alles anders….Dat was echt even slikken! Maar inmiddels beginnen we onze draai goed te vinden en ons al goed thuis te voelen, al blijft het nog altijd even zoeken naar het juiste ritme, maar dat komt allemaal helemaal goed! Samen hebben we al veel beleefd en meegemaakt en ook dit nieuwe avontuur gaan we met open gedachten en harten tegemoet, het oude boek ik uitgelezen, tijd om te beginnen in het nieuwe!

Babette


 

 

 


 

Tanden poetsen

Nadat Sera een trauma opgelopen had bij een niet zo’n handige paardentandarts, ben ik gaan nadenken over hoe ik dit met haar en de rest van de bende kan oefenen, zodat het in ieder geval wat meer vertrouwd wordt voor ze. Je kunt de behandelingen natuurlijk nooit helemaal nabootsen maar ik kwam op een leuk idee!
Ik ben drie afwasborstels gaan kopen en heb deze omgedoopt tot paarden tandenborstels! Dus het enige wat je hiervoor nodig hebt is een afwasborstel en een bakje met water om de tandenborstel in nat te maken en naderhand schoon te spoelen. Ze hebben nu dus ieder hun eigen tandenborstel en één keer in de week oefenen we met tanden poetsen.  De eerste keer was het natuurlijk allemaal een beetje vreemd, maar het was wel lekker zo’n borstel met water er aan, vond de bende. Om de beurt mochten ze komen om te oefenen, de eerste keer liet ik ze de borstel besnuffelen en bekeek ik wat ze er zelf mee zouden doen. Sera bleef vrij wantrouwend, maar Stormy wilde gelijk wel een hapje proberen, Mara zat daar precies tussenin.

Zo zijn we iedere week een keer gaan oefenen en iedere keer een beetje meer zolang het ontspannen blijft, we poetsen de tanden dus niet te lang. Ik heb een bepaald idee over wat ik denk dat die dag zal lukken. Maar als zij zover nog niet zijn dan stel ik mijn idee wat bij, natuurlijk moeten ze wel telkens een beetje verder, maar het gekke is als je ze de vrijheid geeft dingen op een ontspannen manier te ervaren en verwerken, dan gaan ze ook veel makkelijker weer een stap verder. Bij alle drie kan ik inmiddels de eerste kiezen poetsen. Ja, zelfs bij Sera!

Als het tandenpoetsen helemaal is gelukt, dus ook de achterste kiezen, en ze doen dat ontspannen dan gaan we verder met een volgende stap om een behandeling van de paardentandarts een beetje na te bootsen. Daarover heb ik al wel wat ideetjes, maar die komen, zodra we zover zijn, in een volgend blogverhaal aan bod! Veel poetsplezier!

Babette

 

 


 

Parcoursen en obstakelen

Minstens één keer in de week verzin ik een nieuw obstakelparcours voor de bende, waar we dan lekker mee aan de slag kunnen. Deze parcoursen variëren van parcoursen met balkjes, doolhoven, straatjes, ‘enge’ dingen en wat ik dan ook maar kan verzinnen. Je kunt ze maken in cirkels vierkanten, rechthoeken, met heel veel wendingen of juist gewoon rechtuit, simpel of heel ingewikkeld! En je kunt ze ook nog op veel verschillende manieren doorlopen, van gewoon aan de hand, tot met de balanslijn en van aan de lange teugel tot onder het zadel en alles wat daar nog tussen zit. We vinden het allemaal heerlijk om te doen en genieten er enorm van!

Met dit soort parcoursen en obstakels werken we niet alleen aan onze band en het vertrouwen, maar de bende wordt zich ook heel erg bewust van hun eigen lichaam, van hoe te bewegen en rekening te houden met mijn persoonlijke ruimte. Maar ook het zich bewust worden van hun benen, het bewust gebruiken, optillen en weer neerzetten daarvan. Ze worden zich bewust van het feit dat ze van die stelten hebben én hoe ze deze nu effectief kunnen gebruiken. Vooral bij Stormy zie ik het geconcentreerd denken over hoe zijn benen nu te zetten heel duidelijk, zeker als ik hem vraag over wat hogere balkjes te stappen. Daarnaast worden ze er enorm flexibel door én ze worden echt aan het denken gezet, dus de hersenen krijgen ook nog eens een flinke training.

Maar ook voor mij is het iets waar ik veel van kan leren over de bende en veel inzicht kan krijgen in hun karakters. Bijvoorbeeld wat hun eigen basistempo is, wat bijvoorbeeld voor Mara snel is, is voor Stormy misschien langzaam en wat voor Sera eng is, is voor Mara misschien juist niet eng en vice versa. Of waar Stormy juist enorm over na moet denken, is voor Sera een peulenschil.  Ook kan ik hier heel goed checken hoe het met onze communicatie via lichaamstaal gesteld is, zeker als we met de balanslijn of los oefenen, én kan ik zien of de basis er al goed in zit, houden ze rekening met mij, met waar ik loop, als ik stil ga staan of als ik ergens langs moet en zij moeten wijken of wachten. Kunnen en durven ze de obstakels ook ‘alleen’ te nemen of zijn ze nog wat onzeker? Volgen ze mij drijvende of juist sjokkend achter me aan of lopen we het parcours juist fijn samen. Werken we er samen aan, denken we er samen aan mee en helpen we elkaar met onze moeilijkheden overwinnen, of laten ze mij alles alleen oplossen óf willen zij juist alles voor mij bedenken? Uit al deze informatie kan ik dan weer halen waar er nog werk aan de winkel is en wat al goed bevestigd is.

We oefenen dit nooit te lang, zeker als het iets nieuws is of iets dat ze heel spannend vinden. Alles blijft in de rustige en positieve sfeer, niks is fout en alles wat ze proberen en kunnen is een pré! En het mooie is dat ze het dan de volgende keer met plezier weer proberen en het meestal gewoon doen. Ze hebben dan fijn de tijd genomen de dingen te laten bezinken en er over na te denken. Het geheel was dan gewoon één mooie en positieve ervaring.
Dus de volgende keer dat ik weer ‘rare’ voorwerpen begin uit te stallen staat de bende met de oortjes gespitst van achter de ruiven stiekem mee te gluren, wat voor leuks mogen we vandaag weer gaan leren!?

Babette

 

 

 


 

Paardenrugzak

Vorig jaar, voor Sera’s  cushing aan het licht kwam, waren we druk bezig met het opbouwen van onze conditie voor lange wandelingen samen. Voor deze gelegenheid heb ik toen ook een heuse paardenrugzak voor haar gekocht, zodat zij al onze spulletjes mee kon dragen op haar rug.  We hebben toen een testwandeling gemaakt en al gauw zijn we toen samen met een vriendin en haar Shetlander een grote wandeling gaan maken, natuurlijk mét rugzak!!
We hadden van alles meegenomen: lunchpakketjes, flesjes drinken, flesjes water, snacks, jassen, hoevenkrabbers, zelfs hooi hebben we aan de rugzak kunnen bevestigen! Het was echt ontzettend leuk en heel handig met zo’n rugzak, het gewicht kon ik goed verdelen zodat het voor Sera makkelijk en niet belemmerend was om te dragen. Ze genoot zichtbaar van de wandeling en dat ze ook nog kon helpen door onze spulletjes te dragen!
De rugzak ziet er ook erg luxe uit en er kan, zoals gezegd, ook veel in. Er zitten ook speciale vakjes in voor eventuele kaarten, twee grote vakken, veel kleine vakjes én riempjes om achter nog wat op te binden zoals bijvoorbeeld je jas, een slaapzak of, in ons geval, wat lunch hooi voor de pony’s. Je kunt er ook een reflecterende regenhoes bij kopen, ook die hebben Sera en ik destijds uitvoerig getest, regenachtige dagen genoeg in Nederland, en dat werkte echt ontzettend goed. De spulletjes in de rugzak bleven goed droog, alleen hetgeen wat je in de riempjes achterop bindt past niet onder de regenhoes, die is echt enkel voor over de rugzak zelf.
De rugzak kun je verstellen en is dus passend te maken voor ieder paard/pony. Dat klopt zeker, ik heb hem een week terug bij Stormy en Mara ook gepast en die konden hem ook prima hebben. Het is wel zo dat ik bij Sera alles op het kleinst moest doen en dat hij dan nog ruim zat. Sera is een grote maat Shetlander, maar niet heel breed. Dus voor de kleinere pony’s net als Sera had best nog wel wat meer speling op mogen zitten zodat de rugzak nog wat kleiner gemaakt kon worden. Of ze moeten nog eens bedenken een rugzak te maken speciaal voor de kleintjes onder de paarden!
Sera is nu niet meer in staat lang te wandelen doordat haar voetjes haar regelmatig vervelen, maar de rugzak blijft zeker, want juist omdat hij passend te maken is aan iedere maat pony weet je maar nooit of hij nog eens van pas gaat komen! Vorige week heeft hij in iedere geval goed dienst gedaan om Stormy te laten wennen aan iets op zijn rug te dragen, en wat voelde hij zich stoer!!

Toch wel fijn hoor, zo’n multifunctionele paardenrugzak.

Babette

 

 

 


 

Van paraplu naar plantenspuit


Zo schreef ik in mijn vorige blogverhaal nog over de grote hoeveelheid regen die er die periode gevallen was en nog altijd viel en hoe fijn we dan konden oefenen met onze gele vriend de paraplu. Nu kan ik mijn blogverhaal schrijven over hoe een heerlijk zomerweertje het toch nog geworden is en hoe wij als bende het weer wederom gebruiken om lekker te oefenen en wat af te koelen!
Een paar dagen was het zo warm dat je nauwelijks nog kon knipperen met je ogen zonder in zweten uit te breken. Dat waren de dagen dat ik besloot de plantenspuit er weer eens bij te halen! Vooral Stormy is gek op de plantenspuit, van jongs af aan heb ik deze bij hem gebruikt met warm weer. Hij had namelijk altijd een enorme hekel aan de tuinslang en natte voeten, maar ik wilde hem destijds natuurlijk ook verkoeling kunnen bieden op hete dagen zonder dat hij eerst oververhit raakte van het uiten van zijn afkeer voor de tuinslang, dus bedacht ik dat de plantenspuit ook weleens een optie zou kunnen zijn, je wordt creatief!
En dat was het! Hij moest eerst wel een beetje aan het geluid wennen, maar al gauw stond hij heerlijk te genieten van de nevel die uit dat gekke ding kwam en daarna natuurlijk lekker rollen! Nu komt hij gewoon aanlopen zodra hij het geluid van de plantenspuit  ook maar hoort, dan gaat hij er heerlijk voor staan en laat de nevel over hem heen gaan. Hij vind het vooral heerlijk over zijn hoofd en soms doet hij de spuit even in zijn mond voor een verfrissende versnapering tussendoor. Als zijn vacht nat genoeg is, loopt hij even weg om te gaan rollen om vervolgens weer terug te komen voor meer nevel. Geweldig om te zien hoe hij ervan geniet.
De meiden zijn er iets minder dol op, Sera heeft altijd al een hekel aan dat gekke ding gehad. Van een flinke afstand, zodat ze wat neveltjes voorbij voelt vliegen met de wind mee, vind ze prima, maar niet al dat gedoe te dichtbij, dan gaat ze er als een haasje weer vandoor. Mara vind het best lekker op zich, ze is er ook best nieuwsgierig naar, maar het moet (nog) niet te lang duren, dan wandelt ze er ook weer vandoor om verder te gaan met waar ze mee bezig was. Maar laatst stonden ze alle 3 lekker bij de ruif te eten toen ik aankwam met de plantenspuit en ik begon te nevelen boven hun hoofden, zodat het met de wind lekker op hun waaide en toen bleven ze alle 3 op het gemakje staan eten, dus dat is al een hele mooie stap, zeker voor de meiden!
En zo houden wij als bende lekker het hoofd koel.

Babette

 

  


Paraplu met zonneschijn

Pfff….de regen blijft maar vallen en vallen, het is dat het ’s avonds langer licht is en je daardoor dus weet dat het bijna zomer is, want als het alleen aan het weer zou liggen zou je je goed kunnen vergissen!
Maar desalniettemin oefenen wij lekker door en desnoods passen we onze oefeningen aan het weer aan! Zo zijn we heerlijk met onze gele vriend de paraplu gaan werken. Voor de bende is het een oude bekende, maar niet een bekende die heel vaak langskomt. Maar ze herkenden hem nog wel, misschien komt dat door zijn opvallende kleurtje.

Het waaide niet heel hard, dus we besloten heerlijk te gaan wandelen met onze gele vriend. Mara was als eerst aan de beurt. Altijd als ik iets oefen, doen we dat op het doodlopende straatje langs het terrein, zodat we zonder dat we gehinderd worden door het verkeer of zelf het verkeer hinderen, kunnen oefenen. Aan het einde van dat straatje staat wel een huis, dus heel af en toe komt er weleens een auto of fietser langs, maar dat is alleen maar fijn omdat je dan toch met wat verkeer erbij kunt oefenen zonder dat het al te druk wordt.

Dus Mara was eerst, we liepen eerst het straatje op en neer met de dichte paraplu en daarna deden we hem open en gingen samen onder de open paraplu het straatje nog eens op en neer. Maar, zoals je altijd zult zien, regende het niet, de zon begon juist te schijnen. De hele tijd dat we de paraplu open hadden scheen de zon en zodra we hem dicht gedaan hadden, toen we klaar waren, kwamen de eerste druppeltjes weer, je zou toch serieus gaan denken aan een complot!
Maar dat deerde ons niet, we bleven onder onze paraplu lopen, deze kon ons tenslotte ook tegen de zon beschermen. Zo ging dit ook bij Sera, we liepen onder de paraplu in het zonnetje! Alleen Stormy mocht genieten van een paar druppels regen tijdens zijn loopje met onze gele vriend, maar toen hebben we vals gespeeld want we begonnen met wandelen terwijl het begon te regenen…

Soms hoor je weleens iemand zeggen “ik neem mijn paraplu maar mee, want als ik hem thuis laat gaat het natuurlijk regenen!”  Tja…na onze ervaring moet ik zeggen dat daar toch weleens een kern van waarheid in kan zitten. En ach, een paraplu kan ook prima helpen tegen zonneschijn!

Babette

 

 


 

Yogamatten en paardenbrokjes

In een eerder blogverhaal vertelde ik over dat ik paardenyoga met mijn paarden doe en dat dat het enige is waarmee ik met brokjes als beloning werk! Mara vond het steeds moeilijker onderscheid te maken wanneer we nu wel of niet met brokjes gingen werken. Gezien haar geschiedenis met erg naar gedrag wanneer ze geen eetbare beloning krijgt, ben ik creatief moeten gaan denken om voor haar iets te verzinnen waardoor ze het onderscheid gaat maken tussen wanneer we yoga doen en wanneer we andere dingen gaan oefenen.

Het viel niet mee, maar ineens viel bij mij het kwartje! Ik had nog een oude yogamat van mij in de garage liggen! Nu was het nog even zien hoe ik Mara op dat ding zou gaan krijgen om haar oefeningen te doen… Haar op de mat krijgen was niet zo’n heel groot probleem, haar erop houden kostte echter wat inspanning, en haar de oefeningen erop laten doen kostte veel overredingskracht!

En dan was er ook nog het ‘wind probleem’. De wind blies de mat telkens wat omhoog als Mara er niet helemaal op stond en dat was nu niet echt een motivator voor haar om er dan toch maar op te blijven staan….Pfff, dat viel echt niet mee….maar, het is gelukt, mede door de mat aan weerszijden even vast te leggen! Ze kreeg door hoe het werkte en op een gegeven moment ging ze ook haar oefeningetjes op de mat doen. Eerst probeerde ze nog wat te smokkelen, maar het ging steeds beter.

Het kostte wat moeite en overredingskracht, maar nu hebben we een krachtig instrument wat het voor Mara duidelijk maakt wanneer we yoga gaan doen en dus met brokjes als beloning gaan werken. Leuke bijkomstigheid is dat het er ook nog erg leuk en echt ‘yoga’ uitziet, Mara zo op die mat. Nog even en we rollen de matjes naast elkaar uit en doen onze ademhalings- en rek- en strekoefeningen gezellig samen!

Babette

 

 


Gezelligheidsdieren

Mara en ik houden er erg van om samen gezellig te doen. Mara is daar echt het paardje voor, ze geniet daar zichtbaar van en laat zich die tijd ook door niemand, écht niemand, afpakken. Wat we dan zoal doen? Dat kan variëren van samen snacken of lunchen (Mara hooi en ik iets anders), samen wat rondkuieren, rondhangen samen en zien wat er op ons pad komt (dat is erg leuk, want juist dan komen de meest leuke, aparte of gekke dingen of ervaringen op je pad!). Dat hoeft dan niets groots te zijn, maar wel iets wat we zelf nooit hadden kunnen verzinnen. Maar het kan ook betekenen dat we gewoon een extra lange borstelsessie houden óf dat we de Snuggy borstels erbij pakken voor een simpele doch zeer ontspannen massage.

Mara vind de Snuggy massage echt heerlijk, ze ontspant er echt van! En het is simpel om te doen. Je hebt twee verschillende soorten borstels: eentje met dunne rubber ‘haren’ en eentje met hele dikke. Met die met de dunne ‘haren’ kun je met heel rustige bewegingen het hele lichaam afstrijken tot aan de benen toe, dat is om ‘in’ de massage te komen én om de benen te kunnen masseren. Met de borstel met de hele dikke ‘haren’ strijk je vooral langs de hals, de rug (langs de ruggengraat, niet er op!), de buik en billen. Dit doe je ook met heel rustige, zich herhalende bewegingen. Je zult zien dat je paard er heerlijk ontspannen van wordt. Voor het hoofd gebruik ik een kleine ronde borstel met dunne rubber ‘haren’, en strijk daarmee het voorhoofd, boven de ogen langs naar de kaak en langs en op het neusbeen. Doe dit echt met rustige bewegingen en met beleid. Sommige paarden zullen daar in het begin misschien aan moeten wennen, maar de meesten vinden zo’n hoofdmassage toch wel heel lekker en zullen zich er dan ook gauw aan overgeven.

De massage is niet alleen fijn om je paard te laten ontspannen, maar het is ook erg goed voor de doorbloeding en dus voor de huid en de vacht. Als je paard aan het verharen is, neem je met de grove borstel gelijk ook een hoop losse haren mee, dus twee vliegen in één klap! Wij doen dit vaak tussen het borstelen door, zodat ik Mara daarna nog even fijn kan naborstelen met de harde en zachte borstel, zodat alle losse haartjes, vuiltjes én streepjes die de grove Snuggy borstel achterlaat, nog even lekker verwijderd worden.

Voor ons één van de dingen om een regenachtige dag door te komen of gewoon omdat het zo gezellig is!

Babette

 

 


Paardenyoga

Zelf beoefen ik al sinds mijn 16 yoga….dat is inmiddels al pffff…..18 jaar! Voor mij is het begonnen toen ik nog intensief met mijn danscarrière bezig was. Een middel om leniger te worden, als warming-up voor mijn danstrainingen en de ademhalingsoefeningen om ontspannen te worden voor een optreden. Ook merkte ik tijdens mijn danslessen aan kinderen dat zij er rustiger en geconcentreerder van werden als we een warming-up en cooling-down met yoga en ademhaling deden.

Toen Stormy in mijn leven kwam heb ik ervoor gekozen om fulltime met de paarden aan de slag te gaan, maar toen merkte ik al gauw dat yoga en ademhaling ook hierin een mooie rol konden gaan spelen. Inmiddels is yoga meer voor mij dan enkel een middel om leniger te worden, het is het dieper ‘in’ jezelf komen middels oefeningen in combinatie met de ademhaling. Je raakt meer geaard en  komt dichter bij jezelf te staan, je komt meer in contact met je authentieke zelf en dát is nu juist wat je nodig hebt in de samenwerking met paarden. De rust, ontspanning, het weten wie je bent en wat je wilt, het jezelf durven zijn zonder jezelf of een ander te veroordelen of beoordelen en het openstaan voor de lessen die je paard je te leren heeft.
Het meer leven in het nu en genieten van wat er op dat moment is. Dat alles maakt je, voor een paard, een persoon die te vertrouwen is, waar hij van op aan kan en waar hij de wereld mee ontdekken kan.

Máár yoga is ook een leuk iets om mét je paard te doen! Ik doe 1 keer in de week yoga met mijn paarden. Mara is er heel fanatiek in, want er komt ook af en toe een beloningsbrokje bij kijken en dat maakt het natuurlijk heel aantrekkelijk! Mara heb ik eerst moeten leren beleefd te zijn met voer, want anders was haar concentratie voor de oefeningen verdwenen en haar mond constant aan mijn hand geplakt op zoek naar een brokje. Sera is van nature veel beleefder met voer, ze weet wat ze moet doen om iets te krijgen en doet dat dan ook heel netjes zonder schooien. Stormy doet altijd zelf zijn yoga, hij stretcht iedere ochtend heel fanatiek, dat doet hij altijd geheel op eigen initiatief. Zelfs yoga-oefeningen zijn dus bewegingen die je paard van nature al kan! Het leuke is dus die bewegingen op stemcommando of gebaar te zetten (of beide) zodat jullie de oefeningen bewust samen kunnen doen.

Yoga is niet alleen een leuke afwisseling voor je paard en jezelf, maar ook erg goed voor het lichaam van je paard. Het wordt er leniger van, je paard wordt zich meer bewust van zijn lichaam en het is ook een heel mooie ‘denksport’, je paard moet er ook echt bij nadenken. Maak de yoga-sessies dan ook niet te lang, hooguit een kwartiertje, geef je paard daarna een weekje vrij van yoga zodat hij rustig kan laten bezinken wat hem nu allemaal weer overkomen is. Zeker na het aanleren van nieuwe dingen heeft  je paard echt even tijd nodig dit te laten bezinken en je zult zien dat hij het dan de week later weer prima oppikt en misschien zelfs wel beter doet dan de week tevoren! Zorg er altijd voor dat je duidelijk weet welke oefening je wilt gaan aanleren en hoe je dit gaat aanpakken, zodat je dit duidelijk kunt communiceren met je paard, zonder dat er verwarring ontstaat.

Wil je meer weten over paarden-yoga kun je altijd wat inspiratie halen uit het boekje ‘Pilates and stretching for horses’ van Gillian Higgins. En laat verder heerlijk je creativiteit de loop. Hou daarbij wél de grenzen van je paard (zijn geest) en zijn lichaam in de gaten, bouw het rustig op en ga pas verder met een nieuwe oefening als de vorige er goed in zit.
Voor de rest heel veel yoga-plezier samen!

 

 

 


 

Balanslijnen en trainingsdiscs

Al sinds afgelopen zomer hadden we, mijn bijna 15-jarige Haflinger merrie Mara en ik, hem in onze kast liggen: de balanslijn. Deze lijn gaat om de hals van je paard. Op deze manier kun je met nog minder druk werken en ben je nog meer afhankelijk van de communicatie via lichaamstaal met je paard. Je kunt hem gebruiken voor grondwerkoefeningen, werk op de cirkel en wat je creativiteit maar toelaat om hem voor te gebruiken. Heel erg leuk dus om op een speelse manier mee te experimenteren met je paard!

Maar goed, ik twijfelde afgelopen zomer of Mara en ik daar al wel aan toe waren. Tot een paar maanden terug: het was een regenachtige dag en we konden alleen in de stallenschuur iets doen. Dus toen besloot ik de balanslijn eens tevoorschijn te halen en gewoon eens wat uit te gaan proberen met Mara. Nou, dat sloeg aan! Mara vond het ontzettend leuk om te doen en ik ook trouwens!

Je moet weten dat, toen Mara bijna vier jaar geleden in mijn leven kwam, ze niet echt het prototype ‘subtiele merrie’ was, Mara was meer van het betere duw- en trekwerk, hollen of stilstaan en van het “oh, sorry! Stond jij daar ook nog”-type. Van daaruit besloot ik haar van begin af aan opnieuw te gaan trainen, gewoon net doen alsof je een jong paard gekocht hebt en lekker op ons gemakje vanaf de basis te beginnen.

Met duidelijkheid, consequent zijn, totaal open en eerlijk mezelf zijn én een minimum aan druk, begon ze langzaam maar zeker gevoeliger te worden, fysiek dan, want van aard is ze gevoelig genoeg! Het is een ontzettend lief, maar onzeker paard en mede door die onzekerheid uitte ze zich op deze manier. Daarbij was ze erg wantrouwend, gesloten en koppig. Maar naarmate we elkaar beter gingen leren kennen en van elkaar gingen leren, ging het steeds beter! Maar sinds de laatste maanden zijn we ineens met sprongen vooruit gegaan. Mara bloeit echt uit van een rupsje tot een prachtige vlinder. Haar zelfvertrouwen groeit, ze is vrolijker en ook in de kudde durft ze steeds meer van zichzelf te laten zien. Prachtig is dat!

Eén minpuntje is, zeker met de balanslijn, dat als er eten in de buurt is, Mara in tweestrijd komt…eten…vrouwtje…..eten….vrouwtje….ETEN!!!  Dus daar moest ik creatief op zijn, om haar aandacht weer bij mij te krijgen. Maar ik had het: de trainingsdiscs! Deze zijn eigenlijk om honden te trainen, maar voor mijn hond Aya was het eigenlijk net iets too much, dus besloot ik ze op Mara uit te proberen voor dit obstakel. De bedoeling is dat je de trainingsdiscs op de grond laat vallen, zoals bijvoorbeeld een sleutelbos, zodra je hond (in dit geval paard) iets doet wat jij niet prettig vind, in ons geval eten aan de balanslijn. Eerst liet ik Mara rustig het nieuwe object bekijken en toen aan de slag. Ja hoor, het werkte! Het geluid van de discs op de grond gekoppeld aan een “nee”, “niet doen” of wat dan ook. Je moet het echter niet constant gebruiken, want dan wordt het een gewoontegeluid.

De volgende ronde besloot ik de discs mee te nemen, maar niet te gebruiken. Als we langs het hooi dat op de grond lag liepen, liep ik resoluut door, er niet aan twijfelend of Mara zou gaan eten, nee dat zou ze gewoon niet doen. Ze zou gewoon meelopen en dat deed ze, de hele ronde lang geen poging gedaan!
Waren dit de super werkende trainingsdiscs, de kracht van gedachte en resolute lichaamstaal of een beetje van beide!!?? Wat het ook was, het blijft opletten met de combinatie Mara en eten!

Babette

   

  

 


Onaangename verrassingen…

Iedereen kent ze wel, van die verrassingen waar je nu net níet op zit te wachten. De bende, zo noem ik onze kudde van 5, kreeg afgelopen zomer te maken met zo’n verrassing…
Bij Sera, mijn Shetlander merrie van toen net 6 (!), werd namelijk de ziekte van Cushing, ofwel PPID voor de paardenvariant, gediagnosticeerd. Dat is wel even een klap in je gezicht kan ik je vertellen. Zeker omdat ze nog zo jong is én ze geen enkel symptoom van Cushing vertoonde. Ok, ze was wat sloom, maar ja het was zomer, dus warm en het is dan ook weer niet echt een ‘jááá vrouwtje, mag ik weer werken!!??’-pony, dus dit vond ik niet echt alarmerend. Behalve dan dat ze regelmatig hoefbevangen was…
Aangezien de bende al op een speciaal dieet stond en al ruim een jaar op een zandweide, gingen er bij de dierenarts toch wat alarmbelletjes rinkelen. Want dán moest de oorzaak ergens anders vandaan komen! Ze wilde bloedprikken en testen op Cushing, tot mijn grote verbazing. Maar vooruit, ik wilde natuurlijk ook graag weten wat ze mankeerde.
En ja hoor, 2 dagen later het verlossende telefoontje: Cushing….En niet zo’n beetje ook, met een ACTH-waarde van 294! Tja, dieet, beweging en reinigingskuurtjes kreeg ze al, dus wat restte waren de medicijnen. Een half Prascend tabletje per dag en over 4 maanden weer bloed prikken. Bloed prikken is bij Sera overigens geen feestje, Sera is nogal gesteld op haar vrijheid en is een echte ‘warrior’ als ze ook maar het vermoeden heeft dat iemand die vrijheid wil beknotten. Dus dat kost wat bloed, zweet en traantjes, maar dan heb je ook wat!
De tweede uitslag was super! De ACTH-waarde was gezakt naar 26,5 (!). We mochten nu van een half pilletje naar een kwart pilletje per dag. Wat heel mooi was voor ons als bende en voor Sera als individu, maar een drama voor mijn persoontje. Want ieder die ze kent weet, die pilletjes zijn al zo klein! Een halve, ok, daar zijn ze op gemaakt, maar een kwart….dat is een hele opgave. Maar het gaat goed, met het snijden van de pilletjes, maar ook met Sera en dat laatste daar gaat het toch om. Komende maart weer controle en dan hopen we maar op een enorm áángename verrassing.

Babette